Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 marca 2017 r., II SA/Gd 143/16

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 marca 2017 r., II SA/Gd 143/16

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 143/16.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 22 lipca 2016 r., wydanym na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), odrzucił skargę M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 stycznia 2016 r. nr [..].

3 Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł uczestnik postępowania – S. G. (pismo z dnia 18 sierpnia 2016 r.).

4 Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 9 grudnia 2016 r., wydanym na podstawie art. 47 § 1 i art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., wezwano S. G. do usunięcia braków formalnych zażalenia przez złożenie 104 egzemplarzy jego odpisów, poświadczonych za zgodność z oryginałem, zakreślając termin 7 dni na wykonanie wezwania pod rygorem odrzucenia wniesionych zażaleń.

5 Przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych zażalenia, pomimo dwukrotnego jej awizowania w dniach 15 i 23 grudnia 2016 r., nie została przez wnoszącą zażalenie odebrana z Placówki Pocztowej, dlatego też, zgodnie z dyspozycją art. 73 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uznał, że jej doręczenie nastąpiło w dniu 29 grudnia 2016 r. Tym samym termin do wykonania wezwania do usunięcia braków formalnych zażalenia w dniu 5 stycznia 2017 r. W zakreślonym terminie braki formalne nie zostały usunięte.

6 Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 3 lutego 2017 r., odrzucił zażalenie wniesione przez S. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 lipca 2016 r. W uzasadnieniu wskazano, że w przedmiotowej sprawie - oprócz wnoszącego zażalenie, skarżącej i organu - jest jeszcze 102 uczestników postępowania, którym należy doręczyć odpisy zażaleń. Zasadne było zatem wezwanie S. G. do uzupełnienia braków formalnych złożonego przez nią zażalenia przez nadesłanie 104 egzemplarzy jego odpisów, a wobec niewykonania zarządzeń – odrzucenie zażalenia.

7 Pismami z dnia 13 marca 2017 r. uczestnicy postępowania – W. G. i S. G. wnieśli zażalenia na postanowienia Sądu z dnia 3 lutego 2017 r. wnosząc o ich zmianę. W uzasadnieniu zakwestionowali doręczenie S. G. odpisu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II z dnia 9 grudnia 2016 r. o wezwaniu do usunięcia braków formalnych zażalenia z dnia 18 sierpnia 2016 r. wskazując, że tym samym nie miał on wiedzy o istniejącym wezwaniu do uzupełniania braków formalnych wniesionego przezeń zażalenia.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

9 Zgodnie z art. 195 § 2 P.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych.

10 Przepis ten stanowi podstawę do dokonania autokontroli zaskarżonego postanowienia przez wojewódzki sąd administracyjny, który postanowienie wydał.

11 Zażalenie jest "oczywiście uzasadnione", jeżeli sąd podziela zarzuty i żądania w nim zawarte, uznając swą pomyłkę w tym zakresie. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że zażalenia z dnia 13 marca 2017 r. są oczywiście uzasadnione.

12 Wprawdzie przepis art. 47 § 1 w zw. z art. 194 § 3 P.p.s.a. nakazuje dołączyć do zażalenia jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich pozostałym stronom występującym w sprawie, jednakże przyjąć należy, iż obowiązek ten powstaje dopiero z momentem skutecznego wniesienia skargi (zob. postanowienia NSA z dnia 24 lutego 2017 r., sygn. akt II OZ 184/17 i sygn. akt II OZ 183/17 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro w niniejszej sprawie skarga została odrzucona, a zatem nie doszło do skutecznego jej wniesienia, to uznać trzeba, że nie było podstaw do wzywania S. G. do uzupełnienia braków formalnych złożonego przez niego zażalenia poprzez nadesłanie 104 egzemplarzy jego odpisów, celem doręczenia podmiotom innym niż organ. Wskazać bowiem trzeba, że na tym etapie postępowania osoby, które brały udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosły skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy ich interesu prawnego - nie mają statusu uczestników postępowania na prawach strony i nie posiadają związanych z tym uprawnień procesowych.

13 Z tych względów, zaskarżone postanowienie z dnia 3 lutego 2017 r. należało uchylić.

14 Odnosząc się natomiast do podniesionego zarzutu skuteczności doręczenia S. G. odpisu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II z dnia 9 grudnia 2016 r. o wezwaniu do usunięcia braków formalnych zażalenia z dnia 18 sierpnia 2016 r. wskazać należy, że pismo to zostało uznane za skutecznie doręczone zgodnie z art. 73 § 4 P.p.s.a. Przepis ten statuuje tzw. fikcję doręczenia, której obalenie tylko na podstawie twierdzenia strony, że awiza nie pozostawiono w skrzynce odbiorcy, prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 73 P.p.s.a. W każdej bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej (por. postanowienia NSA z dnia 9 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 368/11 i z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 180/12 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Obalenie domniemania doręczenia nie może nastąpić jedynie w oparciu o oświadczenie strony, czy jej sąsiadów w zakresie złego funkcjonowania doręczyciela (por. postanowienie NSA z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I FSK 1861/11 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), bowiem konieczne jest, aby adresat pisma wykazał, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością.

15 Procedurą zmierzająca do obalenia tego domniemania jest między innymi przeprowadzenie procedury reklamacyjnej. Jak wynika jednak z treści zażalenia z dnia 13 marca 2017 r. S. G. takiej procedury nie przeprowadził, brak jest zatem podstaw do stwierdzenia zaistnienia okoliczności podnoszonych przez żalącego, co do przyczyn nieodebrania przez niego przesyłki z Sądu. W szczególności nie można uznać, że to nieprawidłowo podjęte przez pracownika poczty czynności były przyczyną nieodebrania przez adresata przesyłki z wezwaniem oraz błędnego przyjęcia przez Sąd domniemania doręczenia tego wezwania w trybie art. 73 P.p.s.a.

16 Nie mniej, z uwagi na wskazane wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 195 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.