Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 2 marca 2016 r., I SA/Bk 586/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 2 marca 2016 r., I SA/Bk 586/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2016 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku E. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z 28 października 2015 r. sygn. akt I SA/Bk 586/14 w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] sierpnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie przyznania płatności finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2013 r. p o s t a n a w i a: przywrócić E. S. termin do wniesienia skargi kasacyjnej.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z 28 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę E. S. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie przyznania płatności finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2013 r. Odpis tego wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono Skarżącemu 30 listopada 2015 r.

3 W dniu 9 listopada 2015 r. Skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sadowych i ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z 22 grudnia 2015 r. WSA w Białymstoku przyznał Skarżącemu prawo pomocy w żądanym zakresie.

4 Pismem z 21 stycznia 2016 r. Dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych

5 w B. wyznaczył radcę prawną M. W. do prowadzenia niniejszej sprawy. W dniu 29 stycznia 2016 r. ustanowiony pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy.

6 Pismem z dnia 22 lutego 2016 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z 28 października 2015 r., składając jednocześnie skargę kasacyjną. Z uwagi, iż w chwili podjęcia przez pełnomocnika wiedzy o umocowaniu, orzeczenie było już prawomocne, należało uznać, że uchybienie terminowi do sporządzenia i wniesienia w sprawie skargi kasacyjnej nie wynikało z winy pełnomocnika, zaś wniosek o przywrócenie terminu do jej dokonania należy uznać za uzasadniony.

7 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy(, co następuje.

8 Wniosek zasługuje na uwzględnienie.

9 Wobec wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, w sprawie zawisłej przed sądem przed 15 sierpnia 2015 r., wniosek ten podlegał rozpatrzeniu przez sąd stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia

10 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym do 15 sierpnia 2015 r. – art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r., o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658). Tym samym w sprawie nie ma zastosowania obecnie obowiązujący art. 177 § 3 p.p.s.a.

11 Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Oprócz złożenia wniosku w tej kwestii, warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest również łączne spełnienie następujących przesłanek: pismo z wnioskiem

12 o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, oraz strona ma obowiązek uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak jej winy

13 w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 p.p.s.a.).

14 W związku ze specyficzną sytuacją, z jaką mamy do czynienia w tej sprawie, tzn. wyznaczeniem pełnomocnika z urzędu już po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, podkreślenia wymaga - co już wielokrotnie podnoszono

15 w orzecznictwie sądowym - że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia tego środka odwoławczego przez pełnomocnika ustanowionego przez sąd ustaje w dniu, w którym miał on rzeczywistą możliwość jego wniesienia, nie później jednak niż

16 w dniu upływu trzydziestu dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu do postępowania w sprawie. Przyjęta w orzecznictwie koncepcja, zaakceptowana przez orzekający w tej sprawie Sąd, z jednej strony gwarantuje stronie i jej pełnomocnikowi czas niezbędny do sporządzenia i wniesienia środka zaskarżenia wraz z żądaniem przywrócenia terminu, z drugiej zaś nie pozwala na nieograniczoną w czasie możliwość składania wniosku w trybie art. 86 p.p.s.a. (zob. np. postanowienia NSA: z 14 maja 2009 r. sygn. akt II FZ 125/09, LEX nr 564223; z 15 czerwca 2012 r. sygn. akt I OZ 426/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych;

17 z 19 lipca 2012 r. sygn. akt II OZ 612/12, LEX nr 1225743).

18 W rozpatrywanej sprawie, ustanowiony z urzędu pełnomocnik, o wyznaczeniu do reprezentowania Skarżącego dowiedział się 22 stycznia 2016 r. Wniosek

19 o przywrócenie terminu złożyła zaś 22 lutego 2016 r. Zdaniem Sądu dochowany więc został termin na jego złożenie (30 dni upływała 21 lutego 2016 r., jednakże była to niedziela, a zatem termin ten wydłużony został do pierwszego dnia roboczego, tj. 22 lutego 2016 r.). Dokonano również czynności, której terminowi uchybiono - wraz z wnioskiem przedłożono skargę kasacyjną. Wniosek podlega zatem merytorycznemu rozpatrzeniu.

20 W ocenie Sądu okoliczności wskazane przez pełnomocnika dają podstawę

21 do przywrócenia terminu do złożenia skargi kasacyjnej, albowiem termin ten upłynął przed dniem, kiedy ustanowiony z urzędu pełnomocnik dowiedział się o wyznaczeniu jego osoby do reprezentowania Skarżącego. Pełnomocnik nie miał więc realnej możliwości wniesienia skargi kasacyjnej w terminie (tj. do 30 grudnia 2015 r.) i co oczywiste nie ponosi winy w uchybieniu temu terminowi. Czyni to wniosek w pełni uzasadnionym.

22 Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia

23 w oparciu o przepis art. 86 § 1 p.p.s.a.