Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 czerwca 2005 r., I SA/Bd 179/05

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 czerwca 2005 r., I SA/Bd 179/05

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska, Sędziowie Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz asesor sadowy Mirella, Łent (spr.), Protokolant Magdalena Buczek, po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi Andrzeja R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2004r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 r. 1. oddala skargę, 2. umarza postępowanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie

2 I SA/Bd 179/05

U Z A S A D N I E N I E

3 Decyzją z [...] 2004r., [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W, utrzymało w mocy decyzję z [,,,] 2004r. Prezydenta Miasta W, ustalającą Andrzejowi R, podatek od nieruchomości za 2003r. w wysokości 69.785,50zł. Jako przedmiot opodatkowania określono: budynki pod działalność gospodarczą, budowle związane z działalnością gospodarczą oraz grunty pod działalność gospodarczą.

4 W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż obowiązek podatkowy od części budynku hotelowego i budowli istniejących na przedmiotowej nieruchomości powstał z dniem [,,,] 2003r, a wskazuje na to rozpoczęcie użytkowania części budynku hotelowego w dniu [...] 2002r. Opodatkowaniem objęto również istniejące na nieruchomości budowle, których wartość, z powodu, że podatnik utrzymywał, iż na dzień [...] 2003r. nie posiadał budowli zlokalizowanej na nieruchomości przy ul: [...], a tym samym odmówił podania ich wartości, przyjęto w wysokości określonej przez biegłego rzeczoznawcę.

5 Organ ocenił, że zarówno utwardzony plac postojowy, jak i ogrodzenie są budowlami w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, gdyż ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w art. la pkt 2) tak definiuje pojęcie budowli. Zgodnie z operatem szacunkowym z dnia 24.05.2004r. przedmiotem wyceny przez biegłego były następujące budowle: drogi i place utwardzone kostką betonową, chodniki utwardzone kostka betonową, ogrodzenia stalowe oraz oświetlenia dróg i placów utwardzonych.

6 Organ podatkowy uznał za dostatecznie wykazany fakt użytkowania budynku już w grudniu 2002r., czyli przed jego ostatecznym wykończeniem, opierając się na zebranych w toku postępowania dowodach świadczących o zorganizowaniu w Hotelu [...] balu sylwestrowego w dniu [...] 2002r. tj. poprzez fakt, iż na stronie internetowej hotelu zamieszczona została informacja, że działalność hotelu została rozpoczęta w dniu [...] 2002r. oraz ukazanie się w prasie artykułów informujących o balu. Dalej poprzez to, że pismem z dnia [...] 2002r. podatnik zawiadomił Wojewódzką Stację Sanitarno-Epidemiologiczną, że w dniu [...] 2002r. zamierza przystąpić do użytkowania hotelu [...]. Dlatego też organ, przywołując art. 6 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym, obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, oraz treść art.6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, z którego wynika, iż jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub jego części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budynku lub jego części przed ich ostatecznym zakończeniem, to w odniesieniu do sporu istotną była kwestia ustalenia momentu rozpoczęcia użytkowania budynku Organ wskazał, że aby powstał obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za 2003r. rozpoczęcie użytkowania budynku winno nastąpić jeszcze w roku 2002r. a przy braku jakichkolwiek dowodów przeciwnych, nie można odmówić mocy dowodowej artykułom, zamieszczonym w lokalnych gazetach na okoliczność zorganizowania w budynku hotelu zabawy sylwestrowej. Organ podniósł, iż budowle posadowione na terenie nieruchomości położonej przy ul: [...], tj. drogi i place utwardzone kostką betonową, chodniki utwardzone kostka betonową, ogrodzenia stalowe oraz oświetlenia dróg i placów utwardzonych, należało definiować zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych, która w art.1a ust.1 pkt 2) reguluje, że budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zdaniem organu, elementy powyższej definicji odwołują się do pojęć z prawa budowlanego takich, jak: obiekt budowlany, urządzenie budowlane. Natomiast zgodnie z art.3 pkt 9) ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane, przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

7 W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 120, 121, 122, 180, 187 Ordynacji Podatkowej oraz art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że podatnik nie posiada na swoim terenie przedmiotów stanowiących podstawę do opodatkowania. Skarżący zauważył, że plac postojowy nie jest budowlą w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, ale urządzeniem technicznym lub w szczególnych przypadkach urządzeniem budowlanym, pod warunkiem związania z obiektem. Warunkiem opodatkowania urządzenia budowlanego zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych - art. la ust. l pkt 2) jest związanie tegoż urządzenia z obiektem budowlanym. W skardze przywołano definicję z ustawy Prawo budowlane, mianowicie, że obiekt budowlany to: budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Plac postojowy, z kolei, jest urządzeniem technicznym budynku, zgodnie z wyżej przytoczoną definicją obiektu budowlanego wchodzi w jego skład – stanowiąc jego część, zatem nie jest związany z obiektem budowlanym, co stanowi warunek opodatkowania. Zatem błędnym jest pogląd, że plac postojowy jest budowlą, również w pojęciu prawa budowlanego.

8 W skardze zarzucono ponadto błędne ustalenie momentu powstania obowiązku podatkowego, gdyż moment rozpoczęcia używania hotelu jako miejsca prowadzenia działalności nastąpił dopiero w styczniu 2003 roku, a ta rozpoczęła się z dniem przybycia pierwszego gościa, czemu nie przeczy poczynienie przez podatnika kroków w celu uzyskania pozwoleń. Skarżący zakwestionował moc dowodową artykułów prasowych. Ponadto podniósł, że gdyby Prezydent poinformował, iż jego zdaniem budowlą jest plac postojowy to dokonałby określenia jego wartości.

9 W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

11 Skarga nie została uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie naruszała prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 § 1 w zw. z § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; zm. Dz.U. z 2004r. Nr 162, poz. 1692).

12 Organ prawidłowo dokonał oceny tego, co należy uznać za budowle w oparciu o przepisy podatkowe. Ustawodawca w art. 1a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. t.j. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), zdefiniował pojęcie budowli i mimo odniesienia się do jego rozumienia w Prawie budowlanym, wprowadził pewne odrębności jak chociażby to, ze urządzenie budowlane, zatem i place postojowe (art. 3 pkt 9) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. t.j. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2) cyt. ustawy podatkowej), w obrębie ustawy podatkowej, oznaczają również budowle. Zatem zgodzić się należy z organem, który uznał za budowlę w rozumieniu przepisów ustawy podatkowej, plac postojowy zapewniający możliwość użytkowania budynku zgodnie z przeznaczeniem

13 Taki zapis nie pozwala traktować na gruncie ustawy podatkowej urządzenia technicznego jako części składowej budynku, ale jest to odrębny przedmiot opodatkowany według zasad przyjętych dla budowli, mimo związania ich z obiektem budowlanym.

14 Nie można natomiast uznać za prawidłowe opodatkowanie budynku w ustalonym stanie faktycznym na podstawie art. 6 ust. 2 cyt. ustawy podatkowej, który ma zastosowanie do opodatkowania budynków nowych (v. L. Etel, Podatek od nieruchomości, rolny, leśny, C.H. Beck, W-wa 2005, s. 252), gdyż w sprawie nastąpiła modernizacja budynku zarejestrowanego jako zabytek, na potrzeby działalności gospodarczej – działalności hotelowej. W takiej sytuacji, obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, co w sprawie nastąpiło z chwilą zajęcia budynku na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 7 ust. 1 pkt 6) cyt. ustawy podatkowej)).

15 Za takie okoliczności należy niewątpliwie uznać zorganizowanie w budynku zaadaptowanym na hotel – balu sylwestrowego, a nie jedynie przyjęcie gościa hotelowego.

16 Sąd stwierdził, że materiał dowodowy, przy niekwestionowaniu przez skarżącego, że bal miał miejsce, został zebrany w całości, gdyż nie brakuje dowodów dotyczących wszystkich faktów mających znaczenie dla sprawy w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy, a organ, opierając się na zgromadzonych dowodach w sprawie, nie przekroczył zasady swobody oceny dowodów, przyjmując, że zaszły okoliczności powodujące istnienie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości w przedmiocie budynku przed 1 stycznia 2003r. Zatem zarzut skargi naruszenia art. art. 120, 121, 122, 180, 187 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa, jest bezzasadny.

17 W konsekwencji, błędne powołanie się na art. 6 ust. 2 cyt. ustawy podatkowej zamiast na ust. 1, nie miało wpływu na wynik sprawy. Takie działanie nie było również naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy przyczyną określoną w art. 247 Ordynacji podatkowej.

18 Mając na względzie powyższe okoliczności oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku.