Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 maja 2014 r., III SAB/Gd 41/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 maja 2014 r., III SAB/Gd 41/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik – Grzanka po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie rozpatrzenia odwołania w sprawie odwołania ze stanowiska wicedyrektora gimnazjum postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Pismem z dnia 2 grudnia 2013 r. nr [...] wydanym przez Dyrektora Gimnazjum nr [...] w G. R. M. został odwołany ze stanowiska wicedyrektora ww. gimnazjum.

3 W dniu 31 stycznia 2014 r. do Urzędu Miasta wpłynęło pismo R. M. zatytułowane "odwołanie". Z treści pisma wynikało, że R. M. kwestionuje akt odwołania ze stanowiska wicedyrektora, który w jego ocenie stanowi decyzję administracyjną.

4 Pismem datowanym na dzień 11 lutego 2014 r. Zastępca Prezydenta Miasta poinformował ww., że przepisy ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty nie przewidują trybu odwoławczego od decyzji wydanej przez dyrektora szkoły w przedmiocie odwołania wicedyrektora z zajmowanego stanowiska.

5 Jednocześnie w ww. piśmie wskazano, że czynności powołania i odwołania jako czynności z zakresu administracji publicznej podlegają kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jako czynności z zakresu prawa pracy czynności te podlegają nadto kontroli sądu pracy.

6 W dniu 22 kwietnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga R. M. na bezczynność Prezydenta Miasta polegającą na nierozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji wydanej przez dyrektora gimnazjum.

7 W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

9 Rozpoznając konkretną sprawę sąd administracyjny powinien w pierwszej kolejności zbadać, czy przedmiot wniesionej skargi podlega jego kontroli.

10 W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ww. aktu normatywnego skarga na bezczynność organu administracji publicznej wniesiona do sądu administracyjnego jest dopuszczalna w sprawach, w których właściwy jest sąd administracyjny. Innymi słowy, skarga na bezczynność organu administracji publicznej przysługuje wyłącznie w sprawach, w których rozstrzygnięcie podejmowane przez organ administracji publicznej może być zaskarżone do sądu administracyjnego.

11 Z kolei kryterium kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne zostało określone w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), w świetle której sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma zatem charakter ograniczony, co oznacza, że objęte nią są jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.

12 Jak wynika z powyższych wstępnych rozważań przedmiotem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność nie może być każda bezczynność organów administracji publicznej.

13 Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ww. ustawy jej przedmiotem może być bezczynność postępowania tylko w przypadkach określonych w pkt 1-4a, tj. gdy organ był obowiązany załatwić sprawę administracyjną poprzez wydanie decyzji administracyjnej, postanowienia (na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty), postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także innych niż określonych w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach.

14 W związku z powyższym w niniejszej sprawie ustalenia wymagało, czy odwołanie ze stanowiska wicedyrektora jest sprawą z zakresu administracji publicznej rozstrzyganą w drodze decyzji administracyjnej oraz czy Prezydent Miasta - jest organem wyższego stopnia, który obowiązany był wydać jakikolwiek akt administracyjny, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i czy w związku z tym doszło do naruszenia dyspozycji art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267) określającego termin załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym.

15 W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku akt odwołania ze stanowiska wicedyrektora szkoły nie stanowi decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 104 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego.

16 Tym samym odwołanie ze stanowiska wicedyrektora szkoły, jako niemające charakteru indywidualnej sprawy rozstrzyganej decyzją administracyjną, nie podlega ocenie, co do zgodności z prawem w trybie odwoławczym przewidzianym w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego.

17 W realiach rozpatrywanej sprawy Prezydent Miasta nie miał więc jakichkolwiek podstaw prawnych do wydania aktu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 1 lub pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Brak jest bowiem w przepisach obowiązującego prawa (w tym w ustawie z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty – tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572 ze zm.) normy kompetencyjnej uprawniającej ww. organ administracji publicznej do wydania aktu administracyjnego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od aktu odwołania ze stanowiska wicedyrektora.

18 Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny zobligowany jest odrzucić skargę, jeżeli sprawa nie należy do jego właściwości.

19 Skoro zaskarżona bezczynność nie mieści się w granicach bezczynności, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ww. ustawy, to skargę której jest przedmiotem należało odrzucić.

20 Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił wniesioną skargę na bezczynność w oparciu o regulację zawartą w art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.