Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 stycznia 2015 r., II SA/Gl 1598/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 stycznia 2015 r., II SA/Gl 1598/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.B. i R. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie legalności wykonanych robót budowlanych w kwestii wniosku skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Uzasadnienie

2 Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] r., nr [...] odmawiającą uchylenia dotychczasowej decyzji z dnia [...] r. w sprawie legalizacji budynku biurowo-socjalnego.

3 Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi J. B. i R. B. - R. B. w dniu [...] r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy.

4 W dniu [...] r. (data wpływu) J. B. i R. B. wnieśli bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą decyzję, co skutkowało koniecznością przekazania jej właściwemu organowi, a za datę wniesienia skargi należało przyjąć dzień przekazania skargi. Skargę przekazano organowi II Instancji w dniu [...] r.

5 Pismem z dnia [...] r. złożonym za pośrednictwem organu odwoławczego, skarżący wystąpili z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Do wniosku załączyli również egzemplarz skargi. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnili, że w postępowaniu administracyjnym reprezentowani byli przez nieprofesjonalnego pełnomocnika, który po otrzymaniu decyzji organu II instancji zobowiązał się do sporządzenia skargi do sądu administracyjnego, a następnie przekazania jej skarżącym celem podpisania i wysłania. Skarga została przekazana skarżącym drogą elektroniczną w dniu [...] r., a następnie w dniu [...] r. wysłana przez nich do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zgodnie z zaleceniem pełnomocnika. Skarżący oświadczyli, że nie byli świadomi, iż skargę należy złożyć za pośrednictwem organu odwoławczego. O trybie wnoszenia skargi do sądu administracyjnego dowiedzieli się dopiero z pisma Sądu z dnia 1 grudnia 2014 r. Zdaniem skarżących niezachowanie przez nich terminu do wniesienia skargi było niezawinione, bowiem zawierzyli pouczeniu dotychczasowego pełnomocnika. Skarżący nie znają natomiast przepisów dotyczących sposobu wnoszenia skarg do sądu administracyjnego, zaś wszystkie dokumenty znajdowały się w posiadaniu pełnomocnika.

6 W piśmie z dnia 13 stycznia 2015 r. uczestnik postępowania "A" sp. j. w N. ustosunkowując się do przedmiotowego wniosku, wniósł o odmowę przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych uznał wniosek za nieuzasadniony.

7 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

9 Brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy, bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Jednocześnie podzielić należy utrwalony w orzecznictwie pogląd, że wszelkie czynności pełnomocnika strony rozciągają się w swoich skutkach na samą stronę. Zaniedbania osób, którymi posłużyła się strona (np. pełnomocników) nie uzasadniają braku jej winy w uchybieniu terminowości (zob. w tym względzie m.in. postanowienie NSA z 8 grudnia 2005 r., sygn. I OZ 1347/05 oraz postanowienie SN z dnia 15 marca 2000 r., sygn. II CKN 554/00 – LEX nr 51986).

10 Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Sądu skarżący nie uprawdopodobnili w przekonujący sposób okoliczności wskazujących na brak ich winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W niniejszej sprawie, jak przyznali skarżący, zaniedbania dopuścił się ich pełnomocnik, który błędnie poinformował ich o sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Tego rodzaju uchybienie w ocenie Sądu należy uznać za posiadające znamiona winy polegającej na braku szczególnej staranności, jakiej należy wymagać od pełnomocnika. Winę za ten błąd ponosi pełnomocnik, a w konsekwencji również jego mocodawca. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz sądów powszechnych ugruntowany jest pogląd, że za błędy i zaniechania pełnomocnika odpowiedzialność ponosi jego mocodawca. Tak więc, błędne czy nawet omyłkowe poinformowanie przez pełnomocnika o sposobie wniesienia skargi wywołuje skutki dla samych skarżących w postaci otwarcia terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, liczonego od dnia rzeczywistego dokonania tego doręczenia. Działanie takiego pełnomocnika nie może być bowiem oceniane jako działanie osoby trzeciej, ale jako działanie samych skarżących, którzy ponoszą odpowiedzialność za wybór osoby pełnomocnika (zob. postanowienie NSA 15 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 5/15 - dostępny na stronie internetowej http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy strona decyduje się na niefachowego pełnomocnika, którego działania powinna w miarę możliwości kontrolować i chociażby tylko z ostrożności procesowej nie dopuścić do sytuacji, gdy skarga jest nadawana na poczcie na adres sądu w ostatnim dniu ustawowego terminu, co uniemożliwiało mu przekazanie organowi odwoławczemu z jego zachowaniem. Braku staranności w dokonywaniu czynności procesowych w ustawowych terminach nie może usprawiedliwiać nawet konstytucyjne prawo do sądu i kontroli decyzji administracyjnych przez sąd. Należy mieć bowiem nadto na uwadze, że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie co do sposobu wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

11 W świetle powyższych okoliczności Sąd nie dostrzegł zatem na gruncie niniejszej sprawy niezależnych od skarżących i niemożliwych do pokonania przeszkód, które usprawiedliwiałyby niedochowanie terminu do złożenia skargi i uzasadniałyby przywrócenie terminu do dokonania danej czynności. Wobec czego należało na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzec jak w sentencji postanowienia.