Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 sierpnia 2012 r., II SA/Gd 279/12

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 sierpnia 2012 r., II SA/Gd 279/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędzia WSA Felicja Kajut Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi A z o.o. w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia 7 marca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 30 czerwca

3 2011 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...] k.m. 75, położonej przy Al. Z. w G., dla inwestycji polegającej na budowie reklamy wolnostojącej typu LED o wysokości 11,80 m i tablicy reklamowej o wymiarach 14,08 x 8,20.

4 Rozpoznając sprawę Kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie obszar analizowany został wyznaczony zgodnie z przepisami prawa (zostały zachowane minimalne granice obszaru analizowanego, działka budowlana znajduje się w jego centrum). Nieruchomość objęta wnioskiem (działka nr [...]) położona jest przy skrzyżowaniu ulic: Al. Z., ul. P. i ul. S. Obszar analizowany jest zabudowany budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi (wolnostojącymi i w zabudowie bliźniaczej), wielorodzinnymi oraz usługowo-mieszkalnymi. W obszarze tym na działkach: nr [...] są usytuowane reklamy wolnostojące. Reklamy te mają mniejsze gabaryty niż wnioskowana przez inwestora, posadowione są na jednym słupie stalowym. W obszarze analizowanym nie występują reklamy świetlne typu LED, nie występują również reklamy wielkogabarytowe. Wobec powyższego, w ocenie Kolegium, w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, Zarząd Dróg i Zieleni - zarządca drogi (Al. Z. w G.) negatywnie zaopiniował wniosek strony wskazując, że reklamy świetlne typu LED z uwagi na intensywne światło powodują oślepianie kierowców, a także odwracają ich uwagę, co stanowi zagrożenie dla ruchu drogowego. Jednocześnie zarządca drogi stwierdził, że nie widzi przeszkód dla lokalizacji na tej działce reklamy innego typu.

5 W ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Reklamy świetlne typu LED z uwagi na ostre, intensywne światło oddziałujące na znaczną odległość od miejsca posadowienia reklamy, powodują oślepianie kierowców, a tym samym mają wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. W przekonaniu organu odwoławczego okoliczność ta ma istotne znaczenie w niniejszej sprawie, bowiem miejscem posadowienia reklamy jest działka znajdująca się na skrzyżowaniu trzech ulic o znacznym natężeniu ruchu.

6 W ocenie Kolegium planowana inwestycja, wbrew twierdzeniom skarżącej, godzi w "zastany stan rzeczy". Reklama typu LED z uwagi na swoje gabaryty i intensywne świecenie stanowiłaby element dominujący na terenie działki inwestora, a także na terenie jej oddziaływania (świecenia). Interes inwestora polegający na wybudowaniu na przedmiotowej działce reklamy stojącej typu LED nie może być uznany za "ważniejszy" niż zachowanie bezpieczeństwa w ruchu drogowym a także ładu przestrzennego w tym rejonie. Jak wynika z akt sprawy, nie ma przeszkód, aby inwestor uzyskał warunki zabudowy dla reklamy wolnostojącej innego typu niż reklama świetlna typu LED. Zatem niniejsza decyzja nie odbiera inwestorowi możliwości zagospodarowania przedmiotowej działki.

7 Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółka z o.o., zarzucając naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji.

8 Zdaniem skarżącej planowana inwestycja spełnia wymogi, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto stan faktyczny sprawy nie został należycie wyjaśniony, gdyż na działce nr [...] przy Al. Z. występuje reklama świetlna typu LED, a w obszarze analizowanym występują reklamy wielkogabarytowe. Zdaniem skarżącej planowany przez nią nośnik i reklama świetlna nie zaburzą istniejącego ładu, ani też nie spowodują negatywnego oddziaływania na uczestników ruchu drogowego.

9 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

10 Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.

11 W niniejszej sprawie kontroli tutejszego Sądu podlegała decyzja SKO z dnia 7 marca 2012 r., utrzymująca w mocy decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej: budowę wolnostojącej reklamy typu LED, zlokalizowanej w G. przy Al. Z. w rejonie skrzyżowania z ul. W. i ul. P. ze względu na niezgodność planowanej inwestycji z wynikami analizy. W ocenie organu I instancji planowana inwestycja nie spełnia wszystkich warunków, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż w wyniku przeprowadzonej analizy stwierdzono, że w obszarze analizowanym brak jest reklam typu LED i reklam wielkogabarytowych. Organ odwoławczy w zaskarżonym rozstrzygnięciu powyższy pogląd podzielił.

12 Na wstępie niniejszych rozważań zasadnym jest wskazanie, że stosownie do postanowień art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na realizacji obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Zgodnie zaś z art. 61 ust. 1 wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

13 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

14 2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

15 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego;

16 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

17 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

18 Powyższa regulacja normatywna określa przesłanki, których łączne spełnienie pozwala wydać decyzję o warunkach zabudowy. Do przesłanek tych ustawodawca zaliczył: kontynuację istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, dostęp do drogi publicznej, wystarczające uzbrojenie terenu, niewymagalność uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Ponadto taka decyzja winna być zgodna z przepisami odrębnymi.

19 W realiach niniejszej sprawy istotę sporu stanowi kwestia spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 powyższej ustawy, która wprowadza zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 stycznia 2010 r. (sygn. akt II OSK 987/09 - dostępne w Internecie), w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy zapisana została tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, z której wynika obowiązek dostosowania nowej zabudowy do cech zabudowy już istniejącej na danym terenie, przy uwzględnieniu kontynuacji funkcji tej zabudowy. Realizacji tej zasady służą przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podstawą określenia w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dla nowej zabudowy są ustalenia dotyczące zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich w stosunku do działki objętej wnioskiem. W celu dokonania tych ustaleń faktycznych organ wyznacza obszar analizowany, o którym mowa w § 3 powołanego rozporządzenia, wskazując tym samym, które działki sąsiednie będą stanowić punkt odniesienia dla określenia sposobu zabudowy i zagospodarowania działki objętej wnioskiem. Analizie podlega więc przede wszystkim zabudowa znajdująca się na działkach sąsiednich w stosunku do działki objętej wnioskiem, gdyż - zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy - to w oparciu o ustalenia dotyczące tej zabudowy organ ustala warunki zabudowy planowanej na działce inwestora.

20 Oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie należy podkreślić, że lokalizacja urządzenia służącego reklamie nie pozostaje w sprzeczności z funkcją mieszkaniową czy usługowo-mieszkaniową jaka dominuje w obszarze analizowanym. Tablice reklamowe co do zasady nie są obiektami, które kreują samodzielny sposób zagospodarowania terenu i wyznaczają jego konkretną funkcję, stanowią raczej element uzupełniający istniejącego zagospodarowania. Jednakże zasadniczą kwestią są parametry planowanego przedsięwzięcia. Ta cecha powoduje, że nie można mówić w rozpatrywanym przypadku o zachowaniu ładu przestrzennego. Z analizy jednoznacznie wynika, że reklama tego typu jak planowana nie występuje w obszarze analizowanym. Zatem kontynuacji w zakresie typu reklamy bez wątpienia brak.

21 Ponadto nie bez znaczenia pozostaje negatywna opinia Zarządu Dróg i Zieleni z treści której wynika, że tego typu reklama może powodować zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Decyzja o warunkach zabudowy może być wydana jedynie wówczas, gdy inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, a tymczasem ustawa z dnia 27 czerwca 1997 r. o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz.U. Nr 108, poz. 908 ze zm.) w treści przepisu art. 45 ust. 1 pkt 7 wprowadza zakaz umieszczania na drodze lub w jej pobliżu urządzeń wysyłających lub odbijających światło w sposób powodujący oślepienie albo wprowadzających w błąd uczestników ruchu.

22 Reasumując powyższe, w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, a przytoczona w niej argumentacja organu zasługuje na aprobatę i dlatego też na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012r. poz. 270) należało skargę oddalić.