Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 marca 2018 r., I SA/Gd 35/17

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 marca 2018 r., I SA/Gd 35/17

Sentencja

1 Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika przybliżonej kwoty podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2011 roku postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Uzasadnienie

2 Zarządzeniem z dnia 6 marca 2017 r. (doręczonym skarżącemu w dniu 24 marca 2017 r.) Przewodniczący Wydziału I wezwał skarżącego do uiszczenia brakującej części wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

3 Niezależnie od powyższego wyrokiem z dnia 28 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę (postanowieniem z dnia 30 stycznia 2018 r. referendarz sądowy stwierdził, że wyrok ten jest prawomocny od dnia 28 kwietnia 2017 r.).

4 Pismem z dnia 24 marca 2017 r. skarżący wniósł zażalenie na zarządzenie z dnia 6 marca 2017 r.

5 Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt I FZ 107/17 umorzył postępowanie zażaleniowe jako bezprzedmiotowe, gdyż przestał istnieć przedmiot postępowania zażaleniowego – czynności Sądu pierwszej instancji, pomimo nieuiszczenia przez skarżącego opłaty sądowej w pełnej wysokości, zostały zakończone. NSA wskazał przy tym, że jeżeli w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych lub też orzeczeniem nie objął całej kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w tym przedmiocie wyda na posiedzeniu niejawnym wojewódzki sąd administracyjny (art. 224 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Koszty te, w razie ich nieuiszczenia, powinny być ściągane w drodze egzekucji.

6 Postanowieniem z dnia 11 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nakazał ściągnąć od skarżącego brakującą część wpisu sądowego od skargi w wysokości 300 zł.

7 Skarżący wniósł zażalenie, które Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z dnia 11 grudnia 2017 r., sygn. akt I FZ 290/17.

8 Zarządzeniem z dnia 29 grudnia 2017 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do uiszczenia brakującej części wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 zł w terminie 7 dni, pod rygorem ściągnięcia w postępowaniu egzekucyjnym.

9 Wnioskiem, złożonym na urzędowym formularzu PPF w dniu 27 lutego 2018 r., skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.

10 W ocenie referendarza sądowego merytoryczne rozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie jest możliwe.

11 Stosownie do treści art. 243 § 1 zdanie 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z powołanego przepisu wynika, że złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalne o ile trwa postępowanie sądowe, a po prawomocnym zakończeniu postępowania – jeżeli strona zainicjuje jednocześnie nowe postępowanie, które miałoby doprowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia (tj. postępowanie nadzwyczajne). W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I OZ 776/12 (internetowa Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) wskazano, że "przez określenie "tok postępowania", zawarte w art. 243 § 1 p.p.s.a. należy rozumieć tok postępowania sądowoadministracyjnego od chwili jego wszczęcia do prawomocnego zakończenia" oraz że "stwierdzenie prawomocności orzeczenia kończącego postępowanie oznacza, że sprawa sądowoadministracyjna nie jest już sprawą rozpoznawaną przez sąd".

12 Z treści przedmiotowego wniosku wynika, że skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie, która – jak sam wskazał – dotyczy zabezpieczenia na majątku podatnika przybliżonej kwoty podatku od towarów i usług za listopada i grudzień 2011 r. i której przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej [...] (rubryka 3.1., 3.4. oraz 3.5. formularza PPF). Przypomnieć należy, że postępowanie w tej sprawie zostało prawomocnie zakończone (wyrokiem z dnia 28 marca 2017 r.) przed złożeniem przedmiotowego wniosku. Jednocześnie skarżący nie wskazał, że ma na celu wzruszenie prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.

13 Zdaniem referendarza sądowego merytoryczne rozpoznanie przedmiotowego wniosku na tym etapie nie jest możliwe nawet gdyby przyjąć, że skarżący ubiega się o zwolnienie go z obowiązku uiszczenia brakującej części wpisu od skargi, którą Sąd nakazał ściągnąć od niego prawomocnym postanowieniem z dnia 11 lipca 2017 r. a do której uiszczenia skarżący został wezwany zarządzeniem z dnia 29 grudnia 2017 r., pod rygorem ściągnięcia w postępowaniu egzekucyjnym.

14 W świetle obowiązujących przepisów skarżący może ubiegać się o umorzenie należności z tytułu nieuiszczonej brakującej części wpisu od skargi lub odroczenie jej zapłaty albo rozłożenia jej na raty, jeżeli jej ściągnięcie byłoby połączone z niewspółmiernymi trudnościami lub groziłoby mu zbyt ciężkimi skutkami, o czym stanowi art. 229 § 1 p.p.s.a., nie zaś o zwolnienie z obowiązku ich uiszczenia w postępowaniu o przyznanie mu prawa pomocy. Wskazać przy tym należy, że szczegółowe zasady i tryb umarzania, odraczania i rozkładania na raty oraz cofania odroczenia lub rozłożenia na raty nieuiszczonych należności sądowych orzeczonych w postępowaniu przed sądem administracyjnym określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2194).

15 Jedynie na marginesie zauważyć należy, że o zwolnienie z obowiązku uiszczenia uzupełniającego wpisu sądowego od skargi w ramach prawa pomocy skarżący mógł się ubiegać w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 marca 2017 r., o czym został pouczony (k. 29).

16 Zgodnie z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.

17 Z tych wszystkich względów referendarz sądowy, na podstawie art. 249a w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.