Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 czerwca 2013 r., II SAB/Gl 36/13
postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 czerwca 2013 r., II SAB/Gl 36/13
Sentencja
1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie nieudzielania informacji w sprawie obciążenia opłatami dodatkowymi za parkowanie pojazdu p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
2 Czterema upomnieniami z dnia [...] r., o kolejnych numerach od nr [...] do nr [...] działający z upoważnienia Prezydenta Miasta K. Kierownik Działu Nadzoru Systemu Parkowania wezwał M. K. do uiszczenia opłat dodatkowych za parkowanie pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w kwotach: [...] zł, [...] zł, [...][...] zł oraz [...] zł. Wskazane upomnienia zostały wydane w oparciu o regulację art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.). Wskazano w nich, że w przypadku nieuregulowania przedmiotowych należności w terminie 7 dni, wszczęte zostanie postępowanie egzekucyjne w celu ich przymusowego ściągnięcia.
3 W piśmie z dnia [...] r. M.K. zwrócił się do organu o udzielenie wyjaśnień i informacji między innymi na temat wskazanych powyżej upomnień.
4 W odpowiedzi na ww. pismo Zastępca Dyrektora Miejskiego Zarządu Ulic
5 i Mostów w K. w piśmie z dnia [...] r. wskazał, że fakt parkowania pojazdu o nr rej. [...] na terenie strefy płatnego parkowania Miasta K. został ujawniony przez inkasentów MZUiM w toku czynność kontrolnych. Okoliczność ta została potwierdzona przez inkasenta na druku wezwania, którego jedna część została umieszczona na pojeździe. Wskazano, że obowiązek zapłaty opłaty postojowej powstaje z mocy prawa i nie wymaga doręczenia przez organ uprawniony do poboru opłat. Opłata za postój winna być uiszczona w ciągu 7 dni od daty parkowania, a po ich upływie pobiera się opłatę dodatkową. Wskazano, że do pisma załączono kserokopię wezwań do uiszczenia opłaty parkingowej oraz szczegółowe zestawienie nieopłaconych postojów przedmiotowego pisma.
6 W kolejnym piśmie z dnia [...] r. M.K. kwestionował słuszność wystawienia opłat wskazując, że na podstawie wezwań uiszczał wymagane opłaty, choć dokonywał tego w okresach późniejszych, czasami w kolejnym miesiącu. Z uwagi na powyższe wniósł o umożliwienie mu szczegółowego zapoznania się z całą dokumentacją w sprawie.
7 Odpowiadając na ww. pismo organ w piśmie z dnia [...] r. poinformował, że przekazał już wnioskodawcy pełną dokumentację nieopłaconych postojów i jednocześnie podtrzymał dotychczasowe stanowisko.
8 W kolejnych pismach z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. M.K. ponownie zakwestionował działania organu wskazując, że pozbawiono go dostępu do pełnej dokumentacji w sprawie.
9 Pismem z dnia [...] r. M.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wnosząc o rozpatrzenie zasadności wymiaru należności i zasadności egzekucji opłat za parkowanie wraz
10 z opłatami dodatkowymi naliczonymi upomnieniami Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w K.. Precyzując skargę w piśmie z dnia [...] r. wskazał, że organ do części przedłożonych wezwań wystawił tytuły egzekucyjne mimo, że nie zakończyła się jeszcze procedura wyjaśniania przedmiotowych należności. Wreszcie w piśmie z dnia [...] r. ostatecznie wyjaśnił, że przedmiotem jego skargi jest bezczynność Prezydenta Miasta K. we wskazanym powyżej zakresie.
11 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie, ewentualnie
12 o oddalenie skargi.
13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył:
14 W rozpoznawanej sprawie M.K. wniósł skargę
15 na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie nieudzielania informacji w sprawie obciążenia opłatami dodatkowymi za parkowanie pojazdu.
16 Przy tak sformułowanym żądaniu skargi w pierwszej kolejności należało ustalić kwestie związane z jej dopuszczalnością. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy
17 z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.- zwanej dalej p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2 tej ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. – zwana dalej p.p.s.a.). Przedmiotowy zakres tej kontroli określony został w art. 3 p.p.s.a. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów
18 w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a tego przepisu, a więc gdy dotyczy ona jedynie: decyzji administracyjnych (pkt 1), postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty (pkt 2), postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających
19 z przepisów prawa (pkt 4), pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach (4a). Przepisy te wymieniają akty związane z bezczynnością w sposób wyczerpujący, tym samym skarga wniesiona na bezczynność organu administracji publicznej wykraczająca poza ten zakres przedmiotowy określony w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. jest niedopuszczalna
20 i podlegać musi odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Bezczynność oznacza zatem stan, w którym organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności z zakresu administracji publicznej, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie rozstrzygnięcia przez organ określonej sprawy administracyjnej.
21 Przenosząc powyższą regulację na grunt niniejszej sprawy wskazać wymaga, że kwestii spornej nie stanowi okoliczność, iż upomnienia w odniesieniu do których organ nie udzielił żądanych przez skarżącego informacji nie są decyzjami bądź postanowieniami wskazanymi w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. Nie stanowią one również żadnego z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4a – 7 Ppsa. Rozważenia wymaga natomiast, czy upomnienie to jest innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.).
22 Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Za nieuiszczenie tych opłat pobiera się opłatę dodatkową (art. 13 f ust. 1 cyt. ustawy). Wysokość opłaty dodatkowej oraz sposób jej pobierania określa rada gminy, nie może ona jednak przekroczyć [...] zł (ust. 2 tego przepisu). Jest ona pobierana przez zarząd drogi, a w przypadku jego braku przez zarządcę drogi (ust.3).
23 Opłata dodatkowa za parkowanie pojazdu wraz z odsetkami za zwłokę podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 40 d ust.2 ustawy o drogach publicznych). Stosownie do treści art. 6 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Jak wynika z art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, egzekucja administracyjna zostaje wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku
24 z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.
25 Charakter prawny upomnienia sprowadza się zatem jedynie do przypomnienia o obowiązku zapłaty wymienionych w nim należności,
26 z jednoczesną informacją o zagrożeniu skierowania sprawy na drogę egzekucji administracyjnej. Nie jest zatem rozstrzygnięciem władczym, rozstrzygającym
27 o sytuacji prawnej osoby do której upomnienie zostało skierowane. Nie nadaje ono nowych praw i obowiązków, lecz jedynie przypomina o konieczności wykonania tych, które już istnieją bezpośrednio z mocy prawa. Przepisy ustawy
28 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewidują po stronie zobowiązanego środka prawnego wymierzonego przeciwko upomnieniu. Dopiero po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, zobowiązany w ramach obrony przed egzekucją może skorzystać z zarzutów, zgodnie z art. 33 powyższej ustawy. Na tym etapie otwarta zostaje droga do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, na postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.). Tymczasem upomnienie, jak już wskazano, poprzedza wszczęcie postępowania egzekucyjnego.
29 Analiza powyższych przepisów prowadzi zatem do wniosku, że wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu nie stanowi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 14 października 2009 r., sygn. akt III SA/Łd 413/09, publ. na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo).
30 Reasumując należy wskazać, że skoro złożenie skargi na bezczynność dopuszczalne jest jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, to przedmiotowa skarga M. K. jako złożona na bezczynność organu w zakresie czynności, które nie podlegały zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegała odrzuceniu.
31 Powyższe okoliczności stanowią podstawę do uznania, że skarga M. K. jest niedopuszczalna, co obliguje Sąd do jej odrzucenia, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a.