Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 listopada 2012 r., II SA/Bk 402/12

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 listopada 2012 r., II SA/Bk 402/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 08 listopada 2012 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi M. F. od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego K. C. wykonane na zasadzie prawa pomocy.-

Uzasadnienie

2 Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...].03.2012 r., znak: [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przyznania zasiłku celowego na zakup: odzieży, biletu miesięcznego opłacenie rachunku za usługi stomatologiczne oraz na zakup śniadań i kolacji a także obiadów w barze mlecznym. W motywach decyzji podano, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił zasady przyznawania pomocy społecznej, w tym w formie zasiłków celowych. Ponadto wyjaśnił, że zgodnie z art. 106 ust. 4 ustawy, decyzję o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia, z wyjątkiem decyzji o odmowie przyznania biletu kredytowego oraz decyzji w sprawach cudzoziemców, o których mowa w art. 5a wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego. Oznacza to, że wywiad środowiskowy jest obligatoryjnym dowodem w sprawie przyznania świadczeń z pomocy społecznej. Rodzinny wywiad środowiskowy przeprowadza się w celu ustalenia sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej (art. 107 ust. 1 ustawy). Zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 stycznia 2011 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego, wywiad przeprowadza się w miejscu zamieszkania osoby lub rodziny albo w miejscu ich pobytu. Wnioskodawca nie chce podać swojego miejsca zamieszkania czy pobytu, nie chce ujawnić prawdziwych informacji o swojej sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej majątkowej. Organ, jak wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji i potwierdził materiałem dowodowym, podejmował wszelkie możliwe działania w celu dokonania powyższych ustaleń, jednak podejmowane próby wyjaśnienia faktycznej sytuacji Pan K. C. okazały się bezskuteczne.

3 W odwołaniu od decyzji organu I instancji K. C. wyjaśnił, że wielokrotnie był wzywany przez pracownika socjalnego do złożenia oświadczenia o obecnej sytuacji, co też uczynił składając odpowiednie wyjaśnienia w Zespole Pracowników Socjalnych Nr 4. Ale zamiast otrzymać stosowną pomoc doznał prześladowań i przeciągania w nieskończoność postępowania. Organ wyszukiwał różne preteksty by wywiadu nie przeprowadzić i w konsekwencji pozbawić odwołującego świadczeń socjalnych.

4 Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 4 ustawy, osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Konstrukcja tej zasady wskazuje, że organy pomocy społecznej nie wyręczają obywatela z obowiązku utrzymywania się w trudnej życiowo sytuacji, ale wymagają od niego aktywności w pokonywaniu tych trudności życiowych. Brak aktywności ze strony zainteresowanego pomocą uprawnia organ do powstrzymania się od udzielenia świadczenia. Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy, brak współdziałania osoby z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia z pomocy społecznej. Zgodnie z art. 106 ust. 4 ustawy, decyzje administracyjne o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia, co do zasady, wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego. Stosownie do art. 107 ust. 1 ustawy, rodzinny wywiad środowiskowy przeprowadza się w celu ustalenia sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osób i rodzin. Obowiązek przeprowadzenia takiego wywiadu spoczywa na pracownikach socjalnych, którzy zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 stycznia 2011 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. z 2011 r., Nr 27, póz. 138) przeprowadzają wywiad w miejscu zamieszkania osoby lub rodziny albo w miejscu ich pobytu. Na jego podstawie pracownik socjalny dokonuje analizy i oceny sytuacji określonej osoby oraz formułuje wnioski dotyczące pomocy, które są podstawą rozstrzygnięcia. Uniemożliwienie organowi przeprowadzenie wywiadu środowiskowego jest w istocie jedną z postaci braku współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej w rozumieniu art. 11 ust. 2 ustawy. Dodać należy, że przepis ten nie formuje żadnych dodatkowych warunków odmowy przyznania świadczenia z pomocy społecznej. Wykazanie po stronie osoby uprawnionej do świadczeń z pomocy społecznej brak współdziałania z organami może zatem stanowić odmowę przyznania świadczenia, a więc negatywne załatwienie sprawy ( patrz. np. wyrok NSA z dnia 12.09.2008 r. sygn. akt I OSK 1765/07, LEX 48094, wyrok WSA w Krakowie z dnia 04.03.2010 r., sygn. akt III SA/Kr 999/08 -centralna baza orzeczeń sądów administracyjnych). W wyroku NSA z dnia 19.04.2011 r., I OSK 59/11, zawarto tezę, że "uniemożliwienie organowi przeprowadzenia wywiadu środowiskowego uzasadnia odmowę przyznania świadczenia z pomocy społecznej".

5 Materiał zgromadzony w przedmiotowej sprawie potwierdza stanowisko organu I instancji, że odwołujący nie współpracował z pracownikiem socjalnym. Ze składanych w trakcie postępowania oświadczeń wynika, że odwołujący zamieszkuje u dalszej rodziny, która nie zgadza się na przyjście pod ten adres pracownika socjalnego. Odwołujący -jak podał - nie ma na to wpływu. Musi dostosować się do decyzji gospodarzy, jeśli ma dalej u nich nocować, dlatego nie może podać adresu. Jest bezrobotny, bez prawa do zasiłku, nie ma żadnego dochodu. W formie żywności pomaga mu dalsza rodzina i zapożycza się gdzie się da (oświadczenie z dnia 7 grudnia 2011 r.). W trakcie przesłuchania strony w dniu 22 grudnia 2011 r. ponownie oświadczył, że zamieszkuje u dalszej rodziny na osiedlu B. W mieszkaniu tym przebywa między godziną 20:00 a 6:30. Nie posiada kluczy do mieszkania, a przebywa tylko wtedy, gdy są domownicy. Nie może podać adresu tego mieszkania, gdyż gospodarze sobie tego nie życzą i nie wyrażają zgody na wizytę w tym mieszkaniu pracownika socjalnego. Zeznał również, że nie może zamieszkać u matki, ze względu na konflikt z mieszkającym tam bratem.

6 Zauważono, iż odwołujący miał możliwość poprawy swojej sytuacji we własnym zakresie poprzez odebranie kwoty 23.078,15 zł, stanowiącej pierwszą ratę wynikającą z prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] stycznia 2011 r., sygn. akt [...], wydanego w sprawie o podział majątku wspólnego, którą to kwotę była żona wysłała przekazem pocztowym w miesiącu maju 2011 r. Odwołujący tej kwoty nie odebrał.

7 Skargę na powyższą decyzję złożył do sądu administracyjnego K. C. Wskazał, że nieprzeprowadzenie wywiadu środowiskowego jest celowym działaniem organu. Wyjaśnił, że stawiał się w siedzibie organu I instancji i przedstawiał swoją sytuację. Pracownicy socjalni zdają sobie sprawę, że wnioskowane świadczenia są jego jedynym źródłem utrzymania, a mimo to utrudniają ich uzyskanie.

8 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

9 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

10 Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

11 Skarżący we wniosku inicjującym postępowanie domagał się przyznania zasiłku celowego precyzując swoje potrzeby jako zakup odzieży, biletu miesięcznego, śniadań, kolacji i obiadów oraz opłacenie rachunku za usługę stomatologiczną.

12 Zgodnie z art. 39 ustawy z 12.03.2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 z późn. zm.), dalej u.p.s., zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Ma on też, podobnie jak inne świadczenia z pomocy społecznej, umożliwić osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 u.p.s.). W art. 4 u.p.s. zobowiązano osoby i rodziny korzystające ze świadczeń lub ubiegające się o nie do współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej. Z kolei w art. 11 ust. 2 u.p.s. stwierdzono, że brak współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej.

13 Wypełnienie powyższych ustawowych wymagań jest możliwe dopiero po wszechstronnym ustaleniu sytuacji rodzinnej i majątkowej wnioskodawcy. Zasady dokonywania takich ustaleń uregulowano w Rozdziale 7 u.p.s. W jej art. 106 ust. 4 i art. 107 ust. 1 wskazano, że decyzję administracyjną o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego, mającego na celu ustalenie sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osób i ich rodzin. Rodzinny wywiad środowiskowy stanowi podstawowy element postępowania wyjaśniającego w sprawie z pomocy społecznej i jest traktowany jako obowiązkowy sposób zebrania informacji o wnioskodawcy. Potwierdzają to regulacje rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 25.01.2011 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. Nr 27, poz. 138 z późn. zm.), dalej jako rozporządzenie, zawierające szczegółowe zasady przeprowadzania wywiadu, w tym sposób wykazania informacji niezbędnych do oceny prawa do świadczenia. Z § 3 ust. 3, 4 i 5 rozporządzenia wynika, że wywiad przeprowadza się w miejscu zamieszkania osoby lub rodziny albo w miejscu ich pobytu, pracownik dokonuje obserwacji sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osoby, mogącej mieć wpływ na prawo do świadczeń, jak również dokonuje analizy i oceny tej sytuacji oraz formułuje wnioski stanowiące podstawę planowania pomocy.

14 Jak wynika z powyższego, specyfika postępowania wyjaśniającego w sprawie o świadczenia z pomocy społecznej wymaga aktywności ze strony wnioskodawcy, którego rolą jest wprowadzenie pracownika w swoją trudną sytuację życiową. Nie jest bowiem możliwe jej wszechstronne ustalenie i ocena bez współdziałania przedstawiciela organu i podmiotu ubiegającego się o pomoc, który najlepiej może sprecyzować oraz wskazać swoje potrzeby. Racjonalne było zatem wprowadzenie w art. 11 ust. 2 u.p.s. warunku współdziałania jako jednej z przesłanek udzielenia wsparcia. Słusznie prawodawca założył, że brak aktywności po stronie wnioskodawcy uniemożliwia wyjaśnienie sprawy i powoduje niebezpieczeństwo wydania orzeczenia oderwanego od rzeczywistych potrzeb podopiecznych ośrodka oraz niebezpieczeństwo nierównego ich potraktowania, czemu należy zapobiegać. Uczynienie przez ustawodawcę wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania strony podstawowym środkiem dowodowym w sprawach o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej służyć ma zatem sprawiedliwemu ich rozdysponowaniu. Jednocześnie uniemożliwienie jego przeprowadzenia może stanowić podstawę skutecznego zarzutu wobec strony, że nie współdziała w przezwyciężeniu własnej, trudnej sytuacji życiowej (vide: wyrok NSA z 16.03.2010 r., I OSK 1558/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA). W dalszej kolejności może to prowadzić do odmowy przyznania świadczenia. Jeśli bowiem strona nie podaje swego faktycznego adresu zamieszkiwania lub pobytu albo przedstawia organowi mylne informacje w tym zakresie, nie sposób przyjąć że współdziała z organem w celu przezwyciężenia trudności. Każda odmowa przyznania świadczenia na tej podstawie powinna być jednak starannie uzasadniona (vide: wyrok NSA z 27.04.2010 r., I OSK 84/10, CBOSA).

15 Sytuacja braku współdziałania wnioskodawcy z organem w wyjaśnieniu własnej sytuacji osobistej, majątkowej i dochodowej miała miejsce w sprawie niniejszej, w której skarżący faktycznie uniemożliwił przeprowadzenie wywiadu środowiskowego. Zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia przedmiotowy wywiad może zostać przeprowadzony w godzinach pracy ośrodka lub w terminie uzgodnionym z petentem. Sąd akceptuje jako zgodne z prawem stanowisko organu, że w tej konkretnej sytuacji brak możliwości przeprowadzenia wywiadu środowiskowego stanowił wystarczającą podstawę odmowy przyznania zasiłku celowego. Wyjaśnienia Skarżącego, iż nie może podać adresu pobytu z uwagi na brak zgody dalszej rodziny, w świetle całokształtu materiału dowodowego, nie są przekonujące. Jednocześnie sąd nie dopatrzył się w działaniach pracowników organu I instancji celowego utrudniania wyjaśnienia sprawy i świadomego działania na niekorzyść skarżącego. Jego stanowiska w tej kwestii nie potwierdza również materiał znajdujący się w aktach sprawy.

16 Dodać też należy, na co wskazują organy obu instancji, że skarżący nie działa na rzecz polepszenia swojej sytuacji poprzez nieodebranie należnej kwoty z tytułu podziału majątku. Jak wynika z akt administracyjnych nie odebrał on kwoty 23.078,15 zł, stanowiącej pierwszą ratę wynikającą z prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] stycznia 2011 r., sygn. akt [...], wydanego w sprawie o podział majątku wspólnego, którą to kwotę była żona wysłała przekazem pocztowym w miesiącu maju 2011 r. nie odebrał kwoty spłaty.

17 W tych okolicznościach zasadnie przyjęto, że skarżący nie współpracuje z organami w celu polepszenia jego sytuacji bytowej a zatem odmowa przyznania świadczenia była zgodna z prawem. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji. O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu adwokatowi, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 ww. ustawy oraz przepisów § 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm).