Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 marca 2012 r., II SA/Bd 1373/11

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 marca 2012 r., II SA/Bd 1373/11

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Protokolant Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 marca 2012 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Tucholi na uchwałę Rady Gminy Gostycyn z dnia 30 grudnia 2009 r. nr XLI/228/09 w przedmiocie zmiany uchwały o ustaleniu liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5 % przeznaczonych do spożycia w miejscu i poza miejscem sprzedaży 1. stwierdza nieważność § 1 ust. 2 zaskarżonej uchwały, 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu w zakresie określonym w punkcie 1.

Uzasadnienie

2 Rada Gminy [...] w dniu 30 grudnia 2009 r. powołując się na art. 12 ust. 1 i 2 art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (j.t. Dz. U. Nr 35, poz. 230 ze zm. - dalej ustawa) podjęła uchwałę Nr XLI/ 228/09 zmieniającą uchwałę w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% alkoholu, przeznaczonych do spożycia w miejscu i poza miejscem sprzedaży oraz zasad usytuowania miejsc i warunków sprzedaży tych napojów.

3 Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniósł Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] zarzucając jej istotne naruszenie prawa, tj. § 137 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908) poprzez powtórzenie przez Radę Gminy przepisów ustawy, w § 1 ust. 2 zaskarżonej uchwały. Zgodnie z art. 18 pkt 3a ustawy o wychowaniu w trzeźwości, wydawanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych może nastąpić po wydaniu pozytywnego postanowienia Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. Uchwała powiela ten zapis bez powołania się na powtórzony przepis. Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności części obejmującej § 1 ust. 2, gdyż zgodnie z § 137 rozporządzenia w uchwale nie powtarza się przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń. W uzasadnieniu skargi przytoczono treść § 1 ust. 2 uchwały i § 137 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej". Powtórzenie przepisu ustawy narusza § 137 cyt. rozporządzenia.

4 W odpowiedzi na skargę Rada Gminy [...] wniosła o jej oddalenie.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zasadniczą kwestią w przedmiotowej sprawie jest rozstrzygnięcie, czy uregulowanie zawarte w § 1 ust. 2 uchwały Rady Gminy [...] z dnia 30 grudnia 2009 r. Nr XLI/228/09 stanowi istotne naruszenie prawa, uzasadniające stwierdzenie nieważności przepisu prawa miejscowego na zasadzie przewidzianej w art. 147 § 1 p.p.s.a. W § 1 ust. 2 uchwały powielono zapis art. 18 ust. 3a ustawy. Skoro według § 137 cyt. rozporządzenia w uchwale nie powtarza się przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń to naruszenie tej zasady jest naruszeniem prawa. Aby tego typu naruszenie nie odniosło negatywnych skutków należało w akcie prawa miejscowego wskazać cytowany przepis. Jak słusznie zawraca uwagę skarżący w orzecznictwie wskazuje się, że możliwe jest powtórzenie in extenso zapisów zawartych w akcie prawa miejscowego o ile powtórzenie jest zamieszczone z jednoczesnym powołaniem się na konkretny powtórzony przepis ustawy. Skoro tego zabrakło przy uchwalaniu uchwały zmieniającej w § 1 ust. 2 doszło do sprzeniewierzenia się zasadom redagowania tekstów prawnych - § 137 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908), co uzasadnia na podstawie art. 147 p.p.s.a. stwierdzenie nieważności uchwały w części obejmującej § 1 ust. 2 uchwały. Na podstawie art. 152 orzeczono jak w punkcie 2 sentencji.