Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2013 r., II SA/Gd 872/13

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2013 r., II SA/Gd 872/13

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Powiatu i Starosty na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 października 2013 r., nr [...] w przedmiocie nieważności postanowienia w sprawie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Powiat i Starosta wnieśli skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 października 2013 r. nr [[...]]. Postanowieniem tym Kolegium utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia 9 sierpnia 2012 r., stwierdzające nieważność ostatecznego postanowienia Starosty z dnia 9 grudnia 2010 r. w sprawie uzgodnienia możliwości przeznaczenia położonych na działce nr [[...]] w miejscowości P. gruntów rolnych na cele nierolnicze i przeznaczenie ich pod inwestycję polegającą na budowie wolnostojących jednorodzinnych budynków mieszkalnych, wraz z określeniem możliwości podziału działki. Składający skargę wywodzą interes prawny do jej wniesienia twierdząc, że ostateczne postanowienie o stwierdzeniu nieważności powyższej decyzji otwiera drogę do wysuwania przez inwestora roszczeń odszkodowawczych. Złożenie skargi pozostaje zatem w interesie Powiatu i Skarbu Państwa.

3 W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie. Wskazuje, że Starosta ma w sprawie status organu administracji, w związku z czym nie jest legitymowany do złożenia skargi do sądu. Legitymację taką według Kolegium posiadają podmioty mające interes prawny, a zatem strony postępowania oraz podmioty dysonujące analogicznymi do stron uprawnieniami procesowymi, będący uczestnikami na prawach stron.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

5 Sąd wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot, którym stosownie do treści art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka, organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. O posiadaniu przez dany podmiot interesu prawnego (legitymującego do wniesienia skargi) decyduje przepis prawa materialnego. Interes prawny należy rozumieć jako istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a zaskarżonym aktem lub czynnością.

6 Rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest szczególna. Może być ona - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267). Wtedy będzie on bronił interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Powierzenie zatem organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej (lub postanowienia), niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji do sądu administracyjnego ani też legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. sygn. I OPS 1/03, LEX nr 79089). Powyższe stanowisko potwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 października 2009 r. K 32/08, OTK-A 2009 nr 9 poz. 139 uznając, że przepis art. 50 § 1 p.p.s.a. jest zgodny z art. 165 Konstytucji RP.

7 Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że przedmiotem postępowania toczącego się przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym było stwierdzenie nieważności postanowienia Starosty z dnia 9 grudnia 2012 r. W tym postępowaniu Powiat nie uzyskał statusu strony postępowania, a wydane postanowienie było przesłane Staroście do wiadomości tylko jako organowi, który wydał orzeczenie objęte postępowaniem w sprawie stwierdzenia nieważności. W tej sytuacji dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez Starostę (organu wydającego rozstrzygnięcie, którego nieważność stwierdzono) nadawałoby temu organowi uprawnienia z jednej strony władcze, a z drugiej strony uprawnienia strony, która rozstrzygnięcie kwestionuje. Dodatkowo można zauważyć, że wywodzony w skardze interes prawny Skarbu Państwa (w imieniu którego miałby działać Starosta jako statio fisci), który nie był stroną niniejszego postępowania, ma wyłącznie charakter ekonomiczny.

8 Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 50 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę odrzucił.