Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 stycznia 2005 r., IV SAB/Gl 22/04

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 stycznia 2005 r., IV SAB/Gl 22/04

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys, po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Ś. Kuratora Oświaty w przedmiocie nadania stopnia zawodowego nauczyciela p o s t a n a w i a odrzucić skargę

Uzasadnienie

2 W pozwie złożonym dnia [...] r. w Sądzie Rejonowym w S. – Sądzie Pracy przeciwko Ś. Kuratorowi Oświaty (sygn.akt [...]) J. S. zażądał polecenia Dyrektorowi ZSO nr [...] w S. i Ś. Kuratorowi Oświaty, aby przyjęli jego sprawozdanie i stosowali do niego przepisy dotyczące awansów zawodowych obowiązujące w [...] r, jak również zażądał wyciągnięcia konsekwencji służbowych względem Dyrekcji ZSO, pracowników Ś. Kuratorium Oświaty i Wydziału Edukacji Urzędu Miasta.

3 Postanowieniem z dnia [...] r. Sąd Pracy przekazał ww. sprawę z powództwa J. S. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach jako sądowi właściwemu do jej rozpoznania. Jak bowiem wynika z akt sprawy oraz okoliczności naprowadzonych przez powoda w pozwie i w toku postępowania przed tym sądem, przedmiotem żądania jest bezczynność Ś. Kuratora Oświaty w zakresie nadzoru nad podległymi placówkami i pracownikami, oraz w zakresie niezastosowania wobec niego przepisów ustawy z dnia 18 lutego 2000r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela. W ocenie powoda w dniu jej wejścia w życie, z mocy prawa uzyskał on stopień nauczyciela mianowanego (art. 7 ust.1 ww. ustawy) i winien zostać mu wydany – przez organ prowadzący szkołę - akt mianowania, najpóźniej w ciągu sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, czyli najpóźniej do dnia 6 października 2000 r (art. 7 ust.9 ww. ustawy). W pozwie J. S. przedstawił chronologię wydarzeń w sprawie, opisał przebieg służbowych kontaktów z byłym dyrektorem szkoły i jego postawę, wskazał na uchybienia w postępowaniu byłego i obecnego dyrektora szkoły w zakresie uwarunkowań w prowadzeniu stażu zawodowego i niezgodnego z prawem uniemożliwiania mu uzyskania stopnia nauczyciela dyplomowanego. Podniósł nadto, iż niewydanie mu we wskazanym w ustawie terminie aktu mianowania uniemożliwiło mu uzyskanie stopnia nauczyciela dyplomowanego i otrzymanie wyższego wynagrodzenia, przez co poniósł szkodę.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Analizując materię sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż skarga w niej rozpoznawana jest niedopuszczalna. Stosownie do brzmienia art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez sądową kontrolę wykonywania administracji publicznej, która jest kontrolą pod względem zgodności z prawem. Może ona objąć działania, a więc zarówno czynienie, jak i zaniechanie, organów administracji w sprawach publicznoprawnych. Z kolei jak głosi art.3 §2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekanie w sprawach skarg na bezczynność dotyczy wyłącznie przypadków określonych w art.3 §2 pkt 1-4. Są to sprawy, które organy załatwiają poprzez wydanie decyzji administracyjnych, postanowień, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, wreszcie innych niż określone powyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zatem zasadą jest dopuszczalność orzekania przez sądy administracyjne zasadniczo wyłącznie w zakresie, w jakim organy administracyjne działają w formach władczych lub stanowiących, czyli formach właściwych dla działania administracyjnoprawnego. Nadto w przypadku bezczynności jedynie w zakresie, w jakim organy te byłyby zobowiązane do wydania jednego ze wskazanych powyżej aktów.

6 Tymczasem będąca przedmiotem skargi materia i podniesione w niej zarzuty nie wywołały wszczęcia postępowania administracyjnego, w którym organ musiałby wydać takie rozstrzygnięcie. W skardze swej (pozwie), J.S. zaczepił bezczynność Ś. Kuratora Oświaty polegającą m.in. na bezprawnym uniemożliwianiu mu (poprzez niezastosowanie do niego przepisów dotyczący awansu, obowiązujących w 2001 i 2002r.) uzyskania stopnia nauczyciela dyplomowanego i braku nadzoru nad podległymi mu jednostkami i pracownikami. Zarówno tak określony przedmiot skargi, jak i zawarte w niej żądania przyjęcia sprawozdania i wyciągnięcia konsekwencji wobec pracowników Kuratorium nie odpowiadają wskazanym wyżej warunkom jej dopuszczalności.

7 Wprawdzie skarżący zaczepia zagadnienia awansu zawodowego na nauczyciela mianowanego, jednakże godzi się zważyć, iż - mimo opóźnienia - akt mianowania został wydany. Ustała zatem bezczynność organu władnego i zobowiązanego do wydania w ustawowym terminie aktu mianowania, którym był organ prowadzący szkołę - Prezydent Miasta (a nie Ś. Kurator Oświaty, ani też Dyrektor szkoły). Do kontroli sądowoadministracyjnej ww. kwestii jednakże nie doszło, bowiem skarżący nie zaczepił wcześniej bezczynności właściwego organu.

8 Odrzuceniu niniejszej skargi nie sprzeciwia się treść przepisu art. 58 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma on bowiem na celu zagwarantowanie obywatelowi prawa do sądu, w sytuacji, w której swą niewłaściwość bądź niedopuszczalność drogi sadowej stwierdził sąd powszechny, przy czym również droga sądowoadministracyjna byłaby niedopuszczalna. Tym czasem w sprawach w przedmiocie awansu zawodowego skarga na bezczynność kuratora oświaty jest dopuszczalna i nie jest przez tut. Sąd kwestionowana Jednak możliwość merytorycznego rozpoznania indywidualnej sprawy zależy przede wszystkim od charakteru zgłoszonego żądania skargi, które winno mieścić się w zakresie wyznaczonym treścią art. 3§2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ustalenie przez sąd powszechny braku swojej właściwości i przekazanie sprawy sądowi administracyjnemu nie przesądza jeszcze o dopuszczalności skargi i możliwości jej merytorycznego rozpoznania (podobnie: Z.Kmieciak, Spory o właściwość a prawo jednostki do sądu, Glosa nr 9/2003 s.4 ). Prawo do sądu nie ma bowiem charakteru absolutnego (tak np. J.Boć w:Konstytucje Rzeczypospolitej oraz komentarz do Konstytucji RP z 1997 r., pod red. J.Bocia, Wrocław 1998, s.139; E. Łętowska, O definicji prawa do sądu, PiP 2002/12, s. 78, Z Kmieciak, O definicji prawa do sądu raz jeszcze, PiP 2003/3, s. 102). W niniejszej sprawie, pomimo iż doszło do jej przekazania przez sąd powszechny i zalicza się ona do kategorii spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego, skarga byłaby dopuszczalna, gdyby jej żądanie mieściło się w zakresie wyznaczonym treścią art. 3§2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skoro tak nie jest nie może być ona przedmiotem rozpoznania. Z tego powodu podlega ona odrzuceniu na mocy art. 58§1 pkt 6 powołanej ustawy.

9 Na marginesie należy wskazać, iż roszczenia majątkowe wynikłe z opóźnienia mogą być dochodzone przez skarżacego w postępowaniu cywilnym. Sprawy o odszkodowanie nie podlegają bowiem kognicji sądu administracyjnego, przy czym zakres przekazania sprawy przez Sąd Pracy w S. określony w postanowieniu z dnia [...] r. nie obejmuje roszczeń odszkodowawczych skarżącego. Zatem odrzucenie skargi również i w tym zakresie nie pozostaje w sprzeczności z treścią art. 58§4 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

10 Z tych wszystkich przyczyn orzeczono jak w sentencji.