Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 stycznia 2018 r., II SA/Gl 845/17

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 stycznia 2018 r., II SA/Gl 845/17

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2018 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. N. na uchwałę Rady Gminy w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Uchwałą nr [...] z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B. (dalej też jako studium), podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1446 ze zm., zwanej dalej u.s.g) oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073, zwanej też dalej ustawą lub u.p.z.p) Rada Gminy B. uchwaliła dla tej Gminy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

3 W skardze z dnia 28 sierpnia 2017 r. do sądu administracyjnego na powyższą uchwałę E. N. zarzuciła, że studium zostało uchwalone z naruszeniem prawa i jej interesu prawnego. Nie zostało ono poprzedzone analizą planistyczną co do obsługi komunikacyjnej przeznaczonych pod zabudowę działek nr: 1, 2, 3, 4, 5 i 6, do których nie przewidziano żadnej drogi, w sytuacji gdy nie mają one zagwarantowanego dojazdu do drogi publicznej. Istniejąca w terenie droga wewnętrzna po działce nr 7, to droga prywatna i właściciele innych działek nie mają prawa po niej jeździć. Nie jest jej zdaniem prawdą, że teren ten jest obsługiwany przez drogi wewnętrzne niewskazane na rysunku studium. W studium nie uwzględniono przekształcenia działki nr 7 na drogę publiczną dojazdową. Wskazuje się, że droga do nowej zabudowy będzie prowadzić przez jej działkę nr 8, na której Sąd Rejonowy w C. w [...] r. ustanowił w odległości 1,5 m od jej budynku drogę konieczną. Narusza to jej interes prawny oparty na treści art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, art. 10 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 5 pkt 1 i art. 7 Prawa budowlanego. Nie domaga się poprowadzenia drogi do jej posesji ale aby Gmina wskazała jak w studium rozwiązała kwestię dojazdu do terenu nowej zabudowy i aby nie wskazywano jako tego dojazdu terenu jej działki nr 9.

4 W odpowiedzi na skargę reprezentowana przez r. pr. Rada Gminy B. wniosła o jej oddalenie. Podniosła, że dla uwzględnienia skargi na studium konieczne jest nie tylko wykazanie, że studium narusza interes prawny skarżącej ale również, iż do naruszenia tego interesu doszło jednocześnie z naruszeniem obowiązujących przepisów, czego skarżąca nie uczyniła i do czego brak jest podstaw prawnych. Studium stanowi akt kierownictwa wewnętrznego o dużym stopniu ogólności, nie wynikają z niego dla skarżącej żadne konkretne prawa i obowiązki, które mogłyby być jego treścią naruszone. Nie ma obowiązku i możliwości wskazania w nim przebiegu wszystkich dróg, wskazano jedynie drogi główne na terenie Gminy. W szczególności nie wskazano aby jakaś droga miała przebiegać po działce skarżącej. Z uwagi na parametry istniejących na tym terenie dróg wewnętrznych nie ma też możliwości wskazania ich jako dróg publicznych dojazdowych. Nie spełniają one bowiem wymogów obowiązujących warunków technicznych.

5 Brak jest możliwości wykazania, że studium narusza realnie interesy skarżącej. Wskazywane przez nią naruszenie art. 10 ust. 1 i 2 u.p.z.p. nie zostało poparte żadnym uzasadnieniem i wyjaśnieniem w odniesieniu do jej interesu prawnego. Nadto przepisy te nie stanowią źródła interesu, który mógłby być naruszony. Twierdzenia w skardze są zdaniem Rady wzajemnie sprzeczne, gdy z jednej strony jest formułowany zarzut, że w studium nie przewidziano drogi dojazdowej, a z drugiej, iż drogę taką wskazano po działce skarżącej. Podkreślono, że zgodnie z treścią art. 10 ust. 2 ustawy w studium ustalono jedynie kierunki rozwoju systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, a nadto, że do wymienionych w skardze terenów przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowo-letniskowe prowadzi ul. [...], a dalej drogi wewnętrzne nie wskazane w studium.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 W świetle jednolitego orzecznictwa uchwała w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest aktem organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowanym w sprawach z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). W związku z obowiązującą od czerwca 2017 r. treścią art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i art. 53 § 2a ustawy p.p.s.a., przesłanką merytorycznego rozpoznania niniejszej skargi przez Sąd jest w świetle treści art. 58 § 1 pkt 5a ustawy p.p.s.a. wykazanie, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącej. W świetle treści skargi i zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz treści obowiązujących przepisów, które Sąd wziął również pod uwagę z urzędu (w związku z treścią art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.) wymogu tego skarżąca nie spełniła.

8 Jeśli chodzi o wykazanie (ustalenie) interesu prawnego skarżącego w danej sprawie, to jest to związek z konkretną normą prawa materialnego, którą można wskazać jako jego podstawę i z której można wywodzić swoje uprawnienia. W judykaturze podkreśla się aktualność interesu prawnego, istniejącego obiektywnie w dniu wejścia w życie zaskarżonego aktu, bądź najpóźniej w chwili złożenia skargi. Interes prawny powinien być indywidualny, własny i skonkretyzowany, wynikający z określonego przepisu prawa materialnego oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego zaskarżony akt. Interes prawny, którego istnienie umożliwia przyznanie legitymacji skargowej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., powinien bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu wnoszącego skargę. Oznacza to, że stronie skarżącej powinno przysługiwać konkretne prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym, bądź publicznoprawnym, wynikające z przepisów prawa materialnego, które najpóźniej w dniu wniesienia skargi zostało naruszone zaskarżonym aktem. Jak jednolicie przyjmuje się w judykaturze, skarżący wnosząc skargę musi wykazać, że zaskarżona uchwała naruszając prawo jednocześnie negatywnie wpływa na jego sytuację prawną, np. pozbawia go pewnych uprawnień, czy też uniemożliwia ich realizację.

9 Oceniając realność i bezpośredniość naruszenia interesu prawnego skarżącej treścią skarżonego studium w odniesieniu do norm kształtujących prawo własności, na które ogólnie się powołuje, należy wziąć pod uwagę zarówno charakter tego aktu prawnego jak i wynikającą z art. 10 u.p.z.p. jego treść. W tym kontekście możliwa jest bowiem jedynie ocena, czy treść kwestionowanego studium ingeruje w uprawnienia skarżącej wynikające z prawa własności nieruchomości, z którymi łączy się możliwość nieskrępowanego korzystania z niej oraz prawo żądania ochrony przed takim wykorzystaniem nieruchomości sąsiedniej, które narusza możliwość korzystania z jej własnej nieruchomości.

10 W tym względzie w odniesieniu do zarzutów sformułowanych w skardze należy stwierdzić, że jak to trafnie podniesiono w odpowiedzi na skargę, ani z treści tekstowej studium ani też z jego wyrysu nie wynika aby po działkach skarżącej miała przebiegać zgodnie z tymi dokumentami jakaś droga do przeznaczonych pod zabudowę terenów sąsiednich. Gdyby zaś przyjąć (zarzuty skarżącej nie są bowiem w tym względzie jednoznaczne), że skarżąca zarzuca, iż w studium nie przewidziano drogi publicznej do obsługi komunikacyjnej tych terenów, to należy podzielić stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę, że po pierwsze w świetle treści art. 10 u.p.z.p. nie istnieje obowiązek określenia w studium dokładnego przebiegu dojazdowych dróg publicznych, a tym bardziej dróg wewnętrznych, a po drugie z uwagi na znaczny stopień ogólności tego aktu prawnego nie ma w ogóle możliwości (w tym technicznej) dokonania takiego wyodrębnienia, czego faktycznie domaga się skarżąca dążąc też w rzeczywistości do uregulowania treścią studium występujących na tym sporów sąsiedzkich, o charakterze cywilno-prawnym, związanych ze służebnościami drogi koniecznej. W studium zgodnie z treścią art. 10 ust. 2 pkt 5 ustawy określa się w tym względzie jedynie kierunki rozwoju systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, który to wymóg został w odniesieniu do zaskarżonego aktu spełniony.

11 W konsekwencji, skoro Rada nie miała obowiązku (pomijając już praktyczną możliwość) wypowiedzenia się co do szczegółowych rozwiązań komunikacyjnych obejmujących wskazywany w skardze teren, to nie można też przyjąć, że brak w zaskarżonej uchwale takiego uregulowania może naruszać uzasadniony interes prawny skarżącej lub, że z tego powodu studium zostało uchwalone z naruszeniem powoływanych przez skarżącą art. 5 i art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), w sytuacji gdy przepisy tej ustawy przy uchwalaniu studium nie miały zastosowania.

12 Nadto Sąd nie stwierdził aby zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem określonej w art. 9 do art. 12 u.p.z.p. procedury, mogącym jednocześnie świadczyć o naruszeniu interesu prawnego skarżącej.

13 Skoro, jak wynika z powyższych rozważań, nie zostało wykazane aby zaskarżona uchwała naruszała interes skarżącej to jej skargę należało odrzucić zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 5a w zw. z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy p.p.s.a. oraz w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.