Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 lutego 2010 r., I SA/Gd 77/10

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 lutego 2010 r., I SA/Gd 77/10

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Oleś po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezydenta Miasta G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt 1695/09 w przedmiocie zwrotu dotacji udzielonej z budżetu Gminy Miasta G. postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia 24 lutego 2009 r. Prezydent Miasta G. nakazał A zwrot dotacji udzielonej z budżetu Gminy Miasta G. w kwocie 17.999,99 zł.

3 W wyniku wniesionego przez A odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14 grudnia 2009 r. uchyliło powyższą decyzję i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji.

4 Wydana wobec A decyzja odwoławcza, została przez Prezydenta Miasta G. zaskarżona w drodze skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej jako "P.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

7 Mając na uwadze treść powyższego przepisu, przy uwzględnieniu zakresu znaczeniowego pojęcia "interes prawny", Sąd stwierdza, że działający w imieniu Gminy Miasta G. Prezydent Miasta G. nie posiadał legitymacji do wniesienia skargi na decyzję rozstrzygającą o prawach i obowiązkach A. Sąd stoi w tym zakresie na stanowisku, że gmina nie może bronić swojego interesu finansowego (faktycznego), jeśli w pierwszej instancji jej organ wydał decyzję w danej sprawie. Organy, które w danej sprawie zrealizowały przyznaną im przez prawo kompetencję do jej rozstrzygnięcia, a więc władczego ukształtowania indywidualnej sytuacji danego podmiotu w zakresie jego praw i obowiązków, nie mają legitymacji do wniesienia skargi, nawet gdy w rzeczywistości decyzja ta dotyka bezpośrednio lub pośrednio ich praw lub obowiązków lub praw i obowiązków (np. finansowych) reprezentowanych przez te organy jednostek samorządu terytorialnego. W przeciwnym razie doszłoby do naruszenia naczelnej zasady postępowania administracyjnego jaką jest zasada dwuinstancyjności.

8 W ocenie Sądu jest więc oczywiste, że Prezydent Miasta G., działający

9 w sprawie jako organ pierwszej instancji nie jest uprawniony do kwestionowania przed Sądem rozstrzygnięcia wydanego w tej samej sprawie przez organ podatkowy wyższej instancji, którym w przedmiotowej sprawie jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

10 Sąd podziela tym samym ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd wyrażony m.in. w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1052/09 (opubl. LEX nr 526859), w którym Sąd stwierdził, że "przyznanie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez nią jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego. Gdyby przyjąć dopuszczenie takiej skargi, spowodowałoby to sytuację, w której stronami postępowania sądowego po przeciwnych stronach byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie. W ten sposób doszłoby do wystąpienia tożsamości podmiotu orzekającego i skarżącego, w której organ administracji publicznej nie może uczestniczyć jako strona postępowania przed sądem".

11 Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając wniesioną skargę za niedopuszczalną, odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 § 1 P.p.s.a.