Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 maja 2013 r., I SA/Bk 168/13

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 maja 2013 r., I SA/Bk 168/13

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 maja 2013 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w S. na uchwałę Rady Miejskiej w D. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty targowej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 3 ust. 1 i § 4, 2. stwierdza, że w zakresie, o którym mowa w pkt 1 sentencji wyroku zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Uzasadnienie

2 W dniu 12 lutego 2010 r. Rada Miejska w Drohiczynie podjęła uchwałę

3 Nr XXVII/202/10 w sprawie ustalenia opłaty targowej (Dz. Urz. Woj. Podlaskiego

4 Nr 34, poz. 605). W § 3 ust. 1 uchwały zapisano, że inkasentem opłaty targowej jest pracownik Gminnego Zakładu Gospodarki Komunalnej w Drohiczynie wykonując pobór w ramach swoich obowiązków służbowych. Zgodnie z § 4, traci moc uchwała Nr XXII/173/01 Rady Miejskiej w Drohiczynie z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie ustalenia stawek opłaty targowej, zasad ustalania i poboru oraz terminów płatności (Dz. Urz. Woj. Podlaskiego Nr 39, poz. 672).

5 Skargę na powyższą uchwałę, w części dotyczącej § 3 ust. 1 i § 4, złożył Prokurator Prokuratury Rejonowej w Siemiatyczach, zarzucając naruszenie:

6 1. art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm., dalej w skrócie jako "u.p.o.l."), poprzez błędną ich wykładnię polegającą na uznaniu, iż zapis uchwały o wyznaczeniu na inkasa pracownika Gminnego Zakładu Gospodarki Komunalnej w Drohiczynie bez wskazania konkretnej osoby nie narusza prawa, chociaż treść przepisu wskazuje na konieczność podania bezpośrednio w uchwale cech charakterystycznych indywidualizujących inkasentów,

7 w sposób na tyle precyzyjny, aby nie budziło wątpliwości, na kogo ten obowiązek został nałożony.

8 2. art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej w skrócie jako "u.s.g.") i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez błędną wykładnię wyrażającą się w przekonaniu, iż zapis uchwały przewidujący jako inkasenta osobę fizyczną bez jej indywidualnego określenia odpowiada prawu, chociaż pozostaje z nim w sprzeczności, albowiem skutkuje przeniesieniem uprawnień do określenia inkasenta na inny podmiot, mimo przyznania przez ustawodawcę tej kompetencji wyłącznie organowi stanowiącemu gminy.

9 3. art. 18 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 w zw. z art. 14 ustawy

10 o samorządzie gminnym, poprzez umieszczenie błędnego zapisu, iż traci moc uchwała nr XXII/173/01 Rady Miejskiej w Drohiczynie z dnia 27 listopada

11 2001 r. w sprawie ustalenia stawek opłaty targowej, zasady ustalania i poboru oraz terminów płatności (Dz. Urz. Woj. Podlaskiego Nr 39, poz. 672), podczas gdy faktycznie o utracie mocy tejże uchwały zdecydowała uchwała Rady Miejskiej w Drohiczynie numer XXVI/194/09 z dnia 29 grudnia 2009 r., w której taki zapis został zawarty.

12 Wskazując na powyższe Prokurator wniósł o stwierdzenie niezgodności uchwały z prawem w zaskarżonej części.

13 W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Drohiczynie wniosła o uznanie jej

14 za bezzasadną.

15 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

16 Skarga jest zasadna.

17 Do wyłącznej właściwości rady gminy (rady miejskiej), jako organu stanowiącego, należy m.in. podejmowanie uchwał w sprawach podatków i opłat

18 w granicach określonych w odrębnych ustawach (art. 18 ust. 2 pkt 8 u.s.g.). I tak

19 w myśl postanowień art. 19 pkt 1 i 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach

20 i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 68, poz. 956 ze zm., dalej w skrócie jako: "u.p.o.l.") rada gminy, w drodze uchwały określa zasady ustalania i poboru oraz terminy płatności i wysokość stawek opłat określonych w ustawie, w tym opłaty targowej (pkt 1) oraz przewiduje możliwość zarządzenia przez radę gminy poboru tych opłat w drodze inkasa, określenia inkasentów oraz wysokości wynagrodzenia

21 za inkaso.

22 Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych realizacja uprawnień rady gminy (miejskiej) w zakresie określenia inkasentów powinna nastąpić

23 w uchwale w sposób na tyle precyzyjny, aby nie było wątpliwości, na kogo ten obowiązek został nałożony (por. orzeczenia w sprawach o sygn. I SA/Bk 474/11 oraz

24 I SA/Gl 1208/10, dostępne w centralnej bazie orzeczeń i informacji o sprawach).

25 W ostatnim z przywołanych orzeczeń, WSA w Gliwicach podkreślił, że "przepis

26 art. 19 pkt 2 u.p.o.l., nie zezwala ani nie upoważnia rady gminy do określenia jako inkasentów osób fizycznych, których cechą wyróżniającą jest wyłącznie zatrudnienie bądź wykonywanie określonych czynności". Skład orzekający w sprawie pogląd powyższy podziela i przyjmuje za swój.

27 Tymczasem w treści § 3 ust. 1 zaskarżonej uchwały przy określaniu inkasenta ograniczono się jedynie do stwierdzenia, że "inkasentem opłaty targowej jest pracownik Gminnego Zakładu Gospodarki Komunalnej w Drohiczynie wykonując pobór w ramach swoich obowiązków służbowych". Z powyższego wynika, że jedyną cechą wyróżniającą inkasenta jest zatrudnienie w Gminnym Zakładzie Gospodarki Komunalnej w Drohiczynie. Takie nieprecyzyjne sformułowanie bez indywidualnego określenia inkasenta nie pozwala jednoznacznie stwierdzić, kto faktycznie jest inkasentem upoważnionym do poboru opłaty targowej. Powyższe wskazuje, że zapis uchwały jest niezgodny z art. 19 pkt 2 u.p.o.l. oraz art. 18 ust. 2 pkt 8 u.s.g.

28 Umieszczenie w § 4 Uchwały zapisu przewidującego utratę mocy obowiązującej uchwały nr XXII/173/01 Rady Miejskiej w Drohiczynie z dnia

29 27 listopada 2001 r. w sprawie ustalenia stawek opłaty targowej, zasady ustalania

30 i poboru oraz terminów płatności (Dz. Urz. Woj. Podlaskiego Nr 39, poz. 672), uchylonej wcześniejszą uchwałą Rady Miejskiej w Drohiczynie numer XXVI/194/09

31 z dnia 29 grudnia 2009 r., czyni zasadnym także zarzut naruszenia art. 18 ust. 2

32 pkt 8 w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 u.s.g.

33 Zgodnie z zasadą praworządności przyjętą w art. 7 Konstytucji RP, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Tym samym zasadne okazały się podniesione w skardze zarzuty rażącego naruszenia art. 19 pkt 2 u.p.o.l., art. 18 ust. 2 pkt 8 u.s.g. w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 u.s.g. oraz art. art. 7 Konstytucji RP.

34 Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o postanowienia art. 147 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w związku z art. 94 ust. 1 u.s.g., orzekł jak

35 w sentencji, a o niewykonalności zaskarżonego aktu w części, w jakiej stwierdzono jego nieważność, orzekł na podstawi art. 152 tej ustawy.