Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 lutego 2012 r., I SA/Bk 500/11

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 lutego 2012 r., I SA/Bk 500/11

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 08 lutego 2012 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w S. na uchwałę Rady Gminy w S. z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia stawek opłaty targowej p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowe w sprawie.

Uzasadnienie

2 Dnia 12 grudnia 2011 r. Prokurator Rejonowy w S. złożył

3 za pośrednictwem Rady Gminy w S. skargę na uchwałę Rady Gminy

4 w S. z 16 listopada 2009r., nr XXIX/290/09 w sprawie opłaty targowej (Dziennik Urzędowy Województwa Podlaskiego 2009r., Nr 231, poz. 2765), żądając stwierdzenia jej nieważności w części obejmującej §5 ust. 3 tej uchwały.

5 Powyższej uchwale w zaskarżonej części Prokurator zarzucił:

6 1) rażące naruszenie prawa, tj. art. 19 pkt 2 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. z 2006r., Dz. U. Nr 121, poz. 844), powoływanej dalej jako u.p.o.l.) poprzez wyznaczenie w § 5 ust. 3 jako inkasenta podatku

7 w miejscowości W. bliżej nieoznaczonego pracownika urzędu Gminy w S. pomimo, że w/w przepis wskazuje na konieczność podania bezpośrednio w uchwale cech charakterystycznych (indywidualizujących) inkasenta, w sposób na tyle precyzyjny, aby nie budziło wątpliwości, na kogo ten obowiązek został nałożony;

8 2) rażące naruszenie prawa, tj. art. 19 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym i art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez zawarcie w § 5 ust. 3 skarżonej uchwały zapisu przewidującego,

9 iż inkasentem opłaty targowej w miejscowości W. ustala się pracownika Urzędu Gminy w S., albowiem takie rozwiązanie skutkuje scedowaniem uprawnień do wyznaczenia inkasentów na Wójta Gminy S., mimo przyznania

10 przez ustawodawcę tej kompetencji wyłącznie organowi stanowiącemu gminy.

11 W odpowiedzi na skargę Rada Gminy S. wniosła o jej oddalenie. Wskazano przy tym, że zaskarżona uchwała utraciła moc na podstawie § 7 uchwały nr XIII/101/11 w sprawie opłaty targowej z 28 listopada 2011r., która weszła w życie

12 z dniem 1 stycznia 2012 r.

13 Ustosunkowując się do stanowiska Rady Gminy, wyrażonego w odpowiedzi na skargę, Prokurator podniósł, że istotą sądowej kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne jest ocena legalności zaskarżonych aktów i czynności według stanu prawnego i faktycznego z daty ich podjęcia. Uchylenie zaskarżonego przepisu

14 § 5 ust. 3 uchwały z 16 listopada 2009r. nie czyni bezprzedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego. Podniesiono, że stwierdzenie nieważności uchwały wywołuje skutki od chwili jej podjęcia (ex tunc), a zmiana lub uchylenie zaskarżonej do sądu uchwały nie czyni zbędnym wydania przez Sąd wyroku, jeżeli zaskarżona uchwała może być zastosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego jej uchylenie.

15 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

16 Postępowanie sądowe w sprawie podlegało umorzeniu.

17 Z przepisu art. 161 §1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo

18 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, powoływanej dalej jako u.p.p.s.a.) wynika, że postępowanie podlega umorzeniu,

19 gdy stało się ono bezprzedmiotowe.

20 Umorzenie postępowania oznacza przerwanie i zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego z powodu zaistnienia w jego toku zdarzeń,

21 które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu, albo powodują, że dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonego aktu lub czynności staje się zbędne

22 albo nawet niedopuszczalne. O bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego można zaś mówić wówczas, gdy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu

23 przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 494 – 495; postanowienie NSA z dnia 7 września 2011r., II GSK 1216/11 opubl. Lex nr 899024, postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2007r., II FSK 1259/06, opubl, Lex

24 nr 494285). W postanowieniu z 29 września 2009 r. (II OSK 502/09) NSA wskazał, że chociaż w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada tempus regit actum, zgodnie z którą, sprawę rozpoczętą w sądzie pod rządami określonych przepisów ustawy należy osądzić na ich podstawie, choćby zostały formalnie uchylone, to jednak zasada ta nie dotyczy sytuacji, gdy do Sądu wniesiono skargę

25 na akt wykonawczy - np. akt prawa miejscowego, który po wniesieniu skargi

26 a przed wydaniem wyroku przez Sąd przestał obowiązywać. Zdaniem NSA

27 z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego z "innych przyczyn" będziemy mieć do czynienia między innymi w sytuacji, gdy po wniesieniu skargi

28 na akt prawa miejscowego, akt ten przestanie obowiązywać. Skoro zniknie przedmiot kontroli Sądu administracyjnego, prowadzenie tej kontroli stanie się bezprzedmiotowe.

29 Również w doktrynie prezentowany jest pogląd, że sąd administracyjny

30 nie może orzec o nieważności bądź niezgodności z prawem uchwały organu, stanowiącej akt prawa miejscowego, jeżeli uchwała ta została przez uprawniony organ uchylona lub utraciła moc prawną przed wydaniem wyroku. W razie utraty mocy prawnej uchwały zaskarżonej do sądu administracyjnego przed wydaniem wyroku sąd umarza postępowanie (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński,

31 A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 437).

32 Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że na podstawie § 7 uchwały Rady Gminy Suwałki z 28 listopada 2011 r.,

33 nr XIII/101/11 w sprawie opłaty targowej, uchwała z 16 listopada 2009r. utraciła moc z dniem 1 stycznia 2012 r. Tym samym zaskarżony akt przestał obowiązywać.

34 Fakt ten sprawił, że postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe.

35 W tym stanie rzeczy, z mocy art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało orzec,

36 jak w sentencji.