Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 kwietnia 2008 r., II SA/Gd 267/08

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 kwietnia 2008 r., II SA/Gd 267/08

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wójta Gminy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 lutego 2008 r., sygn. akt [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Wójta Gminy z dnia 4 grudnia 2007 r., ustalającą opłatę adiacencką w wysokości 83150 zł, w związku ze wzrostem wartości nieruchomości należących do G. i M. K., związanym z wydaniem decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości położonych w obrębie ewidencyjnym S. oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr [...] i [...], o łącznej powierzchni 20400 m².

3 Skargę na decyzję Kolegium złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Wójt Gminy.

4 Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

6 Stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w punktach 1 – 5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

7 Przepis art. 58 wymienionej ustawy, określający podstawy odrzucenia skargi, nawiązuje do konstrukcji przesłanek dopuszczalności zaskarżenia aktu lub czynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego. Przez przesłanki te rozumie się określone w ustawie procesowej warunki prawidłowego zaskarżania, dotyczące zarówno przedmiotu skargi, jej formy jak i treści, przy zachowaniu których może nastąpić kontrola zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd administracyjny.

8 W myśl przepisu art. 50 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, a ponadto prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności.

9 W rozpoznawanej sprawie Wójt Gminy wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylającą jego decyzję jako organu administracji publicznej pierwszej instancji.

10 Aby gmina mogła wnieść skutecznie skargę, musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku miedzy sferą jej indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga bowiem może dotyczyć tylko jej "własnej sprawy administracyjnej" rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjno - prawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu organowi.

11 W ocenie Sądu, w tej konkretnie sprawie gmina nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji dotyczącej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek jej podziału.

12 Dopuszczalność skargi gminy w sprawie, w której w pierwszej instancji decyzję wydał wójt tej gminy oraz skargi miasta na prawach powiatu w sprawie, w której decyzję w pierwszej instancji wydał prezydent tego miasta działający jako starosta (vide: wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 7 czerwca 2001r. III RN 104/00, OSNIAPiUS z 2002r. Nr 1, poz.4, z dnia 9 listopada 2001r. III RN 189/01, OSNIAPiUS z 2002r., nr 8, poz. 177) wynikała z interesu prawnego gminy opartego na prawie własności nieruchomości.

13 Przedstawione wyżej stanowisko, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, wskazuje, że dopuszczalność wniesienia skargi przez gminę uzależniona jest od posiadania przez nią interesu prawnego, który może być wyprowadzony tylko z przepisów prawa materialnego, a zatem z normy prawnej, która stanowi podstawę do ustalenia uprawnienia lub obowiązku. Jest to interes o charakterze osobistym, przez to, że jest własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany.

14 Interes Gminy w niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, ma charakter wyłącznie ekonomiczny, bowiem ustalona opłata stanowi daninę publiczną na rzecz gminy. Źródłem dochodu gminy w postaci opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości ze względu na jej podział jest stosunek administracyjno-prawny. Fakt, że gmina jest beneficjentem wskazanego stosunku administracyjno-prawnego nie przesądza jednak o uznaniu jej za podmiot tego stosunku. Może to stanowić jedynie podstawę do uznania, że gmina ma interes faktyczny w ustaleniu tej opłaty (por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2003r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 1831/02, nie publ., w sprawie dotyczącej opłaty adiacenckiej).

15 W konsekwencji przedstawionych rozważań Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że Wójt Gminy nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi na decyzję organu odwoławczego, dotyczącą opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek wydania decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niedopuszczalną odrzucił.