Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 grudnia 2013 r., IV SA/Gl 169/12

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 grudnia 2013 r., IV SA/Gl 169/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska, , po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatku do zasiłku rodzinnego w kwestii wniosku o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu postanawia: przyznać od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego K. M. wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w łącznej kwocie 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatku do zasiłku rodzinnego.

3 Następnie postanowieniem z dnia 13 maja 2013 r. odmówiono przywrócenia terminu do sporządzenia uzasadnienia powyższego wyroku. Skarżąca wniosła od tego orzeczenia zażalenie, jednocześnie domagając się ustanowienia pełnomocnika z urzędu.

4 Ustanowiony dla skarżącej radca prawny K. M. pismem procesowym z dnia 7 października 2013 r. cofnęła zażalenie do na postanowienie z dnia 13 maja 2013 r. oraz wniosła o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Dodatkowo do pisma dołączono oświadczenie, że koszty te nie zostały uiszczone ani w całości ani w części.

5 Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt I OZ 1030/13 umorzył postępowanie zażaleniowe.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

8 Szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia reguluje natomiast rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349).

9 Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d cytowanego rozporządzenia stawka minimalna za postępowanie zażaleniowe wynosi 120 zł. Dodatkowo w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielanej przez adwokata ustanowionego z urzędu, przyznane pełnomocnikowi wynagrodzenie powiększa się o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania w tym przedmiocie.

10 K. M. została ustanowiona na etapie postępowania zażaleniowego, za co przyznano jej minimalną stawkę 120 zł, dodatkowo podlegającą podwyższeniu o 27,60 zł tytułem podatku od towarów i usług (VAT 23 %), co łącznie daje 147,60 zł. Zastosowanie stawki minimalnej jest uzasadnione nakładem pracy pełnomocnika, którego czynności polegały wyłącznie na zapoznaniu się z aktami sprawy i cofnięciu sporządzonego osobiście przez skarżącą zażalenia.

11 Przyjdzie następnie zauważyć, że wskazane wyżej przepisy rozporządzenia nie regulują zwrotu kosztów przejazdu do sądu pełnomocnika będącego radcą prawnym. Możliwość ubiegania się przez skarżącego o zasądzenie od organu kosztów przejazdu do sądu zawodowego pełnomocnika nie wynika także z art. 205 § 2 P.p.s.a., bowiem w przepisie tym jest mowa jedynie o kosztach nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Wobec tego należy uznać, że wydatki związane z przejazdem do sądu pełnomocnika strony będącego radcą prawnym zostały objęte stawkami opłat określonymi rozporządzeniu. Koszty te można wprawdzie uwzględnić ustalając wyższą niż minimalną stawkę opłaty, jednakże w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły ku temu uzasadnione przesłanki. W tym zakresie można się powołać na wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego, zgodnie z którym wydatkiem radcy prawnego nie będzie zwrot kosztów podróży, bowiem za niezbędne ustawodawca uznał w tym zakresie tylko koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II FSK 1197/05, Lex nr 317361).

12 W tym stanie rzeczy należało orzec o przyznaniu wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane w ramach prawa pomocy przyznanego skarżącej z urzędu zgodnie z poczynionymi wyżej wyliczeniami.