Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 czerwca 2012 r., II SAB/Gd 29/12

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 czerwca 2012 r., II SAB/Gd 29/12

Sentencja

1 Dnia 6 czerwca 2012r. r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. C. i A. K. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę,

Uzasadnienie

2 P. C. oraz A. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w sporządzeniu projektu planu zagospodarowania przestrzennego B. W.-O.

3 W uzasadnieniu skargi wskazano, że w miesiącach styczeń i luty 2011r. wyłożony był do publicznego wglądu projekt planu zagospodarowani przestrzennego ww. obszaru, do którego wniesiono szereg uwag nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta a zaakceptowanych przez Komisję Rozwoju Przestrzennego Rady Miasta. Po zakończeniu prac nad projektem planu w dniu 31 maja 2011r. Prezydent Miasta nie przedłożył Radzie Miasta projektu planu wraz z wniesionymi uwagami, lecz sporządził projekt uchwały o odstąpieniu od sporządzania planu. Uchwała o odstąpieniu od sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została przez Radę Miasta podjęta i aktualnie jest przedmiotem kontroli przez Wojewodę.

4 Skarżący podnieśli, że takie postępowanie polegające na bezprawnym wycofaniu projektu planu zagospodarowania przestrzennego i trwająca ponad pól roku bezczynność Prezydenta podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. Skarżący wezwali Prezydenta Miasta o usunięcie stanu niezgodnego z prawem poprzez przekazanie Radzie Miasta projektu planu z uwzględnionymi wnioskami i uwagami w celu ich rozstrzygnięcia i ustalenia koniecznych zmian w projekcie planu. Skarżący podnieśli, że Prezydent Miasta pozostaje w bezczynności w wykonaniu ustawowego obowiązku przedłożenia projektu planu Radzie Miasta

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

6 Zakres kognicji sądów administracyjnych wyznacza art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270, zm.) stanowiąc, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

7 Sądową kontrolę aktów jednostek samorządu terytorialnego reguluje przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), który w ust. 1 stanowi, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Natomiast bezczynność organu gminy reguluje przepis art. _@KON@_ 101a ust. _@POCZ@__@KON@_ 1 tej ustawy, który stanowi, że przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich.

8 Jak wynika z powyższego, wniesienie tej szczególnej skargi na bezczynność organu gminy w zakresie działalności uchwałodawczej do sądu administracyjnego, w trybie i na zasadach określonych w art. 101a ustawy o samorządzie gminnym, może dotyczyć wyłącznie niewykonywania czynności nakazanych prawem, w takim zakresie, w jakim przepisy prawa nakładają na organ gminy obowiązek podjęcia stosownych uchwał w określonej materii (T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, str. 73; patrz także postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt II SAB/Gd 59/2006).

9 W odniesieniu do uchwał rad gminy stanowiących miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i będących aktem prawa miejscowego stosownie do treści art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) wskazać należy, że zgodnie z ust. 7 tego przepisu plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. Zasadą w planowaniu przestrzennym jest zatem, że inicjatywa podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy do rady lub wójta (burmistrza, prezydenta miasta) (por. art. 14 ust. 1 i 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), natomiast wyjątki w postaci sporządzenia planu obowiązkowego wynikają z innych ustaw.

10 Uchwalenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie jest zatem obowiązkowe poza przypadkami, kiedy wymagają tego przepisy odrębne (por. art. 14 ust. 7 ustawy).

11 Zatem w niniejszej sprawie organem wyłącznie właściwym i posiadającym inicjatywa do podjęcia uchwały o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w której określa się granice obszaru objętego projektem planu oraz do kontynuowania procedury planistycznej należy do tej rady lub Prezydenta Miasta (art. 14 ust. 1 i 4 ustawy). Skoro uchwalenie planu miejscowego dla danego terenu nie jest obowiązkowe, to w sprawie nie ma zastosowania art. 101a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.

12 Nadto należy zauważyć, że w świetle treści art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W okolicznościach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, nie ma możliwości zobowiązania Prezydenta Miasta do podjęcia czynności (uchwał) zmierzających do przedłożenia Radzie Miasta projektu planu i kontynuowania procedury planistycznej, skoro przedmiotowa zmiana obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w ocenie Sądu nie jest obowiązkowa, w rozumieniu art. 14 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

13 W świetle powyższego uznać należy, że niedopuszczalna jest skarga na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie przedłożenia Radzie Miasta projektu planu z wniesionymi uwagami, w sytuacji gdy zgodnie z przepisami art. 14 ust. 1 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sporządzenie takiego planu nie jest obowiązkowe.

14 Skarga taka podlega odrzuceniu.

15 Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1 - 5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne

16 Nadto Zarządzeniem z dnia 23 marca 2012r. skarżący A. K. wezwany został do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe zarządzenie zostało doręczone skarżącemu A. K. w dniu 11 kwietnia 2012r. Powyższy brak skargi nie został uzupełniony.

17 Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ww. ustawy sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

18 Mając powyższe na uwadze i działając na podstawie art. 59 § 1 pkt 3 i pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę odrzucił.