Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 grudnia 2009 r., II SA/Gl 565/09

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 grudnia 2009 r., II SA/Gl 565/09

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Starszy referent Anna Cyganek, po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi Gminy G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta G. decyzją z dnia [...] nr [...] ustalono wysokość odszkodowania w kwocie [...] zł za działkę nr [...], obręb P., o powierzchni [...] m2 położoną w G., której własność jako przeznaczonej pod projektowaną drogę publiczną przeszła na własność Gminy G. Jednocześnie zobowiązano Gminę G. do wypłaty tego odszkodowania poprzednim współwłaścicielom objętej postępowaniem działki stosownie do ich udziału w jej współwłasności.

3 W następstwie wniesionego od tej decyzji przez poprzednich współwłaścicieli nieruchomości odwołania została ona uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji zaskarżoną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Wojewoda zarzucił, iż operat w oparciu o który została ustalona wartość przysługującego odwołującym się odszkodowania został sporządzony z naruszeniem obowiązujących przepisów. Stwierdził też, że odszkodowanie dla każdego z byłych współwłaścicieli nieruchomości powinno być orzeczone odrębną decyzją administracyjną.

4 W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody Gmina G. wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi zakwestionowała stanowisko organu odwoławczego, iż z operatu ustalającego wartość nieruchomości nie wynika w oparciu o jaką metodę wyceny wartość ta została przez rzeczoznawcę wyliczona. Zakwestionowała również pogląd, że w stosunku do poszczególnych współwłaścicieli przeznaczonej pod drogę nieruchomości powinny być wydane odrębne decyzje odszkodowawcze. Powołując się na przywołane bliżej w skardze orzeczenia sądów administracyjnych Gmina wywiodła też, że ma interes prawny do wniesienia skargi skoro to ją obciąża obowiązek zapłaty spornego odszkodowania.

5 W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że Gmina nie posiada interesu prawnego do wniesienia skargi w sprawie, w której w pierwszej instancji orzekał jej organ. W tym względzie powołał się również na orzecznictwo sądów administracyjnych.

6 Również pełnomocnik uczestników postępowania w piśmie procesowym z dnia [...] wnosząc o oddalenie skargi stwierdził, że Gminie G. nie przysługuje prawo do wniesienia skargi skoro w pierwszej instancji decyzja została wydana z upoważnienia Prezydenta G.

7 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Co do zasady zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Na gruncie tego przepisu podobnie jak i na gruncie art. 33 ust. 2 ustawy z dnia

9 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74 poz. 368 ze zm.) wystąpiła w orzecznictwie i doktrynie rozbieżność czy prawo do wniesienia skargi przysługuje jednostce samorządu terytorialnego w sprawie, w której w pierwszej instancji orzeczenie wydał organ tej jednostki (wójt, burmistrz lub prezydent). O rozbieżności tej świadczą chociażby orzeczenia, na które powołała się w skardze skarżąca Gmina, w odpowiedzi na skargę Wojewoda, zaś uczestnicy w piśmie procesowym z dnia [...]. Rozbieżność ta legła również u podstaw pytania prawnego rozpoznanego przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie sygn. P 14/05, w której postępowanie Trybunał umorzył postanowieniem z dnia 26 maja 2008 r.

10 Ponownie treść tego przepisu była przedmiotem postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie sygn. K 32/08, w której Trybunał wyrokiem z dnia 29 października 2009 r. orzekł, że "art. 33 i art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270...) są zgodne z art. 165 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". W uzasadnieniu tego wyroku Trybunał stwierdził, że przepisy te są zgodne z art. 165 Konstytucji RP "również przy takiej interpretacji, która odmawia jednostkom samorządu terytorialnego prawa do uczestniczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz prawa do wnoszenia skarg do sądów administracyjnych w sytuacji, w której organ danej jednostki rozpatrywał sprawę administracyjną i wydał decyzję administracyjną w pierwszej instancji", a taka właśnie sytuacja zachodzi w sprawie objętej niniejszą skargą.

11 Mając zatem na uwadze wzgląd na jednolitość orzecznictwa sądowego oraz respektując zasadę powszechnego obowiązywania wyroków Trybunału Sąd przyjął, że wniesienie skargi przez Gminę G. nie było w świetle treści art. 33 i art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a. w niniejszej sprawie dopuszczalne.

12 Skutkuje to odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 tej ustawy.

13 SJ/