Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 lutego 2006 r., IV SA/Gl 1100/05

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 lutego 2006 r., IV SA/Gl 1100/05

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys, po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na czynność Starosty R. z dnia [...] r. dotyczącą odmowy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Pismem z dnia [...] r. M. S. zwrócił się do Starosty R. o zwrot opłaty za kartę pojazdu w kwocie [...] zł, jaką uiścił w związku z rejestracją swojego samochodu. W uzasadnieniu wnioskodawca podniósł, iż jego zdaniem praktyka nakładania opłat jest niezgodna z obowiązującym w Polsce od 1 maja 2004r. art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, a nadto, iż koszty związane z wystawieniem i dostarczeniem karty pojazdu są niższe aniżeli wymagana za nią opłata, co powoduje, że jej pobieranie w kwocie [...] zł nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia. Niezgodności z wołanym wyżej przepisem Traktatu wnioskodawca upatrywał w charakterze tej wygórowanej opłaty administracyjnej, która jego zdaniem jest ukrytym podatkiem, stwarzającym niedopuszczalną w prawie wspólnotowym barierę w imporcie, dotyczy bowiem wyłącznie samochodów sprowadzanych do Polski. Powołując się na orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości M. S. wskazał, iż w przypadku kolizji prawa krajowego i prawa wspólnotowego, która jego zdaniem tutaj ma miejsce (a to wobec dyskryminującego charakteru opłaty) nie jest dopuszczalne stosowanie przepisu prawa krajowego niezgodnego z prawem wspólnotowym.

3 Odpowiadając na ów wniosek Starosta R. w piśmie z dnia [...] r. wskazał, iż nie znalazł podstaw do zwrotu opłaty. Powołał przy tym przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 – Prawo o ruchu drogowym (t.j. z 2005 r. Dz. U. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. Nr 137, poz. 1310), na których opiera się pobór opłaty, dodając, iż nie jest jego rolą rozstrzyganie, czy są one zgodne z prawem wspólnotowym.

4 Wobec powyższego M. S. złożył [...] r. skargę na tę czynność Starosty R., przytaczając w skardze wszystkie powołane we wniosku zarzuty i argumenty. W odpowiedzi na skargę organ administracji podtrzymał swoje stanowisko.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

6 Stosownie do brzmienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej , która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Szczegółowy zakres kognicji tych sądów precyzują przepisy art. 3, art. 4, art.5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

7 Skarga w istocie dotyczy zwrotu opłaty – nienależnie zdaniem skarżącego – pobranej za wydanie karty pojazdu. Słusznie zauważył organ, że w tej sprawie brak było jakichkolwiek podstaw do wydania decyzji administracyjnej. Ani bowiem przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym, ani też przepisy innych aktów prawnych nie przewidują uprawnienia organu do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie omawianej opłaty (w tym w zakresie jej zwrotu). Podmiot domagający się zwrotu nienależnego w jego ocenie świadczenia nie jest jednak pozbawionych ochrony prawnej. Ochrona ta polega bowiem na możności żądania od organu właściwego do załatwienia indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej zajęcia stanowiska w sprawie. Będzie ono polegało bądź na zarządzeniu zwrotu nienależnej opłaty, albo odmowie zwrotu, a więc będzie czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uznania albo odmowy uznania uprawnienia wynikającego z przepisów prawa, czyli czynnością, o której mowa w art. 3 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (takie stanowisko zajmował w podobnych materiach Naczelny Sąd Administracyjny – p. postanowienie z dnia 11 grudnia 1997 r. sygn. akt II SA/ 1060/97, Pr. Gosp. 1998/7/37 oraz wyrok z dnia 30 stycznia 2002r. sygn. akt II SA 3228/00 nie publ.).

8 Konsekwencją powyższego będzie fakt, iż czynność taka (w tym przypadku odmowa przez starostę zwrotu opłaty) podjęta poza trybem postępowania administracyjnego podlega kontroli sądu administracyjnego. Przesądzając co do zasady dopuszczalność skargi w tego typu sprawach przyszło zważyć, że w niniejszej sprawie skarżący nie dochował istotnego wymogu warunkującego merytoryczne jej rozpoznanie. Aby bowiem skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego winien był bowiem zwrócić się w terminie 14 dni od dokonania czynności (otrzymania pisma) do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W takim przypadku skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Pouczenie zawarte w cytowanym piśmie organu z dnia [...] r. jest więc błędne.

9 Przeto z powodu braku wyczerpania trybu zaskarżenia, skargę należało odrzucić na podstawie 58§1 pkt1 oraz pkt 6 powołanej wyżej ustawy.