Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 sierpnia 2010 r., III SA/Gd 367/10
postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 sierpnia 2010 r., III SA/Gd 367/10Otwórz w aplikacji
Sentencja
1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. T. na pismo Dyrektora Izby Celnej z dnia 25 maja 2010 r. znak [...] w przedmiocie wyznaczenia stanowiska służbowego oraz ustalenia wysokości uposażenia postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
2 Z dniem 1 czerwca 2000 r. S. T. został mianowany do służby stałej w Urzędzie Celnym na stanowisko naczelnika działu (stopień służbowy podkomisarz celny). Jednocześnie ustalono w/w warunki pełnienia służby, tj. grupę uposażenia zasadniczego, wysokość dodatku za stopień służbowy, dodatek za wieloletnią służbę oraz premię regulaminową.
3 Pismem z dnia 29 kwietnia 2010 r. p.o. Dyrektora Izby Celnej komisarz celny A. Ś. działając na podstawie art. 27 ust. 11 w zw. z art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 z późn. zm.) z dniem 1 maja 2010 r. odwołała w/w ze stanowiska Naczelnika Wydziału w Izbie Celnej. Pismem z tej samej daty p.o. Dyrektora Izby Celnej, w oparciu o art. 150 ust. 1 w/w ustawy o Służbie Celnej, art. 25 ust. 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r., Nr 156, poz. 1641 z póżn. zm.) w zw. z art. 222 ust. 2 w/w ustawy o Służbie Celnej i rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 21 kwietnia 2000 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego w Służbie Celnej, wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania i wypłacania dodatków do uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 36, poz. 408 z późn. zm.) wyznaczyła w/w stanowisko eksperta celnego w Izbie Celnej w G.
4 Jednocześnie ustalono w/w uposażenie zasadnicze przy zastosowaniu określonego mnożnika kwoty bazowej.
5 Nadto pismem z tej samej daty p. o. Dyrektora Izby Celnej wyznaczyła w/w miejsce wykonywania obowiązków służbowych w Wydziale Kontroli Przedsiębiorców w Izbie Celnej.
6 W piśmie z dnia 6 maja 2010 r. zatytułowanym "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy" S. T. wskazał, że podjęte, nieuzasadnione i krzywdzące rozstrzygnięcia są w istocie wyrazem przeniesienia na niższe stanowisko służbowe.
7 W piśmie z dnia 25 maja 2010 r. p.o. Dyrektora Izby Celnej stwierdziła, że przyczyny dotyczące odwołania zostały przedstawione w rozmowie z dnia 6 maja 2010 r.
8 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku S. T. wniósł o uchylenie wszystkich wydanych w sprawie rozstrzygnięć, uznając, że pismo Dyrektora Izby Celnej z dnia 25 maja 2010 r. jest decyzją administracyjną .
9 W uzasadnieniu skargi wskazano, że wydane rozstrzygnięcia są przejawem obejścia art. 97 i art. 188 ustawy o Służbie Celnej. W istocie bowiem w stosunku do skarżącego nie zachodził jakikolwiek przypadek uzasadniający przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, które de facto miało miejsce. Z kolei Dyrektor Izby Celnej zamiast wydać w sprawie decyzję administracyjną przesłał skarżącemu pismo z informacją o formie wyjaśnienia przyczyn podjętych rozstrzygnięć.
10 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, względnie o jej oddalenie.
11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
12 Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a.
13 W myśl art. 1 P.p.s.a. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne).
14 Zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, zaś § 2 P.p.s.a.. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
15 1) decyzje administracyjne;
16 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
17 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
18 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
19 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
20 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
21 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
22 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
23 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
24 Ponadto zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
25 Spór pomiędzy skarżącym a organem dotyczy podjętych przez Dyrektora Izby Celnej rozstrzygnięć o: odwołaniu skarżącego ze stanowiska Naczelnika Wydziału w Izbie Celnej, wyznaczeniu skarżącemu stanowiska służbowego eksperta celnego w Izbie Celnej oraz ustaleniu warunków uposażenia skarżącego na stanowisku inspektora celnego.
26 Przepis art. 222 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 168 poz. 1323 ze zm.) stanowi, że w sprawach związanych z uposażeniem zasadniczym i stanowiskami służbowymi, do dnia 31 grudnia 2010 r. stosuje się przepisy dotychczasowe.
27 Z rozdziału 13 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U z 2004 r. Nr 156 poz.1641 ze zm., zwana dalej ustawą o Służbie Celnej) wynika, że ustawodawca przewidział dwa tryby rozpatrywania sporów o roszczenia funkcjonariuszy celnych ze stosunku służbowego. Niektóre roszczenia są rozpatrywane w postępowaniu administracyjnym uregulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym organy administracji wydają decyzje administracyjne, inne rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy. Rozgraniczenie to jest przeprowadzane w ten sposób, że we wskazanych sprawach wydaje się decyzje, do których stosuje się Kodeks postępowania administracyjnego, zaś spory o pozostałe roszczenia zostały przekazane sądowi właściwemu w sprawach z zakresu prawa pracy. Ustawodawca skonstruował zatem domniemanie rozpoznawania sporów o roszczenia funkcjonariuszy celnych ze stosunku służbowego przez sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy. Normatywnym tego wyrazem jest art. 81 ust. 1 i 2 ustawy o Służbie Celnej, w których to przepisach wskazano sprawy, w których wydaje się decyzje administracyjne, z wyraźnym wskazaniem, że do tych postępowań stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 82 powołanej ustawy, w którym zastrzeżono, że spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy celnych w sprawach innych niż wymienione wart. 81 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy.
28 Warto zauważyć, że podobne rozwiązanie przyjęto w nowej ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, gdzie w myśl art. 188 ust. 6 skarga do sądu administracyjnego przysługuje na decyzje o przeniesieniu, powierzeniu pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, przeniesieniu na niższe stanowisko bądź zawieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych oraz o zwolnieniu ze służby. Do postępowań we wszystkich w/w sprawach stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 188 ust. 5 powołanej ustawy). Spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych wart. 188 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy ( art. 189 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r.).
29 Wskazując wart. 81 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej sprawy, w których wydaje się decyzje administracyjne w postępowaniu regulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego wymieniono zwolnienie ze służby funkcjonariusza celnego, przeniesienie albo zlecenie mu wykonywania innych obowiązków służbowych, przeniesienie na niższe stanowisko bądź zawieszenie w pełnieniu obowiązków służbowych i w związku z tym podstawowym zagadnieniem występującym w rozpoznawanej sprawie jest wyjaśnienie, czy czynności będące udziałem skarżącego należą do tych spraw.
30 Skarżący przed odwołaniem zajmował stanowisko Naczelnika Wydziału w Izbie Celnej. Stanowisko naczelnika wydziału w izbie celnej, jest, jak wynika z art. 17 ust. 13 ustawy o Służbie Celnej, jednym z kierowniczych stanowisk w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej. Do obsadzania i zwalniania tych stanowisk stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące powołania i odwołania zastępcy naczelnika urzędu celnego (art. 17 ust. 14 ustawy o Służbie Celnej). Stanowisko zastępcy naczelnika urzędu celnego jest jednym z wyższych stanowisk kierowniczych w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej (art. 17 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej). Odwołanie z wyższego stanowiska kierowniczego powoduje zwolnienie z jednostki organizacyjnej Służby Celnej, przy czym jeżeli powołanym na wyższe stanowisko kierownicze był funkcjonariusz celny, to odwołanie nie powoduje zwolnienia ze służby. W takim przypadku kierownik urzędu, w którym funkcjonariusz celny pełnił poprzednio służbę, wyznacza temu funkcjonariuszowi stanowisko, na którym będzie pełnił służbę po odwołaniu (art. 25 ust. 4 i 5 ustawy o Służbie Celnej).
31 Stosując odpowiednio te wszystkie zasady do zwolnienia stanowiska naczelnika wydziału w izbie celnej można powiedzieć, że osobę powołaną na to stanowisko spośród funkcjonariuszy celnych odwołuje dyrektor izby celnej, zaś kierownik urzędu, w którym funkcjonariusz ten pełnił poprzednio służbę, wyznacza mu stanowisko, na którym będzie pełnił służbę po odwołaniu.
32 Rozważenia zatem wymaga, czy czynności te należą do katalogu spraw wymienionych wart. 81 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej.
33 W ocenie Sądu, ustawodawca do uregulowania statusu prawnego funkcjonariuszy zajmujących kierownicze stanowiska w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej celowo użył sformułowań, które nie występują wart. 81 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej. Przy czym należy zastrzec, że dotyczy to wszystkich czynności związanych z odwołaniem funkcjonariusza celnego ze stanowiska kierowniczego, a więc także będącego konsekwencją odwołania wyznaczenia przez kierownika urzędu, w którym dotychczas pełnił służbę stanowiska, na którym będzie pełnił służbę po odwołaniu. Należy zatem przyjąć, że odwołanie funkcjonariusza celnego ze stanowiska kierowniczego i wyznaczenie mu miejsca pełnienia służby po odwołaniu nie należą do spraw wymienionych wart. 81 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej. Wobec tego w tych sprawach organy administracji publicznej nie są uprawnione do wydawania decyzji administracyjnych w postępowaniu uregulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.
34 Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 502/08, wyrok NSA z dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 961/08, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt III SA/Kr 7/08).
35 Skoro zatem akty Dyrektora Izby Celnej o odwołaniu skarżącego ze stanowiska Naczelnika Wydziału w Izbie Celnej, wyznaczeniu skarżącemu stanowiska służbowego eksperta celnego w Izbie Celnej oraz ustaleniu warunków uposażenia skarżącego na stanowisku eksperta celnego nie są decyzjami administracyjnymi w sprawie, o jakiej mowa wart. 81 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej, to skarżącemu nie przysługiwało prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w rozumieniu art. 127 § 3 K.p.a. Nie można zatem uznać, iż skarżone w tej sprawie pismo Dyrektora Izby Celnej z dnia 25 maja 2010 r. nr 320000 IKAW-112-37/2010/AK-2, stanowiące odpowiedź na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Powyższe pismo ma zatem charakter jedynie informacyjny co do kwestii trybu odwołania ze stanowiska kierowniczego w Służbie Celnej, nie będąc ani decyzją administracyjną, ani innym aktem bądź czynnością podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego wymienionymi wart. 3 § 2 pkt 1-8 P.p.s.a.
36 W tym stanie rzeczy, skargę jako nie należącą do właściwości sądu administracyjnego należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.