Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 12 stycznia 2024 r., II SAB/Bd 83/23

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 12 stycznia 2024 r., II SAB/Bd 83/23

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na bezczynność Inne w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Pismem z dnia [...] kwietnia 2023 r. S. S. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Inne w trybie ustawy o dostępnie do informacji publicznej: "Dlaczego od początku Pana pierwszej kadencji do dnia dzisiejszego (to znaczy do [...].03.2023 r.) nie podłączono miejscowości L. do kanalizacji gminnej. Przez tak długi okres czasu nie zrobił Pan jako Inne nic aby podłączono miejscowość L. [...] do kanalizacji gminnej."

3 W odpowiedzi na skargę Inne wniósł o oddalenie skargi.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634), dalej zwanej: "p.p.s.a.", w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądowa kontrola administracji publicznej, dokonywana w oparciu o kryterium legalności, obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłość. Sądy administracyjne są powołane do kontroli zgodności z prawem działań czy bezczynności w zakresie dostępu do informacji publicznej, lecz tylko wówczas, gdy rzeczywiście poddana ich kognicji kwestia do tej materii należy.

6 Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określa w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy z 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, t.j.), zwanej dalej: "u.d.i.p.", przy czym art. 1 u.d.i.p. zawiera ogólne ujęcie materii poddanej regulacji w tym akcie, stanowiąc, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Natomiast art. 6 u.d.i.p. konkretyzuje przedmiot informacji publicznej, lecz nie tworzy zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji.

7 Należy stwierdzić, że o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p. decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Żądana od organu informacja publiczna powinna istnieć w formie utrwalonej w chwili złożenia wniosku, a więc odnosić się do takiego stanu rzeczy, który został utrwalony trwale w określonej formie. Oznacza to sytuację, że dysponent informacji publicznej udzielając jej, nie może mieć wpływu na jej treść, a to dlatego, że treść ta już istnieje w konkretnej utrwalonej formie. Wniosek nie może służyć wytworzeniu nowej, nieistniejącej jeszcze informacji. W konsekwencji, wniosek zawierający pytania o zdarzenia przyszłe lub takie, które jeszcze nie nastąpiły, lub co prawda nastąpiły już, lecz ich opis wymaga stworzenia merytorycznie informacji jeszcze nie istniejącej, należy zakwalifikować jako niedotyczący informacji publicznej.

8 Rozstrzygnięcie, czy dana informacja posiada cechy publicznej i podlega udostępnieniu w trybie ustawy, precyzowana jest przez orzecznictwo sądowe. Wskazuje się między innymi, że informacja taka musi odnosić się do faktów (Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 grudnia 2006 roku, I OSK 123/06, Lex 291357).

9 W przedmiotowej sprawie skarżący domaga się odpowiedzi na pytanie "Dlaczego od początku Pana pierwszej kadencji do dnia dzisiejszego (to znaczy do [...].03.2023 r.) nie podłączono miejscowości L. do kanalizacji gminnej. Przez tak długi okres czasu nie zrobił Pan jako Inne nic aby podłączono miejscowość L. [...] do kanalizacji gminnej." W celu udzielenia odpowiedzi na taki wniosek organ musiałby dopiero wytworzyć informację stanowiącą odpowiedź na zadane pytania. Przepisy u.d.i.p. dotyczą wyłącznie prawa do zapoznania się z informacją już przez organ posiadaną w istniejącej lub przetworzonej formie, nie regulują natomiast uprawnień do żądania informacji publicznej, która nie istnieje i którą organ miałby dopiero wytworzyć. Zakres pytania skarżącego wskazuje więc, że żądana przez niego informacja nie jest informacją publiczną.

10 W konsekwencji powyższego w przedmiotowej sprawie zaszły przesłanki do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sąd administracyjny odrzuca skargę, gdy sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z kolei stosownie do art. 21 u.d.i.p., do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a. ze zmianami w zakresie terminu przekazania akt i odpowiedzi na skargę oraz terminu rozpoznania sprawy. Z powyższego przepisu wynika, że reguluje on sytuację, w której żądanie dotyczy jedynie "informacji publicznej", a nie jakiejkolwiek innej informacji. W ocenie Sądu skarga podlegała odrzuceniu z tego właśnie powodu, że informacja, której udostępnienia domagał się skarżący, nie miała charakteru informacji publicznej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 8/11, ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej odnosi się jedynie do udzielania informacji publicznej w rozumieniu tej ustawy. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje zatem prawo żądania udzielenia informacji publicznej o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. W sytuacji natomiast, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji.

11 W warunkach przedmiotowej sprawy należało uznać, że organ nie był więc zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, ani do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie u.d.i.p., a wniesienie skargi na jego bezczynność było niedopuszczalne.

12 W tym miejscu należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym (postanowienie z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 8/11) stwierdzić, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie jest i nie może być środkiem do wykorzystywania jej w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby w rezultacie do merytorycznego rozpoznawania przez sąd tych skarg, które są tylko "inspirowane" ustawą o dostępie do informacji publicznej, a ich rzeczywista treść nie ma nic wspólnego z tą regulacją (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 25 listopada 2010 r., II SAB/Wa 234/10).

13 Dlatego też, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucono skargę