Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 stycznia 2021 r., III SA/Gl 460/20

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 stycznia 2021 r., III SA/Gl 460/20

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Gminy Goleszów z dnia 18 grudnia 2019 r. nr 0007.86.2019 w przedmiocie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały.

Uzasadnienie

2 Skarga z dnia 17 czerwca 2020 r. Wojewoda Śląski, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 713; dalej: u.s.g.) oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325; dalej jako p.p.s.a.) zaskarżył uchwałę Nr 0007.86.2019 Rady Gminy Goleszów z dnia 18 grudnia 2019r. w sprawie zmiany uchwały Nr 0007.69.2015 Rady Gminy Goleszów z dnia 25 listopada 2015r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego.

3 Przedmiotowej uchwale zarzucił sprzeczność z art. 40 ust. 8 w zw. z art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 470; dalej jako "udp") w związku z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (t.j. Dz. U. z 1997 r.. Nr 78, poz. 483 ze zm.; dalej jako "Konstytucja"). Stwierdził bowiem, że uchwała ta nie uwzględnia wszystkich stawek opłat, o których mowa w art. 40 ust. 2 udp w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnych, a Rada Gminy Goleszów powinna była uregulować wszystkie stawki opłat, o których mowa w art. 40 ust. 2 pkt 1 i pkt 4 udp w stosunku do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, stawkę opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 2 pkt 2 udp w stosunku do urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, zaś stawkę opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 2 pkt 3 udp w stosunku do obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej.

4 Natomiast paragrafem 1 spornej uchwały Rada Gminy Goleszów dodała do § 3 ust. 1 uchwały pierwotnej punkt 3 o treści: "dla urządzeń infrastruktury tełekomunikacyjnej umieszczonych na obiektach mostowych i wiaduktach - 20,00 zł" (§ 1 ust. 1 pkt 1). W dalszej kolejności, Rada w treści § 4 ust. 1 uchwały pierwotnej dodała pkt 4 o treści: "dla obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej - 0,20 zł". Zatem dokonując analizy § 1 pkt 1 i 2 uchwały zmieniającej, organ nadzoru stwierdził, że Rada Gminy Goleszów ustaliła zakres przedmiotowy analizowanego przepisu uchwały z naruszeniem art. 40 ust. 2 pkt 1 i 2 udp; nie określiła bowiem stawek opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 2 pkt 1 udp, a mianowicie opłaty za zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót w pasie drogowym w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej oraz opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 2 pkt 4 udp, a mianowicie opłaty za zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg dotyczące zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3 dla obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej. Rada co prawda w § 5 uchwały zmienianej (uchwały Nr 0007.69.2015) określiła, że “Za zajęcie pasa drogowego gminnych dróg publicznych na prawach wyłączności w celach innych niż wymieniono w § 1 pkt. 1-3 ustala się stawkę w wysokości 20% stawki określonej w § 4 ust. 1 pkt. 1, jednakże stawki te odnoszą się wyłącznie do obiektów budowlanych, co w konsekwencji oznacza, że Rada nie ustaliła stawek za zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt. 1 - 3 w odniesieniu do urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej.

5 Ponadto organ nadzoru zauważył, iż przepis art. 40 ust. 2 pkt 2 udp wyraźnie odsyła do umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami, nie ograniczając tym samym swego zakresu wyłącznie do obiektów mostowych i wiaduktów. Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 13 udp przez obiekt mostowy należy rozumieć budowlę przeznaczoną do przeprowadzenia drogi, samodzielnego ciągu pieszego lub pieszo-rowerowego, szlaku wędrówek zwierząt dziko żyjących lub innego rodzaju komunikacji nad przeszkodą terenową, w szczególności: most, wiadukt, estakadę, kładkę. Zatem należy uznać, iż Rada dokonując zmiany § 3 ust. 1 pkt 3 uchwały Nr 0007.69.2015 w treści § 1 pkt 1 przedmiotowej uchwały ograniczyła w sposób nieuprawniony zakres przekazany przez ustawodawcę do uregulowania, pomijając ustalenie stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dla urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej umieszczonych na elementach pasa drogowego innych niż obiekt mostowy i wiadukt. W konkluzji więc organ nadzoru stwierdził, iż jeżeli organ stanowiący gminy nie uregulował w pełni obligatoryjnych elementów wynikających z upoważnienia ustawowego, to w sposób istotny naruszył prawo. Pominięcie bowiem przez radę gminy któregoś z wymienionych w upoważnieniu ustawowym, elementów skutkuje brakiem pełnej realizacji tego upoważnienia i ma istotny wpływ na ocenę zgodności z prawem podjętego aktu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opołu z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Op 480/07, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

6 W odpowiedzi na skargę, Gmina uznała za bezzasadne zarzuty stawiane

7 w skardze bowiem biorąc pod uwagę zarówno treść uchwały pierwotnej, jak i uchwały zmieniającej w pełni wyczerpała delegację ustawową z aktualnego brzmienia art. 40 ust. 8 udp. Nie ma zatem racji organ skarżący, że nie określono bowiem stawek opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy, a mianowicie opłaty za zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót w pasie drogowym w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej. Stawka opłaty za powyższe określona jest w § 2 ust. 4 uchwały nr 69 - Dla linii telekomunikacyjnej oraz urządzeń z nią związanych ustala się stawkę opłat za każdy dzień zajęcia 1 m

8 pasa drogowego w wysokości 0,20 zł. Zatem opłata za zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót w pasie drogowym w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, objęta jest właśnie § 2 ust. 4 uchwały nr 69. Wprawdzie brak jest definicji linii telekomunikacyjnej, jednak choćby poprzez definicję telekomunikacyjnego obiektu budowlanego z § 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r. Nr 2019 poz. 1864 z późn. zm.), można stwierdzić, że objęto tym przepisem uchwały nr 69 zarówno obiekty, jak i urządzenia telekomunikacyjne. Telekomunikacyjnym obiektem budowlanym jest bowiem linia kablowa podziemna, Unia kablowa nadziemna, kanalizacja kablowa, kontenery telekomunikacyjne, szafy kablowe oraz wolno stojące konstrukcje wsporcze anten i urządzeń radiowych, w tym wolno stojące maszty antenowe i wolno stojące wieże antenowe. Zatem dotychczas, do czasu wejścia w życie zmiany art. 40 ust. 8 udp, to właśnie na podstawie § 2 ust.4 uchwały pierwotnej określano opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót w pasie drogowym w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej. Dlatego też § 1 uchwały pierwotnej nie musiał być dostosowywany do zmienionego art. 40 ust. 8 udp, bowiem nie zostały przekroczone maksymalne wartości stawek opłat. Zarzut zatem powyższy jest chybiony.

9 Dalej Gmina wskazała, że nie ma także racji organ skarżący, iż uchwała nr 86 narusza art. 40 ust. 8 udp poprzez nieuregulowanie opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 2 pkt 4 udp, a mianowicie opłaty za zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg dotyczące zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3 dla obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej; twierdzi, iż przepis § 5 uchwały nr 69 w brzmieniu: “Za zajęcie pasa drogowego gminnych dróg publicznych na prawach wyłączności w celach innych niż wymieniono w § 1 pkt 1-3 ustawa się stawkę w wysokości 20% stawki określonej w § 4 ust. 1 pkt 1, odnosi się wyłącznie do obiektów budowlanych. Przepis uchwały odnosi się w sposób ogólnikowy do zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w innych celach niż te wymienione w art. 40 ust. 2 pkt 1-3 udp, a tym samym - § 1 pkt 1-3 uchwały nr 69. W żaden sposób nie ograniczono tego przepisu wyłącznie do obiektów budowlanych - jak chce tego skarżący organ. Wprawdzie odwołano się w tym przepisie uchwały do § 4 ust. 1 pkt 1 uchwały, który ustala stawkę opłaty dla obiektu handlowego lub usługowego, jednak odwołanie odnosi się jedynie do wysokości stawki opłaty ustalonej tym przepisem, a nie stanowi żadnego ograniczenia co do tych obiektów. Zatem drugi ze sformułowanych zarzutów skargi, także wskazała jako chybiony.

10 Na koniec odnosząc się do zarzutu, iż Gmina dokonując zmiany § 3 ust 1 pkt 3 uchwały Nr 0007.69.2015 w treści § pkt 1 spornej uchwały ograniczyła w sposób nieuprawniony zakres przekazany przez ustawodawcę do uregulowania, pomijając ustalenie stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dla urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej umieszczonych na elementach pasa drogowego innych niż obiekt mostowy i wiadukt - wskazała, iż w uchwale nr 86 celowo ograniczono tą stawkę opłaty do obiektów mostowych i wiaduktów, bowiem w uchwale tej dostosowywano jedynie treść uchwały pierwotnej do zmienionego przepisu art. 40 ust. 8 udp. Skoro zatem w § 3 uchwały pierwotnej uregulowano w całości stawki opłat na cele wymienione w art. 40 ust. 2 pkt 2 udp, w tym w jej ust. 1 pkt 1 lit. b: linii telekomunikacyjnej oraz urządzeń z nią związanych dla urządzeń infrastruktury technicznej umieszczonych w pasie drogowym z wyłączeniem obiektów mostowych, to po zmianie art. 40 ust. 8 udp, pojawiła się konieczność uregulowania kwestii infrastruktury telekomunikacyjnej właśnie w obiektach mostowych. Element, który organ skarżący uznaje za brakujący, uregulowany już był we wskazanym § 3 ust. 1 pkt 1 lit. b uchwały pierwotnej. Zresztą dodanie tego zapisu w uchwale zmieniającej w § 3 ust. 1 pkt 3 uchwały pierwotnej narzucała systematyka tego zapisu uchwały: punkt 1 dotyczy urządzeń infrastruktury technicznej umieszczonych w pasie drogowym z wyłączeniem obiektów mostowych, punkt 2 dotyczy urządzeń infrastruktury technicznej umieszczonych na obiektach mostowych i wiaduktach. Logiczną konsekwencję takiej systematyki było ujęcie urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej na obiektach mostowych i wiaduktach w odrębnym kolejnym punkcie. To zaś co dotyczyło urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej umieszczonych na elementach pasa drogowego innych niż obiekt mostowy i wiadukt było już uregulowane w § 3 ust. 1 pkt 1 lit. b uchwały pierwotnej, zatem nie było potrzeby powtórnej regulacji tego samego zakresu. Zatem i ten zarzutów skargi był niezasadny. Konkludując Gmina podkreśliła, że w podjętej uchwale uwzględniła wszystkie stawki opłat, o których mowa w art. 40 ust. 2 udp, a tym samym zaskarżona uchwała pozostaje zgodna z prawem, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje:

12 Skarga Wojewody Śląskiego jest uzasadniona w całości i prawidłowy jest wywód prawny przedstawiony w jej uzasadnieniu.

13 Zgodnie z art. 40 ust. 1 udp zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c.

14 Norma ust. 2 stanowi, że zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy:

15 prowadzenia robót w pasie drogowym;

16 umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;

17 umieszczania w pasie drogowym obiektow budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam;

18 zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3.

19 Natomiast przepis art. 40 ust. 8 udp przewiduje maksymalne stawki opłat za zajęcie pasa drogowego. Stawki, o których mowa w ust. 4 i 6 (zajęcie na cele wskazane w art. 40 ust. 2 pkt 1 i 4 oraz w pkt 3) w wysokości nieprzekraczającej 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego; tych, o których mowa w ust. 5 (zajęcie na cel wskazany w art. 40 ust. 2 pkt 2) w wysokości nieprzekraczającej 200 zł. W dalszej części tego przepisu przewidziano jednak obniżenie stawek w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, o których mowa w ust. 4 i 6 do kwoty nieprzekraczającej 0,20 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a w przypadku stawki z ust. 5 do wysokości nieprzekraczającej 20 zł rocznie.

20 Z kolei z art. 40 ust. 9 ustawy wynika, że przy ustalaniu stawek, o których mowa

21 w ust. 7 i 8 uwzględnia się:

22 1) kategorię drogi, której pas drogowy zostaje zajęty;

23 2) rodzaj elementu zajętego pasa drogowego,

24 3) procentową wielkość zajmowanej szerokość jezdni;

25 4) rodzaj zajęcia pasa drogowego;

26 5) rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym.

27 Zauważyć należy, że przepisem § 1 spornej uchwały Rada Gminy Goleszów dodała do § 3 ust. 1 uchwały pierwotnej punkt 3 o treści: "dla urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej umieszczonych na obiektach mostowych i wiaduktach - 20,00 zł"; w § 4 ust. 1 uchwały pierwotnej dodała pkt 4 o treści: "dla obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej - 0,20 zł".

28 Ponadto w odpowiedzi na skargę Rada Gminy zaakcentowała, że w uchwale nr 0007.69.2015 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego wskazała w § 1 cele zajęcia pasa drogowego, z tytułu którego pobierana jest opłata - analogicznie do art. 40 ust. 2 udp.

29 Nadto w pierwotnej uchwale nr 69:

30 - w § 2 - uregulowała stawki opłat za zajęcie pasa na cele określone w art. 40 ust. 2 pkt 1 udp - a tym samym w § 1 pkt 1 pierwotnej uchwały nr 69, w tym także w ustępie 4 - stawkę 0,20 zł za każdy dzień zajęcia 1 m2 pasa drogowego dla linii telekomunikacyjnych oraz urządzeń z nią związanych;

31 - w § 3 - uregulowała stawki opłat za zajęcie pasa drogowego na cele określone w art. 40 ust. 2 pkt 2 udp - a tym samy w § 1 pkt 2 uchwały nr 69, w tym w jego ust. 1 pkt 1 lit. b - stawkę 20,00 zł dla linii telekomunikacyjnej oraz urządzeń z nią związanych;

32 - w § 4 - uregulowała stawki opłat za zajęcie pasa drogowego na cele określone w art. 40 ust. 2 pkt 3 udp - a tym samy w § 1 pkt 3 uchwały nr 69;

33 - w § 5 - uregulowała stawki opłat za zajęcie pasa drogowego na cele określone w art. 40 ust. 2 pkt 4 udp - a tym samy w § 1 pkt 4 uchwały nr 69.

34 Zatem uregulowano wyczerpująco wszystkie kwestie, które poprzez delegację ustawową z art. 40 ust. 8 udp, zobowiązana była uregulować rada gminy.

35 Jednakże po analizie treści poszczególnych norm tut. Sąd stwierdził, że słusznie podkreślił Wojewoda Śląski, że uwzględniając zmianę art. 40 ust. 8 ustawy o drogach publicznych wprowadzoną art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1815) Rada Gminy powinna uregulować stawki opłat, o których mowa w art. 40 ust. 2 pkt 1 i 4 udp w stosunku do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej; stawkę opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 2 pkt 3 udp w stosunku do obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej.

36 Zaznaczyć należy, że nie wszystkie stawki opłat, o których mowa w art. 40 ust. 2 pkt 1 – 4 udp powinny odnosić się zarówno do urządzeń, jak i obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej. Stawka bowiem opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy powinna zostać określona w stosunku do urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, zaś stawka opłaty wskazana w art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy w stosunku do obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej.

37 Natomiast Rada nie uregulowała w sposób prawidłowy stawki opłat, o których mowa w art. 40 ust. 2 pkt 1 i 4 udp, co stanowi istotne naruszenie prawa.

38 Nie określiła bowiem stawek opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy, a mianowicie opłaty za zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót w pasie drogowym w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej. Przepis § 2 pkt. 4 pierwotnej uchwały dotyczy jedynie linii telekomunikacyjnych i urządzeń z nią związanych. W żadnej jednostce redakcyjnej tego paragrafu nie ujęto obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej.

39 Podobnie brak jest uregulowania opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy, a mianowicie opłaty za zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg dotyczące zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3 dla obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej. W § 5 pierwotnej uchwały zawarto regulację, że za zajęcie pasa drogowego gminnych dróg publicznych na prawach wyłączności w celach innych niż wymieniono w § 1 pkt. 1-3 ustala się stawkę w wysokości 20% stawki określonej w § 4 ust. 1 pkt. 1, tyle, że – jak wynika z treści § 4 stawki dotyczą wyłącznie rzutu poziomego obiektów budowlanych. Zatem również brak regulacji co do urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, bowiem w dodanym pkt 4 sporną uchwałą objęto jedynie obiekt infrastruktury telekomunika-cyjnej.

40 Również zasadnie organ wskazał, że przepis art. 40 ust. 2 pkt 2 udp wyraźnie odsyła do umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami, nie ograniczając tym samym swego zakresu wyłącznie do obiektów mostowych i wiaduktów – co Rada określiła w § 1 pkt 1 uchwały zmieniającej.

41 Nadto co do stawek o których mowa w art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy, tj. stawek opłaty za umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, w ogóle nie dokonała ich określenia w stosunku do obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej, co również stanowi istotne naruszenie prawa, polegające na nie uregulowaniu całości materii przekazanej do uregulowania w drodze delegacji ustawowej.

42 Należy zauważyć, iż w art. 40 ust. 8 udp mowa zarówno o obiekcie i urządzeniu infrastruktury telekomunikacyjnej, przy czym pojęć tych nie należy utożsamiać - czym innym jest bowiem obiekt telekomunikacyjny, a czym innym urządzenie telekomunikacyjne. Rozróżnienie to ma istotne znaczenie z tego względu,

43 że przewidziane przez ustawodawcę w art. 40 ust. 8 ustawy niższe stawki maksymalne zostały zróżnicowane w zależności od tego, czy zajęcie pasa drogowego związane jest z obiektami czy też z urządzeniami infrastruktury telekomunikacyjnej - i wynoszą odpowiednio: 0,20 zł dziennie (zamiast 10 zł)

44 w odniesieniu do umieszczonego w pasie drogowym obiektu infrastruktury telekomunikacyjnej (art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy) i 20 zł rocznie (zamiast 200 zł)

45 w odniesieniu do urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej (art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy). Odmienny jest więc zakres przedmiotowy opłat, odmienna jest ich wysokość i odmienny jest okres, za który są one pobierane. Każda z tych opłat powinna być konkretnie wskazana, a ich regulacja jednoznaczna.

46 Skoro więc sporna uchwała stanowi akt prawa miejscowego i ma powszechnie obowiązujący charakter zawartych w niej norm prawnych to formułowanie ich winno być precyzyjne i kompleksowe.

47 Z powyższych względów Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.

48 -----------------------

49 2