Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 29 września 2016 r., II SA/Bk 353/16

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 29 września 2016 r., II SA/Bk 353/16

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant referent stażysta Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 września 2016 r. sprawy ze skargi M. S. na uchwałę Rady Miejskiej w D. z dnia [...] czerwca 2006 r. Nr [...] w przedmiocie skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a odrzucić skargę ,

Uzasadnienie

2 W dniu 30.05.2016 r. do Urzędu Miejskiego w D. wpłynęła skarga M. S. na uchwałę Rady Miejskiej w D. z dnia [...].06.2006 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D.

3 Skarga została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku dnia 06.06.2016 r. Przed wniesieniem skargi, M. S. wezwała Radę Miejską w D., pismem z dnia 01.04.2016 r., do usunięcie naruszenia prawa. Rada Miejska nie udzieliła odpowiedzi na to wezwanie.

4 Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały lub stwierdzenie jej niezgodności z prawem na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 94 w związku z art. 101 ust. 4 ustawy z dnia 08.03.1990 r. o samorządzie gminnym.

5 W uzasadnieniu skargi, skarżąca stwierdziła, że jest właścicielką nieruchomości położonych na terenie miasta D., oznaczonym numerami geodezyjnymi [...] i [...]. Zdaniem skarżącej, ustalenia planu miejscowego są niezgodne ze studium, czym naruszają przepisy art. 9 ust. 4, art. 20 ust. 1 , art. 15, art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

6 Wyjaśnienia skarżącej są opisem studium, w którym (jak twierdzi) zostały (cytat): "wyznaczone drogi oznaczone 3L-20/7 pomiędzy ul. J. a przedłużeniem ul. D. w liniach rozgraniczających 20 m; 2L-20/7 na przedłużeniu ul. S. do planowanej ulicy 3L-20/7 o szerokości w liniach rozgraniczających 20 m; 1L15/7 i 20/7 pomiędzy ul. M. a ul. B. o szerokości w liniach rozgraniczających 15 m na odcinku do ul. Sz., na dalszym odcinku 20 m z przebiegiem w taki sposób, aby istniejąca linia elektroenergetyczna na SN15Kv znajdowała się w pasie ulicznym. W zakresie dróg gminnych i lokalnych przewiduje się zarezerwować teren na planowane ulice i wprowadzić je do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego".

7 Według skarżącej uchwalony plan jest niezgodny ze studium. Nieprzekraczalna linia wyznaczona na rysunku planu zabudowy ul. A. jest niezgodna ze stanem rzeczywistym, co jest niezgodne z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy planistycznej w związku z § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu.

8 W odpowiedzi na skargę, Rada Miejska w D. wniosła o jej odrzucenie z uwagi na brak interesu prawnego skarżącej w zaskarżeniu uchwały.

9 Organ administracji publicznej stwierdził, że skarżąca nie wykazała naruszenia swego interesu prawnego w światle art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W dacie podejmowania zaskarżonej uchwały, tj. w 2006 r. M. S. nie dysponowała prawem własności do działek o nr [...] i [...], gdyż nabyła je dopiero w 2013 r. W ocenie organu, sama ewentualna sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały nie legitymuje skarżącej do wniesienia skargi, jeżeli nie wykazała naruszenia konkretnego własnego interesu lub uprawnienia, które miałyby być naruszone uchwałą. Organ administracji publicznej, nie wdając się w merytoryczną ocenę skargi, wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt. 5 "a" p.p.s.a.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje:

11 Skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a. Przepis powyższy został wprowadzony przez art. 1 pkt 19 ustawy z dnia 09.04.2015 r. (Dz. U. z 2015, poz. 658), zmieniający ustawę z dniem 15.08.2015 r. w brzmieniu: Sąd odrzuca skargę, jeśli "interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5, 6 nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego".

12 Przepisem szczególnym jest, w tym przypadku, art. 101 pkt 1 ustawy z dnia 08.03.1990 r. o samorządnie gminnym (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 446), zwana dalej: u.s.p., który stanowi: "każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego".

13 W pierwszej kolejności, obowiązkiem Sądu było zbadanie, czy zostały spełnione wymogi formalne skargi, a więc: zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, wcześniejsze bezskuteczne wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego i stwierdzenie, że zaskarżony akt narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Wstępna weryfikacja skargi, w przypadku nie spełnienia któregoś z wymogów, prowadzi do odrzucenia skargi (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21.06.2016 – II OSK 2593/14).

14 Jak przyjmuje się w orzecznictwie, wykazanie naruszenia interesu prawnego przez skarżącego powinno nastąpić najpóźniej w dniu wniesienia skargi. Skarżący, wnosząc skargę musi wykazać, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie wpływa negatywnie na jego sytuację prawną, przy czym nie może to być interes przewidywany w przyszłości, hipotetyczny (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 06.06.2016 r. – II SA/Gl 1418/14; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 28.06.2016 r. – II SA/Bk 793/15).

15 Nadto, jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych (m.in. z wyroku WSA w Poznaniu z dnia 06.07.2016 r. – II SA/Po 160/16), następca prawny ma legitymację do zaskarżenia uchwały w przedmiocie planu miejscowego wówczas, gdy z uprawnienia tego nie skorzystał poprzedni właściciel odnośnie tej samej nieruchomości.

16 Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że M. S. nabyła nieruchomości o nr geod. [...] i [...], objęte zaskarżonym planem, w 2013 r. a więc 7 lat po uchwaleniu planu zagospodarowania przestrzennego D.

17 Skoro organ administracji publicznej, w odpowiedzi na skargę, nie poniósł zarzutu zaskarżenia planu w ubiegłych latach przez poprzednich właścicieli działek o nr [...] i [...], to Sąd przyjął, iż taka sytuacja nie miała miejsca. Zatem, legitymacji skargowej M. S., z powyższego względu, podważyć nie można. Zostały zachowane dwa wymogi formalne skargi: skarżąca wezwała Radę Miejską w D., pismem z dnia 01.04.2016 r., do usunięcia naruszenia prawa i wniosła skargę do Sądu z zachowaniem terminu, który w tym przypadku wynosił 60 dni, jako, że Rada Miasta nie odpowiedziała skarżącej na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (na co przysługiwał jej termin 30 dni).

18 Natomiast, w ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała naruszenia jej interesu prawnego zaskarżoną uchwałą, czym nie spełniła bezwzględnej przesłanki wynikającej z art. 101 ust. 1 u.s.g. Merytoryczna ocena legalności planu przez Sąd jest możliwa dopiero wówczas, gdy skarżący wykaże, w jaki sposób jego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone, co winno wynikać ze wskazanego przepisu prawa materialnego.

19 Tymczasem z treści zarówno skargi, jak i pisma wzywającego do usunięcia naruszenia prawa (znajdującego się w aktach sądowych k.28), jedynie można zorientować się, iż skarżąca widzi niezgodność uchwalonego planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego D., zarzucając naruszenie przepisów art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

20 Nie sposób wywnioskować z treści skargi, czy skarżąca ma zastrzeżenia do przebiegu ulic, czy do położenia linii elektroenergetycznej w obrębie swoich działek o nr [...] i [...]. Skarżąca nie wykazała, na czym polega, jej zdaniem, niezgodność planu ze studium na terenie położenia jej działek, jak też nie wykazała, w jaki sposób niezgodność ta (jaka?) narusza jej interes prawny.

21 Sąd, mając do wglądu materiał dowody w postaci części tekstowej i graficznej, zarówno studium jak i planu, nie był w stanie zlokalizować działek skarżącej na mapach planu i studium, a tym bardziej nie sposób było wychwycić różnic, które w sposób nie określony w skardze, zarzuca skarżąca.

22 Raz jeszcze należy podkreślić, że gdyby nawet zaszła rozbieżność między ustaleniami studium a uchwalonym planem w zakresie lokalizacji ulic czy też położenia linii elektroenergetycznej w pasie ulicznym (co jak wyżej wskazano, trudno wywieść z treści skargi), to skarżąca nie wykazała, w jaki sposób owa niezgodność wpływa na jej prawa właścicielskie do działek o nr [...] i [...].

23 Skargę na uchwałę w przedmiocie uchwalenia planu miejscowego może wnieść tylko podmiot, który ma interes prawny, tzn. wykaże związek z konkretną normą prawa materialnego, wskazanego jako podstawa prawna roszczenia. Interes prawny winien być aktualny i obiektywnie istniejący w dacie wejścia w życie zaskarżonego aktu, bądź najpóźniej w dacie złożenia skargi.

24 Powyższego elementu, skarga niewątpliwie nie spełnia. Zatem, wstępna weryfikacja skargi wniesionej w trybie art. 101 u.s.g., doprowadziła do jej odrzucenia w świetle art. 58 § 1 pkt 5 "a" p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.