Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 lipca 2016 r., II SA/Bk 313/16

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 lipca 2016 r., II SA/Bk 313/16

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 lipca 2016 r. sprawy ze skargi W. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]października 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał

3 w mocy decyzję K. P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2015 r, Nr [...] o nałożeniu panu W. N. kary pieniężnej w kwocie 10 000 zł.

4 Decyzję tę organ podjął w następującym stanie faktycznym i prawnym:

5 W dniu 25.09.2014 r. w M. na drodze krajowej Nr [...] zatrzymano do kontroli drogowej zespół pojazdów składających się z pojazdu marki C.

6 o nr rejestracyjnym [...] wraz z przyczepą marki H. o nr rejestracyjnym [...] kierowanym przez pana R. N. W trakcie kontroli ujawniono, że kierujący przewoził dwa samochody marki P. [...] i I. z D. w imieniu przedsiębiorcy Pana W. N. prowadzącego działalność gospodarczą. Kierujący nie okazał do kontroli dokumentów uprawniających do wykonywania przewozów międzynarodowych rzeczy tj. wypisu z zaświadczenia na potrzeby własne lub wypisu z licencji. Kontrolowany pojazd nie był wyposażony w urządzenia rejestrujące. Te ustalenia uzasadniały wszczęcie postępowania i wydanie decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej za naruszenie zasad przewozu międzynarodowego stosownie do art. 92 a ust. 1 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013, poz. 1414,t.j.) oraz załącznika Nr 3 do tej ustawy.

7 Odwołania Pana W. N. organ II instancji nie uwzględnił i decyzję organu i instancji utrzymał w mocy.

8 W ocenie organu odwoławczego skarżący w dacie kontroli wykonywał niezarobkowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne w rozumieniu definicji z art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Do tej kategorii ustawa pozwala zaliczyć przejazdy wykonywane pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej przy spełnieniu następujących warunków:

9 Pierwszym z nich jest wykonywanie przejazdu pojazdem przeznaczonym do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu osób lub rzeczy. Ten warunek został spełniony bowiem z ustaleń wynika, że syn skarżącego R. N. przewoził dwa samochody marki P. [...] i I. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą polegająca na sprzedaży hurtowej i detalicznej samochodów osobowych i furgonetek. Zatem syn skarżącego przewożąc kontrolowanym pojazdem dwa samochody wykonywał pomocniczy przewóz drogowy w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej skarżącego.

10 Drugi warunek polegający na wykonywaniu przewozu po drogach publicznych także został spełniony, bowiem syn skarżącego, jako członek rodziny prowadził pojazd po drodze krajowej Nr [...].

11 Właścicielem kontrolowanego pojazdu był skarżący, a zatem i trzeci warunek został spełniony. Działalność gospodarcza skarżącego nie należy do usług turystycznych a zatem i czwarty warunek został spełniony.

12 Przewóz dwóch pojazdów przeznaczonych do sprzedaży w ramach działalności gospodarczej skarżącego jest działalnością pomocniczą służącą podstawowej działalności.

13 Brak w tej sytuacji zaświadczenia uprawniającego do wykonywania niezarobkowego przewozu potwierdzającego zgłoszenie przez skarżącego prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do podstawowej działalności (art. 33 ustawy o transporcie drogowym) uzasadniał wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 92 a ust. 1,2 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz lp.1.3. załącznika Nr 3 do tej ustawy.

14 Z ustaleń poczynionych przez organ I instancji wynikało, że kontrolowany pojazd nie posiadał urządzenia rejestrującego wymaganego zgodnie z art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady EWG Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 roku, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w kwocie 2 000 zł.

15 Organ stwierdził, iż nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, ponieważ żadna z przesłanek wskazanych w tym przepisie nie zaistniała, a do naruszenia przepisów doszło na skutek niedopilnowania swoich spraw przez skarżącego.

16 W skardze na decyzję opisaną na wstępie, skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i zwrot kosztów postępowania.

17 W uzasadnieniu skargi podniósł, że organy w przyjętym stanie faktycznym błędnie uznały, że wykonywał on niezarobkowy przewóz drogowy w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy i, że w związku z tym naruszył przepisy ustawy o transporcie drogowym tj. art. 33 ust. 1, art. 92 a, oraz art., 3 ust. 1 i art. 13 Rozporządzenia Rady EWG Nr. 3821/85. W szczególności wskazywał, że kierujący kontrolowanym pojazdem syn R. N. nie był osobą współpracującą z nim w prowadzeniu działalności gospodarczej. Brak spełnienia tej przesłanki zwalnia go z odpowiedzialności o której mowa w art. 92 a ustawy o transporcie drogowym.

18 Ponadto skarżący wskazywał na fakt, że niewyjaśnienie tych okoliczności powoduje istnienie wątpliwości, czy w istniejącym stanie prawnym a zwłaszcza wobec treści art. 13 rozporządzenia Rady EWG Nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz treści art. 92,92a,96 i 92 C ustawy o transporcie drogowym oraz treści załączników Nr 1 oraz 3 odpowiedzialności nie ponosi kierujący, a nie skarżący jako podmiot i to w trybie art. 92 ustawy o transporcie drogowym i postępowaniu w sprawie wykroczeń.

19 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje:

21 Skarga nie jest zasadna.

22 W ustalonym stanie faktycznym, który Sąd uznaje za prawidłowy nie budzi wątpliwości, że zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do przyjęcia, że w dniu kontroli zespołu pojazdów kierowanych przez syna skarżącego R. N. skarżący wykonywał niezarobkowy przewóz drogowy, przewóz na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym.

23 Zgodnie z tym przepisem niezarobkowy przewóz drogowy to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewodu drogowego osób lub rzeczy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

24 a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników;

25 b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi;

26 c) w przypadku przejazdu załadowanego, rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy, lub zostały kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione, albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin;

27 d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej

28 w zakresie usług turystycznych.

29 Z tych czterech warunków skarżący kwestionuje spełnienie warunku z punktu "a" wskazując, że jego syn prowadzący kontrolowany pojazd nie jest przedsiębiorcą ani pracownikiem i nie może być uznany za osobę z nim współpracującą jak to przyjął organ.

30 Zarzut ten jest nieuzasadniony.

31 Stan faktyczny oparty na ustaleniach z protokołu kontroli, zeznaniach świadka R. N. oraz okolicznościach związanych ze sprzedażą przewożonych w toku kontroli samochodów dawał podstawę do uznania, że R. N. jest osobą współpracującą ze skarżącym w prowadzeniu działalności gospodarczej.

32 W świetle powyższego prawidłowo organ ustalił, że skarżący dokonywał niezarobkowego przewozu drogowego, a skoro nie posiadał stosowanego zaświadczenia o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym uzasadnione było wymierzenie z tego tytułu kary pieniężnej w oparciu o art. 92a ust. 1,2 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz lp.1.3 załącznika Nr 3 do ustawy.

33 Pojazdy wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy stosownie do treści art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady EWG Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 roku w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym muszą być wyposażone w urządzenia rejestrujące. W sprawie poza sporem jest iż kontrolowany pojazd nie posiadał takiego urządzenia, istniała zatem podstawa do wymierzenia kary pieniężnej za brak takiego urządzenia, które winien zapewnić skarżący jako przedsiębiorca.

34 Z powyższych względów skarga podlegała oddaleniu zgodnie z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.