Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 stycznia 2017 r., II SA/Bk 780/15

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 stycznia 2017 r., II SA/Bk 780/15

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 lutego 2016 r. w sprawie ze skargi E. T. - "L." w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi kasacyjnej

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z 18 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę E. T.- "L." w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2015 r.

3 Jak wynika z akt rozpatrywanej sprawy odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został wysłany Skarżącemu w dniu 2 marca 2016 r. Doręczenia dokonano w trybie doręczenia zastępczego (po uprzednim dwukrotnym awizo w dniach 8 i 16 marca 2016 r.) w dniu 22 marca 2016 r.

4 W dniu 20 grudnia 2016 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wraz z odpisem skargi kasacyjnej sporządzonej przez adwokata. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w dniu 18 lutego 2016 r. złożył wniosek o uzasadnienie wyroku, ale w związku z tym, iż długo nie otrzymywał wyroku wraz z uzasadnieniem, w dniu 14 listopada 2016 r. złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Po otrzymaniu odpowiedzi z NSA w dniu 146 grudnia 2016 r. dokonał wglądu do akt sprawy i ustalił, że wyrok wraz z uzasadnieniem zostało mu doręczony w trybie doręczenia zastępczego. Skarżący zasygnalizował jednocześnie, że nie otrzymał żadnego awiza z ww. przesyłką.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

6 Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej nie zasługuje na uwzględnienie.

7 W świetle unormowań art. 87 oraz art. 86 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 718, zwana dalej: p.p.s.a.) uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: (1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; (2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; (3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin; (4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu; (5) powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 p.p.s.a.). Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Przepis art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określa wprawdzie, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (por. postanowienie SN z dnia 22 lipca 1999 r., sygn. I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757). Nadto przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (tak m.in. NSA w postanowieniu z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt II OZ 10/14).

8 Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jaki można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W orzecznictwie sądowym wskazać można następujące przykłady okoliczności faktycznych, które mogą uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu: mylne pouczenie o środkach zaskarżenia (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2004r., sygn. III SA 1983/03); obalenie domniemania doręczenia adresatowi pisma (por. postanowienie NSA z dnia 4 września 2001r., sygn. II SA/Po 2646/00); nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2001r., sygn. I SA/Wr 676/99).

9 Uchybienie terminu do złożenia skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie jest bezsporne, wobec czego zasadnym było złożenie wniosku o jego przywrócenie. W dalszej kolejności stwierdzić należy, iż przedmiotowy wniosek został złożony w terminie, a zatem możliwa jest jego merytoryczna ocena. Przechodząc z kolei do merytorycznej analizy wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej Sąd doszedł do konkluzji, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu tego terminu.

10 Podkreślić należy, iż przy podejmowaniu rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie miała regulacja rozdziału 4 działu III p.p.s.a. Zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości podjęcia odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4 p.p.s.a.). Sąd badając, czy spełnione zostały przesłanki doręczenia, o których mowa w art. 73 p.p.s.a., na podstawie podanych informacji stwierdza, czy adresat został zawiadomiony o miejscu przechowywania przesyłki i terminie, w którym można ją odebrać, a także to gdzie, kiedy i z jakiej przyczyny doręczyciel pozostawił awizo oraz, czy doszło do powtórnego (i w odpowiednim odstępie czasowym) awizowania przesyłki.

11 W ocenie Sądu przytoczone przez Skarżącego okoliczności, tj. niepozostawienia przez operatora pocztowego awiza informującego o przesyłce nie są przekonujące. Z akt niniejszej sprawy bezspornie wynika, że wyrok wraz z uzasadnieniem doręczono stronie skarżącej na adres wskazany w skardze w trybie tzw. fikcji doręczenia (dwukrotne awizo) w dniu 22 marca 2016 r. Przesyłkę zawierającą powyższy orzeczenie wraz z uzasadnieniem awizowano po raz pierwszy w dniu 8 marca 2016 r. i złożono ją na okres siedmiu dni w placówce pocztowej. W dniu 16 marca 2016 r. przesyłkę tę awizowano powtórnie, a następnie w dniu 24 marca 2016 r. zwrócono przesyłkę nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie". Skoro zatem skarżący nie odebrał przesyłki, należało uznać ją za doręczoną z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od daty pierwszego awiza, tj. z dniem 22 marca 2016 r.

12 W tym miejscu odwołać się można do stanowiska Sądu Najwyższego zaprezentowanego w wyroku z dnia 30 kwietnia 1998r., sygn. akt III CZ 51/98 zapadłym na gruncie procedury cywilnej, zgodnie z którym pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki sądowej jest urzędowym dokumentem potwierdzającym fakt i datę doręczenia. Osoba, która twierdzi, że doręczenia dokonano w innej dacie, tudzież w ogóle go nie dokonano - powinna tę okoliczność udowodnić. Tymczasem w warunkach niniejszej sprawy twierdzenia skarżącego oparte na jego wiedzy nie znajdują potwierdzenia w żadnych innych okolicznościach o charakterze zobiektywizowanym. W szczególności skarżący nie wykazał aby skorzystał z procedury reklamacyjnej u właściwego operatora pocztowego, a tylko procedura reklamacyjna usługi pocztowej umożliwia skuteczne obalenie domniemania doręczenia pisma w trybie zastępczym. W przedmiotowej sprawie skarżący próbuje obalić domniemanie skuteczności doręczenia zastępczego jedynie na podstawie własnego twierdzenia, a to w ocenie Sądu - godzi w samą istotę instytucji doręczenia zastępczego. Obalenie fikcji doręczenia tylko na podstawie twierdzenia, że nie pozostawiono zawiadomień o możliwości odbioru przesyłki w placówce pocztowej prowadziłoby bowiem do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego, o której mowa w art. 73 p.p.s.a. W każdej bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo jedynie poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej lub zaginęło (por. postanowienie NSA z dnia 24 września 2015r., sygn. akt II OZ 863/15).

13 W świetle zaistniałych okoliczności faktycznych należy stwierdzić, że strona skarżąca nie wykazała okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa lub wykazała niedostateczną staranność w prowadzeniu własnych spraw. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, takie natomiast okoliczności nie wystąpiły w rozpoznawanej sprawie.

14 Z powyższych względów, z uwagi na fakt, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w niedochowaniu terminu i nie uwiarygodniła, że zadbała w sposób należyty o własne interesy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 86 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.