Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 marca 2006 r., III SA/Gd 604/05

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 marca 2006 r., III SA/Gd 604/05

Sentencja

1 Dnia 1 marca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska /spr./, Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski, Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant - Wioleta Gładczuk, po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 9 sierpnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu oddala skargę.

Uzasadnienie

2 III SA/Gd 604/05

3 U z a s a d n i e n i e

4 Zaskarżoną decyzją z dnia 9 sierpnia 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych i art. 138 § 1 pkt 1 KPA utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 30 maja 2005 r. o odmowie uchylenia decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia 13 marca 1996 r. dotyczącej rejestracji pojazdu marki [...].

5 Jak wynika z uzasadnienia decyzji, postępowanie wszczęto na wniosek J.W., który wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego w/w decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w S.

6 Jako przyczynę wznowienia zainteresowany wskazał nieprawidłowe ustalenie w dowodzie rejestracyjnym ładowności pojazdu na 400 kg i określeniu funkcji pojazdu jako ciężarowo-osobowy.

7 Zdaniem wnioskującego dowody, na których oparł się Kierownik Urzędu Rejonowego w S. były fałszywe, co powinno skutkować wznowieniem postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 KPA, bowiem pojazd powinien być sklasyfikowany jako ciężarowy o ładowności 550 kg.

8 Po przeprowadzeniu stosownego postępowania organ I instancji odmówił uchylenia decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z przyczyn, o których mowa w art. 146 KPA, albowiem – jak podał organ – od doręczenia decyzji z dnia 13 marca 1996 r. upłynęło ponad 5 lat.

9 W odwołaniu od decyzji Starosty [...] J. W. podniósł, że jako podstawa wznowienia winien być stosowany przepis art. 145 § 1 pkt 1 KPA, bowiem pierwotną decyzję oparto na fałszywych dowodach, a mianowicie – opinii rzeczoznawcy z dnia 7 marca 1996 r., która potwierdziła funkcję i ładowność pojazdu niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy.

10 Organ odwoławczy, przytaczając orzeczenia NSA, wyjaśnił, że wznowienie postępowania z przyczyn, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 KPA możliwe jest w sytuacji, gdy na sfałszowanie dowodu wskazuje orzeczenie Sądu bądź innego organu, chyba, że sfałszowanie dowodu jest oczywiste, a wznowienie postępowania niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Okoliczności takie w tej sprawie nie zachodzą, a wnioskujący nie przedstawił dowodu w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dowód był sfałszowany.

11 Z uwagi na upływ ponad 5 lat od doręczenia decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia 13 marca 1996 r. nie można było uchylić tej decyzji z przyczyn o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 KPA w zw. z art. 146 § 1 KPA.

12 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J.W. zarzucił, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] zapadła z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 KPA poprzez nieuwzględnienie faktu, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia 13 marca 1996 r. o rejestracji samochodu marki [...] nr rej. [...] wydana została na podstawie fałszywych dowodów.

13 Wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

14 Uzasadniając zarzuty i wnioski, skarżący podniósł, że przedstawiając kolejną opinię rzeczoznawcy z dnia 22 marca 2005 r. dowiódł, że pierwsza opinia rzeczoznawcy fałszywie określiła ładowność pojazdu.

15 Fałszywości dowodu w postaci opinii rzeczoznawcy z 7 marca 1996 roku organy obu instancji nie zakwestionowały.

16 Przedstawienie kolejnej opinii – z 2005 r. świadczy, że fałszywość dowodu pierwszej opinii biegłego jest oczywista i nie wymaga potwierdzenia, zaś strona ma ważny interes we wznowieniu postępowania i uchyleniu błędnej decyzji (zobowiązania podatkowe).

17 W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wniosło o jej oddalenie, wskazując na treść art. 145 § 1 pkt 1 KPA.

18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

19 W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

20 Sąd orzekł w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

21 Skarga podlegała oddaleniu z przyczyn, które Sąd, nie będąc związany jej granicami, wziął pod uwagę z urzędu.

22 Z akt sprawy wynika informacja, której organy orzekające nie przypisały szczególnego znaczenia, lecz która zobligowała Sąd do zbadania i oceny, czy J. W. miał przymiot strony postępowania sądowoadministracyjnego tj. – czy mógł wnieść skargę otwierającą skutecznie możliwość badania przez Sąd legalność skarżonej decyzji.

23 Zgodnie bowiem z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (publ. jw.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny /.../.

24 W zrozumieniu interesu prawnego we wniesieniu skargi podkreślana jest konieczność istnienia – w legitymacji skargowej wnoszącego skargę we własnym interesie prawnym – dwu elementów.

25 Pierwsze to to, by skarżący miał interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem konkretnego aktu i ten przymiot J. W. w niniejszym postępowaniu posiada (ma).

26 Drugie, to potrzeba wykazania własnego interesu prawnego, we własnej sprawie w tym znaczeniu, że dany (skarżony) akt prawny wywiera bezpośredni wpływ na prawa i obowiązki skarżącego w znaczeniu materialnoprawnym.

27 Między obu tymi kategoriami dla spełnienia przesłanki z art. 50 cyt. ustawy musi istnieć ścisły związek (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Lexis Nexis, W-wa 2005, str. 213, 214 i n.).

28 Otóż z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że J. W. od 10 marca 2003 r. nie jest właścicielem samochodu, o zmianę rejestracji którego czynił starania (k-9 i akt adm.).

29 Pierwszy wniosek w sprawie zmiany rejestracji, jak wynika z akt przedłożonych Sądowi, J. W. złożył w dniu 9 grudnia 2003 r. (k-4 akt adm.), czyli w czasie, gdy nie był już właścicielem pojazdu.

30 Wnioski J. W. dotyczyły co prawda decyzji o zarejestrowaniu pojazdu w czasie, gdy wnioskodawcy przysługiwało prawo własności do samochodu (1996 rok), jednak ze względu na unormowania prawa o ruchu drogowym rejestracja pojazdu (a więc – i wszelkie zmiany dotyczące tej czynności) pozostaje w ścisłym związku z: własnością pojazdu albo – od powierzenia pojazdu, o czym mowa w art. 73 ust. 5 ustawy.

31 Skoro zatem zgodnie z at. 73 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, rejestracji pojazdu dokonuje się na wniosek właściciela, to zadaniem J. W. zmierzającego do zmiany rejestracji pojazdu już po jego zbyciu, było wykazanie interesu prawnego we wszczęciu postępowania administracyjnego.

32 W skardze J. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku jest, co prawda, mowa o "negatywnych konsekwencjach podatkowych" wynikających z rzekomo błędnej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia 13 marca 1996 roku, jednak twierdzenie to nie świadczy, zdaniem Sądu w składzie orzekającym, o istnieniu interesu prawnego we wniesieniu skargi.

33 Co więcej – skoro zgodnie z art. 73 ustawy – prawo o ruchu drogowym postępowanie o rejestrację pojazdu toczy się na wniosek jego właściciela, to, w ocenie Sądu, jedynie aktualny właściciel pojazdu jest uprawniony do występowania z wnioskiem o wszczęcie i kontynuację postępowania w sprawie dotyczącej zarejestrowania pojazdu stanowiącego jego własność.

34 W sprawie niniejszej, zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i w postępowaniu sądowoadministracyjnym, aktualny właściciel pojazdu nie występował.

35 Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.