Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 sierpnia 2023 r., I SA/Gl 63/23

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 sierpnia 2023 r., I SA/Gl 63/23

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Borys Marasek, Sędzia WSA Dorota Kozłowska, Asesor WSA Piotr Pyszny (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi A. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 3 listopada 2022 r. nr SKO.F/41.4/1101/2022/17115 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości na 2021 r. oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem z 3 listopada 2022 r., znak SKO.F/41.4/1101/2022/17115, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej jako organ, SKO), stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego przez A. N. (dalej jako strona, skarżący) od decyzji Burmistrza Miasta C. (dalej jako organ I instancji, Burmistrz), z 14 grudnia 2021 r. w sprawie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości na 2021 r. ustalonego wcześniejszą decyzją z 15 marca 2021 r.

3 Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 228 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 – dalej jako Ordynacja podatkowa lub OP) oraz właściwe przepisy ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 570).

4 Stan sprawy:

5 Decyzja organu I instancji z 14 grudnia 2021 r. została doręczona stronie 17 grudnia 2021 r. Strona 20 grudnia 2021 r. wniosła od niej odwołanie, które zostało rozpatrzone przez SKO 10 czerwca 2022 r.

6 Strona 22 września 2022 r. wniosła kolejne odwołanie od decyzji organu I instancji z 14 grudnia 2021 r. Organ odwoławczy podniósł, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. W związku z tym od decyzji organu I instancji stronie przysługuje odwołanie tylko jeden raz. Wyczerpanie tej możliwości powoduje niedopuszczalność wniesienia przez ten sam podmiot kolejnego odwołania od tej samej decyzji organu I instancji.

7 Na to postanowienie strona wniosła skargę zarzucając:

8 - błędy proceduralne rzutujące bezpośrednio na treść zaskarżonego orzeczenia, a polegające na wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia decyzji, wybiórczej ocenie okoliczności aktów prawnych czy dowodów ujawnionych

9 - błąd w ustaleniach faktycznych,

10 - wybiórczą i dowolną ocenę materiału dowodowego,

11 - brak rozważenia całokształtu materiału dowodowego,

12 - obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, polegającą na wybiórczej i dowolnej ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, podczas gdy podstawę orzeczenia może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku postępowania, ocenianych swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego jak i aktów prawnych stąd też ustawy zasadniczej,

13 - naruszenie poprzez zaniechanie dokonania kontroli odwoławczej całego orzeczenia z punktu widzenia wszystkich przyczyn odwoławczych określonych, a mianowicie obrazy przepisów prawa materialnego stąd tez przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia albowiem błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia,

14 - błędną interpretację Kodeksu Postępowania Administracyjnego przez organy obu instancji,

15 - naruszenie prawa procesowego kpa poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, że organy prawidłowo dokonały ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie,

16 - naruszenie przepisów kpa poprzez naruszenie prawa czynnego udziału strony w postępowaniu określonym art. 10 kpa oraz zasadę prawdy obiektywnej wynikającą z art. 7 i 77 kpa, które zobowiązują organ administracji publicznej do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

17 - naruszenie art. 7 kpa, który zobowiązuje organ administracji publicznej ustanawiający znaczenie prawdy obiektywnej do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli,

18 - naruszenie prawa polegające na niedostatecznym i niepełnym uzasadnieniu decyzji brak dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz niedokładnie wskazanie dowodów na których oparł swoje rozstrzygnięcie organ, selektywne oraz tendencyjnie i brak wyjaśnienia podstawy prawnej,

19 - naruszenie prawa poprzez nie wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy,

20 - naruszenie prawa, który zobowiązuje organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego w przedmiotowej w sprawie, jak i naruszenia aktów prawnych, cyt: "Ustawy Konstytucyjnej z dn.23.04.1935r. Rzeczypospolita Polska, Kodeks karny II Rzeczypospolitej Polskiej z 1932r. ze zmianami Konstytucji 23.04.1935 r., Dekret Prezydenta Rzeczypospolitej Władysława Raczkiewicza z dn.30.11.1939r. o nieważności aktów prawnych władz okupacyjnych, Nominacja Ministra Juliusza Sokolinickiego na Urząd Prezydenta Rzeczypospolitej przez Prezydenta RP Augusta Zalewski w Londyn, dn.22.09.1971r., Nominacja Hrabiego Jana Zbigniewa Potocki na Urząd Prezydenta na Uchodźctwie II RP przez Prezydenta II RP Juliusza Nowina Sokolnicki w Colchester, Dekret Prezydenta II Rzeczypospolitej Polskiej Jana Zbigniewa Potocki Nr.la z dn.29.04.2020r. o wydawaniu Dowodów Suwerena II Rzeczypospolitej Polskiej, Dekret Prezydenta II Rzeczypospolitej Polskiej Jana Zbigniewa Potocki z dn.14.01.2021r., Dekret Prezydenta II Rzeczypospolitej Polskiej Jana Zbigniewa Potocki z dn. 14.01.2021r. o nieważności aktów prawnych Ryszarda Kaczorowskiego zw. Radą Trzech tj. Władysławem Andersem, Tomaszem Arciszewskim, Edwardem Raczyńskim, Dekret Prezydenta II Rzeczypospolitej Polskiej Jana Zbigniewa Potocki z dn. 14.01.2021r. o nieważności aktów prawnych rządu organizacji PiS jak i rządu okupacyjnego oraz delegalizacji partii Pis stąd też na podstawie niereprezentatywnej konstytucji z dn.2.04.1997r. władza okupacyjna PiS pozbawiła Rzeczpospolitą demokratycznego ustroju, suwerenności Narodu Polskiego, Dekret Prezydenta Rzeczypospolitej Jana Zbigniewa Potocki z dn. 16.04.2021 r. o nieważności aktów prawnych władz okupacyjnych".

21 W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji ewentualnie jej zmianę.

22 Skarżący domagał się również połączenia niniejszej sprawy ze sprawą o sygn. akt I SA/Gl 951/22, wskazując na łączność podmiotową i przedmiotową pomiędzy tymi dwoma sprawami.

23 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

25 Skarga jest niezasadna.

26 Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 - dalej jako ppsa), stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) ppsa). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.

27 Przede wszystkim należy wyjaśnić skarżącemu, że jego odwołanie z 20 grudnia 2021 r. od decyzji organu I instancji z 14 grudnia 2021 r., zostało rozpatrzone przez SKO decyzją z 10 czerwca 2022 r. Ta decyzja SKO była przedmiotem skargi do tutejszego Sądu, który wyrokiem z 1 lutego 2023 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 951/22, oddalił skargę. W niniejszej sprawie zaś skarżący nie zgadza się z postanowieniem organu stwierdzającym niedopuszczalność odwołania. Przedmiot zaskarżenia w obu tych sprawach jest zatem inny, co uniemożliwiało ich łączne rozpoznanie, o co wnosił skarżący w skardze.

28 Przechodząc do kontroli zaskarżonego postanowienia wskazać również należy, że jego przedmiotem nie był wymiar podatku od nieruchomości. Ta kwestia bowiem podlegała ocenie w powołanej wyżej sprawie I SA/Gl 951/22. W niniejszej sprawie kontroli podlegało postanowienie SKO stwierdzające niedopuszczalność ponownego odwołania od tej samej decyzji organu I instancji, tj. decyzji z 14 grudnia 2021 r. W konsekwencji poza zakresem niniejszej sprawy pozostały zarzuty skargi skierowane wobec prawidłowości wymiaru podatku od nieruchomości.

29 Przechodząc do kontroli zaskarżonego postanowienia stwierdzić należy, że jest ono prawidłowe. Zgodnie z art. 220 § 1 Ordynacji podatkowej, od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, w tym przypadku SKO. Z tego uprawnienia skarżący skorzystał wnosząc odwołanie 17 grudnia 2021 r. Wniesienie odwołania prowadziło do rozpatrzenia sprawy przez SKO, które 10 czerwca 2022 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza. Na tym instancyjna kontrola decyzji organu I instancji w postępowaniu podatkowym została zakończona. Obowiązujące przepisy prawa bowiem nie przewidują możliwości wniesienia ponownego odwołania od tej samej decyzji organu I instancji. Odwołanie takie jest niedopuszczalne w rozumieniu art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

30 Z tych względów, słusznie SKO stwierdziło niedopuszczalność ponownego odwołania od tej samej decyzji. W konsekwencji wniesiona do Sądu skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa.