Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 lutego 2017 r., I SA/Gl 1255/16

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 lutego 2017 r., I SA/Gl 1255/16

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska, Sędziowie WSA Wojciech Organiściak, Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 lutego 2017 r. sprawy ze skargi T. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności postanawia: zawiesić postępowanie sądowe.

Uzasadnienie

2 T. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia (...) r. nr (...) utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia (...) r. nr (...) o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji tegoż organu z dnia (...) r. nr (...) określającej zobowiązanie skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w kwocie (...) zł.

3 W skardze tej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia (...) r. oraz zasądzenie kosztów postępowania.

4 Zasadnicza argumentacja przedstawiona w skardze oraz w piśmie procesowym z dnia (...) r. koncentruje się wokół kwestii nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wydanej po upływie terminu przedawnienia określonego w art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015., poz. 749 ze zm.).

5 Skarżący powołał się bowiem na (znajdujące się w aktach sprawy) wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. postanowienie z dnia (...) r., na mocy którego umorzono dochodzenie w sprawie narażenia na uszczuplenie w dniu (...) r. w C. podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie (...) zł przez podanie nieprawdy w zeznaniu rocznym PIT- 36 za 2009 r., polegającego na niewykazaniu do opodatkowania przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości, tj. o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 1, 2 kks z uwagi na przedawnienie karalności czynu. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano także, iż zgromadzony w sprawie materiał nie dawał podstaw do wydania postanowienia o przedstawieniu podatnikowi zarzutu. Trudno bowiem mówić o zatajeniu przez podatnika prowadzenia działalności gospodarczej z tytułu sprzedaży nieruchomości, skoro podatnik składał deklaracje PIT-23, zatem ujawnił organowi wszystkie elementy, które następnie zostały przez organ podatkowy zakwalifikowane jako działalność gospodarcza. W istocie rzeczy to nie organ podatkowy ujawnił tę działalność, lecz sam podatnik, natomiast organ podatkowy zakwalifikował fakty ujawnione przez podatnika jako działalność gospodarczą.

6 Wobec powyższego skarżący stwierdził, że nie było podstaw do wszczęcia postępowania karnego skarbowego, z uwagi na oczywisty brak czynu przestępnego. Postępowanie to miało charakter pozorny i nakierowane było nie na wykrycie sprawcy przestępstwa i jego ukaranie, ale na wydłużenie terminu przedawnienia.

7 Jednocześnie skarżący wskazał, odwołując się m.in. do stanowiska wyrażonego przez Sejm i Prokuratora Generalnego RP w sprawie o sygn. akt K 31/14 zainicjowanej wnioskiem Rzecznika Praw Obywatelskich do Trybunału Konstytucyjnego, że w razie wszczęcia postępowania karnego skarbowego bez uzasadnionego podejrzenia jego popełnienia nie wywoła ono skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Nadto, wskazując na akcentowane we wspomnianym wyżej stanowisku konsekwencje wynikające z przedawnienia karalności przestępstwa (wykroczenia) karnego skarbowego podniósł, że skoro wobec przedawnienia karalności postępowanie karne skarbowe nie mogło się toczyć po 31 grudnia 2015 r. , to nie mogło także stanowić podstawy do zawieszenia biegu terminu zobowiązania podatkowego po tym dniu.

8 W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, wskazując w szczególności, że pismem z dnia (...) r. (doręczonym dorosłemu domownikowi w dniu (...) r.) Naczelnik Urzędu Skarbowego w C., działając na podstawie art. 70c Ordynacji podatkowej zawiadomił skarżącego, że z dniem 21 września 2015 r. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu sprzedaży nieruchomości za 2009 r. uległ zawieszeniu z uwagi na wszczęcie postępowania o przestępstwo skarbowe, związane z niewykonaniem tego zobowiązania. Z uwagi na umorzenie postępowania karnego skarbowego w dniu (...)r., termin przedawnienia tego zobowiązania biegnie dalej od dnia (...) r., o czym stronę powiadomiono pismem z dnia (...) r. (doręczonym podatnikowi w dniu (...) r.). Okres czasu, który należało doliczyć, począwszy od dnia (...) r. wynosi 102 dni, w związku z czym termin przedawnienia upływałby w dniu (...) r.

9 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

10 Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: "ppsa"), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

11 Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie sądu (por. postanowienia NSA z dnia 11 marca 2005 r., sygn. akt I OZ 45/05, niepubl. oraz z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 382/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

12 W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08, publ. Lex nr 479145, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3321/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

13 Nadto podkreślenia wymaga, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08, publ. Lex nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302-303). Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że musi wobec nich zapaść takie samo rozstrzygnięcie.

14 Kwestię sporną w rozpatrywanej sprawie stanowi m.in. ustalenie, czy nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności dotyczyło decyzji wydanej po upływie terminu przedawnienia czy też w okresie, w którym okres ten jeszcze nie upłynął. Decyzję objętą zaskarżonym rygorem wydano bowiem w dniu 24 marca 2016 r., a jedyną powoływaną przez organy podatkowe okolicznością wpływającą na bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. stanowi przesłanka określona w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

15 Wiadome jest, że do Trybunału Konstytucyjnego złożony został wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 22 października 2014 r. (zarejestrowany pod sygn. akt K 31/14) o zbadanie zgodności:

16 - art. 114a k.k.s. z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP;

17 - art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w zakresie, w jakim przewiduje, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie, a nie przeciwko osobie z art. 2 Konstytucji RP.

18 Zakres wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich przyjętego do rozpatrzenia przez Trybunał Konstytucyjny ma zatem bezpośredni związek z problematyką prawną występującą w niniejszej sprawie. Oceniając powyższe z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości i ekonomiki procesowej Sąd przyjął, iż niniejsze postępowanie powinno zostać zawieszone, albowiem ewentualne stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności art. 70 § 6 pkt 1 O.p. z art. 2 Konstytucji stanowić może podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 272 § 1 ppsa.

19 Jednocześnie Sąd zauważa, że rozstrzygnięcie przez Trybunał Konstytucyjny

20 w sprawie sygn. akt K 31/14 stanowiło podstawę zawieszenia postępowania w wielu sprawach toczących się przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi, jak również przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt I FSK 1276/14, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 25 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2464/14 prawomocne na skutek oddalenia zażalenia postanowieniem NSA z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FZ 1920/14, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3897/14, postanowienie WSA w Łodzi z dnia 13 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 1326/14, postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt III SA/GI 1287/15, postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 20 października 2015 r., sygn. akt III SA/GI 1205/15, postanowienie WSA w Lublinie z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 412/15, postanowienie WSA w Lublinie z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 415/15, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

21 Biorąc zatem dodatkowo pod uwagę, że przeciwdziałanie rozbieżnościom w orzecznictwie ma szczególne znaczenie właśnie w sferze prawa publicznego, odwołanie się przez tut. Sąd do wyroku Trybunału Konstytucyjnego, jaki zapadnie w sprawie o sygn. akt K 31/14 uznać należy za pełni zasadne.

22 Wobec powyższego postępowanie w niniejszej sprawie należało zawiesić na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa, o czym orzeczono w sentencji.