Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 grudnia 2017 r., I SA/Gd 1046/16

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 grudnia 2017 r., I SA/Gd 1046/16

Sentencja

1 Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego S. Z. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi G. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić przyznania radcy prawnemu S. Z. wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 30 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę G. C. na wyżej opisane postanowienie.

3 Prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 31 stycznia 2017 r. przyznano skarżącej prawo pomocy w niniejszej sprawie przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.

4 Okręgowa Izba Radców Prawnych [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącej z urzędu radcę prawnego S. Z.

5 Pełnomocnik z urzędu sporządził w terminie właściwym dla wniesienia środka zaskarżenia od ww. wyroku opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, którą w dniu 15 marca 2017 r. przesłał do tut. Sądu, jednakże bez wniosku o przyznanie wynagrodzenia z tego tytułu.

6 Stosowny wniosek o przyznanie wynagrodzenia tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu pełnomocnik skarżącej zawarł dopiero w piśmie z dnia 24 listopada 2017 r., w którym podniósł, iż pomimo przedłożenia przez niego do akt sprawy rachunku na kwotę 303,60 zł nie otrzymał dotychczas ani wynagrodzenia za dokonaną czynność ani wezwania do uzupełnienia braków przedłożonego rachunku.

7 Powyższy wniosek nie zawierał oświadczenia, że koszty te nie zostały zapłacone w całości lub w części.

8 Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

9 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej jako p.p.s.a.), wyznaczony w niniejszej sprawie pełnomocnik, otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych udokumentowanych wydatków.

10 Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje w niniejszej sprawie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715, zwane dalej rozporządzeniem).

11 Zgodnie z § 3 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawiera oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części.

12 Przywołany przepis statuuje podstawową zasadę zawartości wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w myśl której warunkiem koniecznym ich przyznania jest złożenie oświadczenia, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. Brak stosownego oświadczenia stanowi nieusuwalny brak wniosku, skutkujący odmową przyznania wynagrodzenia. Tym samym aktualność zachowały poglądy judykatury i doktryny prezentowane w tym przedmiocie pod rządami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 490).

13 Sformułowanie § 3 rozporządzenia nie pozostawia więc wątpliwości, że oświadczenie, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, powinno być wyraźnie sformułowane we wniosku profesjonalnego pełnomocnika o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy udzielonej stronie postępowania z urzędu (por. postanowienie SN z 23 lutego 2012 r., V CZ 133/11, LEX nr 1215161). Brak takiego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (por. postanowienie SN z 22 października 2015 r., II UZ 28/15, LEX nr 1827133, postanowienia NSA z dnia 13 sierpnia 2014 r., II OZ 759/14; z dnia 25 marca 2014 r., I FZ 40/14; z dnia 8 grudnia 2009 r., II GZ 273/09, z dnia 25 marca 2009 r., II FZ 90/09, z dnia 28 sierpnia 2008 r., I OZ 615/08, z dnia 18 czerwca 2008 r., I OZ 390/08, wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r., II FSK 862/05, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

14 Oświadczenie powyższe jest obligatoryjnym elementem wniosku, a jego niezłożenie stanowi brak, który nie podlega uzupełnieniu na wezwanie sądu w trybie art. 49 p.p.s.a., gdyż nie jest pismem w rozumieniu art. 45-48 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 8 grudnia 2009 r. oraz postanowienie WSA w Warszawie z 15 grudnia 2008 r., II SA/Wa 613/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

15 W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącej wniósł o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jednakże nie złożył obligatoryjnego oświadczenia, że nie zostało ono zapłacone w całości lub w części.

16 Z tych względów referendarz sądowy, na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.