Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 października 2005 r., II SA/Gl 331/04

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 października 2005 r., II SA/Gl 331/04

Sentencja

1 Dnia 27 października 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędziowie: NSA Leszek Kiermaszek WSA Rafał Wolnik – spr. Protokolant: stażysta Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2005 roku, sprawy ze skargi Robotniczej Spółdzielni Mieszkaniowej "A" w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości oddala skargę

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] roku, Nr [...] Prezydent Miasta C. zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonych w C., stanowiących własność Gminy C. i będących w użytkowaniu wieczystym Robotniczej Spółdzielni Mieszkaniowej "A", oznaczonych jako działki nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz [...]. Jako materialnoprawną podstawę wydania tej decyzji organ wskazał na przepisy art. 95 ust. 4, art. 96 ust. 1 i 4, art. 97 ust. 1 i art. 99 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 z późn. zm.) w związku z art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 roku, Nr 4, poz. 27 z późn. zm.).

3 Postępowanie administracyjne w przedmiocie podziału przedmiotowych nieruchomości zainicjowane zostało wnioskiem użytkownika wieczystego – Robotniczej Spółdzielni Mieszkaniowej "A" z dnia [...] roku, uzupełnionym w dniu [...] roku. Jako cel podziału wnioskodawca wskazał na realizację art. 41 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych.

4 Wydana przez organ pierwszej instancji decyzja zatwierdzała projekt podziału nieruchomości zgodnie z wnioskiem i dołączonymi do tego wniosku wstępnymi projektami podziału.

5 Odwołanie od tej decyzji wniosła skarżąca Spółdzielnia. Wskazała, że Prezydent Miasta C. wydając zaskarżoną decyzję odmówił przejęcia na własność Gminy wydzielonych pod drogi działek gruntu wbrew treści art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Powołała się przy tym na opinię Miejskiego Zarządu Dróg z dnia [...] roku, w myśl której uzasadnione było przejęcie przez Gminę przedmiotowych działek. Dalej skarżąca zauważyła, że w swoich wcześniejszych decyzjach organ pierwszej instancji orzekając o podziale innych nieruchomości, których wieczystym użytkownikiem również była skarżąca Spółdzielnia, orzekał o przejściu z mocy prawa na rzecz miasta działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne i pozytywnie zaopiniowanych przez Miejski Zarząd Dróg.

6 Rozpoznając to odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją utrzymało w mocy w całości decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami na własność gminy przechodzą z mocy prawa te działki, które zostały wydzielone pod drogi publiczne. Dalej organ zauważa, że z akt niniejszej sprawy wynika, iż wszystkie działki wymienione w odwołaniu stanowią drogi wewnętrzne, a te z kolei nie są drogami publicznymi w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2000 roku, Nr 71, poz. 838 z późn. zm.).

7 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca Spółdzielnia zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię i zastosowanie art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art.. 7 ustawy o drogach publicznych. Zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.

8 W uzasadnieniu wskazano, że działki wydzielone pod drogi nie spełniają jedynie funkcji dróg wewnętrznych, ale służą potrzebom mieszkańców C. i uzupełniają gminną sieć dróg publicznych. Taki stan rzeczy potwierdza zdaniem skarżącej opinia Miejskiego Zarządu Dróg z dnia [...] roku. Organ wydając decyzję pominął stanowisko wyrażone w tej opinii, a tym samym pominął okoliczność dowodową o istotnym znaczeniu dla rozstrzygnięcia. W ocenie skarżącej również utrata ważności planu zagospodarowania przestrzennego, na który powoływał się organ pierwszej instancji pozostaje bez znaczenia, albowiem dokonywany w trybie art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami podział, następuje niezależnie od ustaleń tego planu. Zaskarżona decyzja nie odnosi się do merytorycznych zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu, a w szczególności do powoływanych analogicznych przypadków, w których organ pierwszej instancji orzekał o przejściu wydzielonych pod drogi działek na własność Gminy.

9 W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

11 Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

12 Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

13 Rozpoznając zatem skargę Sąd badał, czy zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały zgodnie z obowiązującymi w dacie ich wydania przepisami prawa.

14 Prowadzone postępowanie toczyło się z wniosku skarżącej w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami. Wniosek ten został złożony w celu realizacji przez Spółdzielnię obowiązku wynikającego z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. W takiej sytuacji bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostawały kwestie zgodności wnioskowanego podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 41 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych w związku z art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami).

15 Istota sprawy sprowadza się natomiast do ustalenia, czy wydzielone działki gruntu stanowiły działki wydzielone pod drogi publiczne w rozumieniu art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a tym samym, czy z mocy prawa przejść miały na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa.

16 Ustawa o gospodarce nieruchomościami nie definiuje pojęcia drogi publicznej. Odwołać się zatem przyjdzie do ustawy o drogach publicznych, która w art. 1 stanowi, że drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Z kolei art. 2 ust. 1 stanowi, że drogi publiczne dzielą się na drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne. Przepisy art. 5 – 7 określają, które drogi zalicza się do poszczególnych kategorii i co stanowi podstawę takiego zaliczenia, zaś art. 8 ust. 1 mówi, że drogi niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami oraz pętle autobusowe, są drogami wewnętrznymi. Drogi wewnętrzne są natomiast wyłączone z kategorii dróg gminnych (art. 7 ust. 1 in fine ustawy o drogach publicznych), a tym samym nie są drogami publicznymi w rozumieniu ustawy.

17 W toku postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie w żaden sposób nie zostało wykazane, ażeby wydzielone działki miały stanowić drogi publiczne. W szczególności nie został wskazany jakikolwiek akt prawa miejscowego, na podstawie którego drogi te miałyby być zaliczone do jednej z kategorii dróg publicznych. Słuszne zatem jest stanowisko organu odwoławczego, że drogi znajdujące się na wydzielonych działkach są drogami wewnętrznymi, a do takich dróg nie znajduje zastosowania przepis art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

18 Powoływane przez skarżącą decyzje Prezydenta Miasta C. wydane w innych postępowaniach nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Nie wiążą one bowiem Sądu przy rozpoznawaniu sprawy, a ponadto wydane zostały w stosunku do innych nieruchomości i nie są objęte kontrolą w niniejszym postępowaniu.

19 Zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego również nie znajdują uzasadnienia. Skoro bowiem, jak wyżej wykazano, istotą sporu było wyjaśnienie kwestii zaliczenia wydzielonych działek do kategorii dróg publicznych, a sprawa ta została w ocenie Sądu dostatecznie wyjaśniona, to nie doszło do naruszenia art. 7 kpa, zaś ewentualne ograniczenie uzasadnienia decyzji tylko do tej kwestii, mimo, że mogło stanowić naruszenie art. 107 § 3 kpa, to naruszenie takie nie miało wpływu na wynik sprawy.

20 Mając powyższe na uwadze Sąd nie uwzględnił skargi i oddalił ją na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).