Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 listopada 2009 r., I SA/Bd 603/09

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 listopada 2009 r., I SA/Bd 603/09

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Najda - Ossowska Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Dudra (spr.) Sędzia WSA Mirella Łent Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Kujawa po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 listopada 2009 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3. zasądza od Prezesa ZUS na rzecz J. N. 58 (pięćdziesiąt osiem)zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

2 Zaskarżoną decyzją Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]r. odmawiającą skarżącej umorzenia zaległych odsetek.

3 W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przedstawił następujący stan faktyczny: skarżąca wniosła o umorzenie ew. rozłożenie na raty odsetek od zaległych składek wskazując na bardzo trudną sytuację finansową rodziny. Podała, że otrzymuje zasiłek przedemerytalny w kwocie 684,39 zł, który jest obciążony zajęciem komorniczym. Małżonek pobiera wynagrodzenie w kwocie 936,00 zł. Syn studiuje i nie otrzymuje żadnych świadczeń socjalnych. Wskazane dochody pokrywają jedynie najpilniejsze potrzeby rodziny. Do wniosku załączyła rachunki i faktury dotyczące utrzymania gospodarstwa domowego, wykupu leków, zaświadczenie o nauce syna, zaświadczenia lekarskie oraz zaświadczenie o wynagrodzeniu małżonka i wypis z treści orzeczenia komisji lekarskiej małżonka.

4 W stosunku do skarżącej wdrożono w dniu 25 marca 2008 r. egzekucję w postaci zajęcia zasiłku przedemerytalnego. Z uwagi na zbieg egzekucji administracyjnej z komorniczą Sąd Rejonowy we W. postanowieniem z dnia [...]r. dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego przekazał Komornikowi Sądowemu. Egzekucja jest skuteczna.

5 Organy rentowe, w oparciu o wywiad o stanie majątkowym z dnia 18 listopada 2008r. ustaliły, że skarżąca pobierała zasiłek przedemerytalny w wysokości 684,39 zł brutto, 420,00 zł netto. Małżonek skarżącej pobierał wynagrodzenie 1.126,00 zł brutto. We wspólnym gospodarstwie domowym pozostawał studiujący syn. Na wydatki składały się: opłaty czynszowe - czynsz: 253,65 zł, energia: 91,39 zł, gaz: 62,79 zł, woda: 41,93 zł, telewizja kablowa: 40,00 zł i ubezpieczenie - 31,60 zł, leczenie - małżonków: 300,00 zł, potrącenia komornicze: 171,09 zł i zadłużenie z tytułu podatków: 1.565,00 zł. Na poparcie powyższego strona przedłożyła odpowiednie faktury i rachunki. Z zaświadczeń lekarskich dostarczonych przez skarżącą wynika, że choruje ona na nadciśnienie, a jej małżonek na dyskopatię, jest przy tym inwalidą trzeciej grupy. Według zeznania PlT- 40 A skarżąca w 2006 r. osiągnęła dochód w wysokości 7.598,88 zł. Z ustaleń dokonanych przez organ w 2008 r. przychód skarżącej ze świadczenia wyniósł 8.087,37 zł. Zgodnie z rozliczeniem PIT-11 małżonek skarżącej w 2006 r. osiągnął dochód 3.194,00 zł. Skarżąca posiadała także zaległości z tytułu podatków na kwotę 1.560,00 zł, które regulowała w formie układu ratalnego w ratach po 130,00 zł.

6 Ponadto organy ustaliły, że skarżąca nie posiadała żadnego majątku ruchomego ani nieruchomości: gruntowych lub budowlanych. Zobowiązania skarżącej wobec "R." S.A. i "K." S.A. wynosiły łącznie 17.915,22 zł plus odsetki. Małżonek skarżącej posiadał zobowiązanie wobec banku P. na kwotę 4.467,96 zł plus odsetki. Powyższe zobowiązania realizowane były poprzez spłatę u komornika.

7 Decyzją z dnia [...]r. organ rentowy odmówił skarżącej umorzenia zaległych odsetek.

8 Skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie wniosku i uwzględnienie jej prośby o umorzenie odsetek i kosztów egzekucyjnych. Wskazała, że nie miała świadomości istnienia jakichkolwiek zaległości z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, a z treści otrzymanego w 2004r. pisma ZUS odczytała, iż nie posiada żadnych zaległości z tytułu składek. Podkreślała, iż gdyby była wcześniej informowana o zadłużeniu kwota odsetek byłaby znacznie niższa.

9 Prezes ZUS w uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdził, że w świetle dokonanych ustaleń w przedmiotowym przypadku nie zachodzi żaden ze stanów wymienionych w art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych ( Dz. U. z 2007 r. nr 11, poz. 74 z późno zm. ), tj. nie zachodzi stan całkowitej nieściągalności z uwagi prowadzoną skutecznie egzekucję.

10 Ponadto zdaniem organu, skarżąca nie wykazała, że zachodzą szczególne przypadki uzasadniające umorzenie pomimo braku całkowitej nieściągalności, tj. nie wykazała, iż ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie spłacić zadłużenia gdyż wydatek ten pozbawiłby ją możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych stosownie do § 3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. o szczególnych zasadach umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365).

11 Organ podkreślił, że nie neguje sytuacji, w której skarżąca się znalazła jednakże zebrany materiał dowodowy nie daje podstaw do zastosowania art. 28 ust. 3a cyt. ustawy oraz wskazanego w nim rozporządzenia. Organ zaznaczył, że działając w ramach uznania administracyjnego, uznał, iż nie zachodzi również przesłanka wskazana w pkt 1 i 3 w/w rozporządzenia.

12 W ocenie organu skarżąca miała świadomość istnienia oraz wysokości zadłużenia, gdyż aktywnie uczestniczyła w postępowaniu wyjaśniającym okresy zadłużenia. Ponadto organ zaznaczył, że skoro ratalna spłata zadłużenia z tytułu podatków miała zostać uregulowana w maju 2009r. to kwota raty - 130,00 zł mogłaby zostać przeznaczona na ratalną spłatę zadłużenia z tytułu składek.

13 Organ zaznaczył, że skarżąca dokonała spłaty kredytu komercyjnego, a w jego ocenie spłata takich należności nie może mieć pierwszeństwa przed spłatą należności publicznoprawnych, jakimi są należności składkowe.

14 Konkludując organ podkreślił, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie może rezygnować z dochodzenia swych wierzytelności. Nie istnieją przepisy prawa, które zwalniałyby z obowiązku opłacanie składek przez płatnika znajdującego się w trudnej sytuacji finansowej. Decyzje umorzeniowe organu mają charakter uznaniowy, co oznacza, iż organ ma prawo odmówić umorzenia pomimo zaistnienia przesłanek uzasadniających umorzenie.

15 Na powyższą decyzję Prezesa ZUS strona złożyła skargę, w której opisała historię prowadzonej działalności oraz trudności w spłacie szeregu zobowiązań finansowych z nią związanych. Skarżąca zarzuciła organowi rentowemu, iż ten celowo nieinformując o nie informuje o zadłużeniach, sprawia że narastają odsetki od należności głównej. Ponownie podkreśliła, że aż do 2007r. nie była świadoma, że ma jakiekolwiek zaległości względem ZUS. W odpowiedzi na zarzut organu, iż w pierwszej kolejności uregulowała spłatę kredytu komercyjnego podkreśliła, że bank zgodził się umorzyć odsetki, a należność główną spłaciła z pożyczonych pieniędzy.

16 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

18 Skarga zasługuje na uwzględnienie.

19 Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt l lit. a - c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

20 W niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, jak i materialnego w stopniu mającym wpływ na rozstrzygniecie. Dlatego też, zaskarżona decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego.

21 Rozstrzygnięcie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych podjęte zostało na podstawie art. 28 ust. 1-4 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych, zwanej dalej u.s.u.s. (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74 ze zm.). Zgodnie z ust. 1 należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład, z uwzględnieniem ust. 2-4. Ustęp 2 stanowi, że należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem ust. 3a. W ust. 3 określono katalog zamknięty przypadków całkowitej nieściągalności. Natomiast w ust. 3a postanowiono, że należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. W myśl zaś ust. 3b Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady umarzania, o którym mowa w ust. 3a, z uwzględnieniem przesłanek uzasadniających umorzenie, biorąc pod uwagę ważny interes osoby zobowiązanej do opłacenia należności z tytułu składek oraz stan finansów ubezpieczeń społecznych.

22 Zgodnie z regulacją przewidzianą w powołanych przepisach decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek ma charakter uznaniowy. Problematyka uznania administracyjnego została szeroko omówiona w dotychczasowym orzecznictwie. Powszechnie panuje zgoda co do tego, że uznanie administracyjne nie powinno i nie może oznaczać dowolności. Ograniczeniami swobody uznania są określone przez ustawodawcę dyrektywy wyboru. Organ przy wydawaniu decyzji o charakterze uznaniowym obowiązany jest do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione określone w przepisach przesłanki. Dopiero w ten sposób przeprowadzona, gruntowna analiza stanu faktycznego sprawy, stanowi materiał będący podstawą do wydania decyzji o charakterze uznaniowym. Szczególnie trzeba o tym pamiętać wtedy, kiedy organ ma pozbawić obywatela pewnych praw, nałożyć na niego obowiązek, ewentualnie tak, jak w przypadku rozpoznawanej sprawy, ma odmówić obywatelowi możliwości skorzystania z prawem przewidzianych uprawnień (por. wyrok NSA z dnia 20 marca 2007 r., sygn. akt II GSK 345/06).

23 Uznanie ograniczają przesłanki nieściągalności nakreślone przez ustawodawcę we wspomnianym powyżej ust. 3 art. 28. Jak wcześniej wskazano, stanowią one katalog zamknięty, inaczej rzecz ujmując, sformułowano je w sposób wyczerpujący, w przeciwieństwie do normy pomieszczonej w art. 28 ust. 3b, która zawiera delegację dla Ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego, do określenia w uzasadnionych przypadkach (art. 28 ust. 3a) szczegółowych zasad umarzania, biorąc pod uwagę ważny interes osoby zobowiązanej do opłacania należności z tytułu składek oraz stan finansów ubezpieczeń społecznych. Przywołana regulacja w sposób ogólny, oczywiście w zakreślonych tym przepisem ramach, pozwala na sprecyzowanie innych niż nieściągalność należności z tytułu składek przypadków zastosowania ulgi w postaci umorzenia.

24 Wypełniając ustawowy obowiązek unormowania innych przypadków umożliwiających skorzystanie z ulgi Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w rozporządzeniu z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. z 2003 r. Nr 141, poz. 1365 ze zm. ), postanowił w § 3 ust. 1, że Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku:

25 gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych;

26 poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności;

27 przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

28 Zwrot w szczególności oznacza, iż w zakresie tego przepisu mieszczą się wszystkie przypadki, które będą spełniały warunki w nim określone, tj. przypadki, gdy zobowiązany w ich ramach wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny. Taka konstrukcja przepisu zobowiązuje Zakład podczas postępowania prowadzonego w przedmiocie przyznania umorzenia do szczególnie wnikliwej oceny sytuacji zobowiązanego pod kątem przesłanek warunkujących umorzenie, określonych w punktach 1-3 § 3 ust. 1 rozporządzenia oraz wszystkich przypadków do nich podobnych, a zarazem mieszczących się w treści § 3 ust. 1.

29 W stanie faktycznym zasadnie organy uznały, iż nie zachodziła w sprawie przesłanka całkowitej nieściągalności. W ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego należności z tytułu składek są zaspokajane. W tym zakresie zatem nie było możliwości zastosowania instytucji uznania, o której to mowa w art. 28 ust. 2 omawianej ustawy.

30 Sytuacja faktyczna skarżącej winna być jednak w sposób wnikliwy rozważona w kontekście przesłanek zawartych w rozporządzeniu, w szczególności w oparciu o treść § 3 ust. 1 pkt 1. Z powołanego przepisu wynika, że Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych.

31 Podkreślić jeszcze raz w tym miejscu należy, że wnikliwej oceny stanu faktycznego sprawy należy dokonać z uwzględnieniem wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych. Winna ona znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. Treść zawarta w uzasadnieniu decyzji ma bowiem zasadnicze znaczenie przy ocenie jej prawidłowości, realizowanej w administracyjnym toku instancji, a następnie w ramach kontroli sądowej. Szczególnie w przypadku decyzji o charakterze uznaniowym, brak prawidłowego uzasadnienia uniemożliwia - w przypadku jej zaskarżenia - ustalenie, czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego.

32 Stosownie do treści art. 123 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, w sprawach uregulowanych tą ustawą, a więc również i w sprawach dotyczących umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba, że ustawa stanowi inaczej. W tym przypadku ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych nie przewiduje innych rozwiązań. Wobec tego decyzja wydana w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek, winna być poprzedzona postępowaniem dowodowym zgodnym z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, oraz winna spełniać wymagania zawarte m.in. w art. 107 § 3 k.p.a.

33 Prawidłowo skonstruowane uzasadnienie, zawierające wyczerpujące omówienie zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, wykładnię zastosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa jest istotne z punktu widzenia stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późno zm.), realizowanej na mocy art. 107 § 3 powołanego aktu prawnego. Organ administracji, zgodnie z tą zasadą, jest bowiem obowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Celem jest doprowadzenie stron do przekonania o trafności wydanego rozstrzygnięcia i uniknięcie w ten sposób wykonania decyzji z zastosowaniem środków przymusu.

34 Warto w tym miejscu przywołać orzeczenie NSA z dnia 25 czerwca 2003 r., sygn. akt III SA 3118/01 (POP 2004/4/77), w którym podniesiono, że zwłaszcza w uzasadnieniu decyzji negatywnej dla zobowiązanego, powinno znaleźć się szczegółowe omówienie kwestii istnienia bądź nieistnienia w konkretnej sprawie okoliczności uzasadniających zastosowanie instytucji umorzenia.

35 Rozstrzygniecie w ramach uznania wymaga od organu poczynienia ustaleń dokonanych w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku wydania decyzji zgodnej z unormowaniami z zakresu procedury administracyjnej.

36 W stanie faktycznym sprawy doszło do naruszenia przepisów regulujących postępowanie administracyjne, a mianowicie art. 7, art. 11, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.

37 W niniejszej sprawie organ nie orzekał jednak na podstawie uznania administracyjnego, lecz ustalił, że w stanie faktycznym sprawy nie zachodzi żadna z przesłanek umorzenia wymienionych w § 3 rozporządzenia.

38 Istota sporu dotyczy przesłanki § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, a więc oceny czy zobowiązana wykazała, że nie jest w stanie opłacić należności z tytułu zaległych składek ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla niej i jej rodziny przez pozbawienie ich możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych.

39 Organ zgromadził dane dotyczące sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżącej, niemniej wnioski, które wywiódł pozostają w kolizji ze zgromadzonym materiałem dowodowym. W wyniku postępowania ustalono, iż skarżąca uzyskuje dochód z tytułu zasiłku przedemerytalnego w wysokości 420,00 zł netto, małżonek jej posiadający trzecią grupę inwalidzką uzyskuje zaś wynagrodzenie w wysokości 960,00 zł netto. Jak podnosi skarżąca we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy po uiszczeniu wszystkich opłat pozostaje jej rodzinie na życie około 450,00 zł. Z analizy danych przedstawionych przez ZUS w odpowiedzi na skargę wynika, że jest to kwota około

40 534 zł.

41 Organ rozstrzygający sprawę wprawdzie zgromadził materiał dowodowy, jednakże jego ocena i wywiedzione wnioski naruszają zasadę swobodnej oceny dowodów, czego konsekwencją jest także formułowanie nie logicznych wniosków, jako efektu przeprowadzonego postępowania. Trudno bowiem uznać, że ustalenie, iż dochód w wysokości 1.356,00 zł (z tytułu zasiłku przedemerytalnego skarżącej i wynagrodzenia męża) przy wykazanych miesięcznych wydatkach na pokrycie kosztów utrzymania (czynsz, energia, woda, gaz, telewizja kablowa, ubezpieczenie, wydatki na leczenie małżonków 821,36 zł), pozwala na opłacenie należności z tytułu zaległych składek, bez pozbawienia skarżącej i jej rodziny możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb. Należy bowiem zauważyć, że po potrąceniu powyższych wydatków, co do których nie było sporu, na utrzymanie dzienne jednego członka rodziny, pozostaje kwota około 6 zł, z których to pokryte muszą być koszty wyżywienia i ubrania. Jednocześnie wskazać wypada, że wyliczenie to pomija potrącenia egzekucyjne w wysokości 171,09 zł. Podkreślenia w stanie faktycznym sprawy wymaga fakt, że trzecim członkiem rodziny jest studiujący syn skarżącej, co do którego zwiększonych potrzeb związanych z nauką w szkole wyższej nie powinno być wątpliwości.

42 W świetle powyższego za nieuzasadnione i wręcz nielogiczne (taki wniosek wynika z powyższego wyliczenia) należy uznać wnioski organu, który akceptując powyższe zestawienie dochodów i wydatków skarżącej twierdzi, że sytuacja skarżącej nie mieści się w ramach przesłanki określonej w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia - opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązaną i jej rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych.

43 W zakresie wyżej wskazanych naruszeń, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego, tj. § 3 ust. 1 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia.

44 Niezależnie od powyższego podnieść należy, że podczas rozpoznawania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie odniesiono się w ogóle do zarzutów skarżącej dotyczących niewłaściwie ustalonego stanu faktycznego w przedmiocie spłaty długu wobec banku. Zaspokojenie tego długu nastąpiło ze środków uzyskanych z zaciągniętych pożyczek, które skarżąca dalej spłaca. Jednorazowa spłata długu na rzecz banku była związana z umorzeniem przez bank odsetek. W ramach motywowania decyzji utrzymującej w mocy decyzję o odmowie umorzenia należności z tytułu składek nie wzięto pod uwagę tych okoliczności. Nie uwzględniono przyczyn powstania długu podatkowego, który zaistniał w wyniku umorzenia przez bank odsetek (nieodpłatne świadczenie). Nie odniesiono się do starań skarżącej, która kosztem wielkiego wysiłku dąży do spłaty należności głównych swych długów i umorzenia należności ubocznych (odsetek). Są to okoliczności, które winny być wzięte od uwagę podczas podejmowania decyzji, co do umorzenia należności z tytułu składek ZUS.

45 Mając zatem na względzie powyższe Sąd dokonał rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. W przedmiocie braku możliwości wykonania decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono na podstawie art. 152 ustawy p.p.s.a. Natomiast o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 ustawy p.p.s.a.