Zarządzenie Sądu Rejonowego w Jastrzębiu-Zdroju z dnia 3 lipca 2025 r., I C 731/24
zarządzenie Sądu Rejonowego w Jastrzębiu-Zdroju z dnia 3 lipca 2025 r., I C 731/24
Tekst
1 Sygn. akt I C (...) upr.
2 Uzasadnienie wyroku zaocznego z 17 kwietnia 2025 r.
3 Niniejsza sprawa była rozpoznawana w postępowaniu uproszczonym, a wartość przedmiotu sporu nie przekracza czterech tysięcy złotych, tak zatem uzasadnienie zostało sporządzone zgodnie z dyspozycją przepisu art. 505⁸ § 4 k.p.c.
4 Sąd zważył, co następuje.
5 W niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do wydania wyroku zaocznego stosownie do art. 339 § 1 k.p.c., zgodnie z którym sąd może wydać wyrok zaoczny na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany w wyznaczonym terminie nie złożył odpowiedzi na pozew. Natomiast w myśl art. 339 § 2 k.p.c. stanowi natomiast, że zaistnienia podstaw do wydania wyroku zaocznego, przyjmuje się za prawdziwe twierdzenia powoda o faktach zawarte w pozwie lub pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed posiedzeniem, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Oznacza to, że sąd, o ile tylko nie ma uzasadnionych wątpliwości, zobligowany jest do uznania podanej przez powoda podstawy faktycznej, to jest twierdzeń powoda o okolicznościach faktycznych, za zgodną z prawdą bez potrzeby przeprowadzania postępowania dowodowego. Domniemanie prawdziwości twierdzeń powoda dotyczy jednak wyłącznie strony faktycznej i nie zwalnia sądu od rozważenia, czy przytoczone okoliczności uzasadniają należycie i w całości żądania pozwu oraz czy uwzględnienie tych żądań nie narusza obowiązujących przepisów. Sąd nie jest zatem zwolniony z obowiązku dokonania prawidłowej oceny materialnoprawnej zasadności żądania pozwu opartego na tych twierdzeniach (zob. orzeczenie Sądu Najwyższego z 29 maja 1958 r., 1 CR 969/57, OSNCP 1960/1/14; wyroki Sądu Najwyższego: z 15 września 1967 r., III CRN 175/67, OSNCP 1968/8–9/142; 15 marca 1996 r., I CRN 26/96, OSNCP 1996/7–8/108; 6 czerwca 1997 r., I CKU 87/97, Prok. i Pr.- wkł. (...), s. 44; 31 marca 1999 r., I CKU 176/97, Prok. i Pr.-wkł. (...), s. 30). Jeżeli zatem w świetle przytoczonych przez powoda okoliczności brak jest podstaw do uwzględnienia żądania pozwu, sąd wyrokiem zaocznym od-dala powództwo (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 7 czerwca 1972 r., III CRN 30/72, Biul. SN 1972/10/178).
6 Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.
7 Strona powodowa dochodziła od pozwanej zapłaty na podstawie umowy pożyczki zawartej z pierwotnym wierzycielem. Zgodnie z art. 720 § 1 i 2 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Umowa pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych, wymaga zachowania formy dokumentowej. Z kolei w myśl art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o kredycie konsumenckim przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi, przy czym za umowę o kredyt konsumencki uważa się między innymi umowę pożyczki. Natomiast zgodnie z art. 509 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania (§ 1). Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki (§ 2). Oznacza to, że do przelania wierzytelności na inny podmiot niezbędne jest zawarcie umowy pomiędzy zbywcą wierzytelności a jej nabywcą. Umowa ta określa warunki, na jakich dochodzi do przejścia wierzytelności.
8 Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy, należy zauważyć, że strona powodowa nie posiada legitymacji czynnej do występowania w procesie. W aktach sprawy brak jest dokumentów wskazujących na to, że strona powodowa nabyła wierzytelność przysługującą pierwotnemu wierzycielowi wobec pozwanej. Do akt sprawy dołączona została umowa pożyczki z 1 lutego 2023 r. zawarta przez pierwotnego wierzyciela (...) Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. oraz pozwaną I. W. (1), a także umowa cesji wierzytelności z 5 grudnia 2023 r. zawarta pomiędzy (...)a stroną powodową (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. na mocy której (według twierdzeń strony powodowej) strona powodowa miała nabyć wierzytelność wynikającą z umowy pożyczki z 1 lutego 2023 r. zawartą przez pierwotnego wierzyciela (...) Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. oraz pozwaną I. W. (1). Do pozwu nie zostały jednak dołączone żadne dokumenty wskazujące na cesję wierzytelności dokonaną między pierwotnym wierzycielem a więc (...) Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., a podmiotem od którego strona powodowa miała nabyć wierzytelność, to jest (...) Nie można zatem uznać, że strona powodowa skutecznie nabyła wierzytelność przysługującą względem pozwanej.
9 Fakt zawarcia umowy przelewu wierzytelności nie implikuje istnienia wierzytelności będącej przedmiotem umowy przelewu. Nie może być bowiem tak, że okoliczność zawarcia umowy przelewu wierzytelności zwalnia stronę powodową z obowiązku dowiedzenia istnienia źródła roszczenia, jego ukształtowania co do wysokości, wymagalności i stawia go w sytuacji korzystniejszej niż znajdowałby się pierwotny wierzyciel. W oparciu o przedłożone przez powoda dokumenty nie sposób jednak ustalić faktu istnienia konkretnej wierzytelności z tytułu konkretnej umowy o świadczenie usług. Jeżeli strona dopuszcza się zaniedbań w zakresie przysługującej jej inicjatywy dowodowej oferując np. niepełny materiał dowodowy, musi liczyć się z tym, że jej roszczenie nie zostanie uwzględnione, szczególnie, gdy jest to podmiot którego działalność skupia się na skupowaniu i dochodzeniu wierzytelności. Sama umowa cesji potwierdza jedynie fakt zawarcia umowy przelewu wierzytelności. Nie stanowi jednak dowodu na skuteczność dokonanej cesji wierzytelności oraz istnienia i wysokości nabytej wierzytelności (tak wyrok SN z 13.06.2013 r., V CSK 329/12, LEX nr 1375500, wyrok SA w Białymstoku z 15.10.2015 r., I ACa 492/15, LEX nr 1842189).
10 Legitymacja procesowa jest bowiem jedną z przesłanek materialnych, czyli okoliczności stanowiących w świetle norm prawa materialnego warunki poszukiwania ochrony prawnej na drodze sądowej. Otóż, aby ochrona prawna mogła być przez sąd udzielona, z żądaniem jej udzielenia musi wystąpić osoba do tego uprawniona. Tym uprawnieniem jest właśnie legitymacja procesowa czynna (wyrok SA w Poznaniu z dnia 17 maja 2005 roku, I ACa 1202/04). Wykazanie legitymacji procesowej czynnej po swojej stronie powinno mieć miejsce już w fazie składania pozwu i stanowić wstępny etap pozwalający Sądowi na rozważanie w dalszym zakresie zasadności roszczenia. Ponadto należy zauważyć, że w nauce postępowania cywilnego, jak i w praktyce sądowej przyjmuje się, że legitymacja procesowa jest właściwością podmiotu, w stosunku do którego sąd może rozstrzygnąć o istnieniu albo nieistnieniu indywidualno-konkretnej normy prawnej przytoczonej w powództwie. Legitymacja procesowa jest więc zawsze powiązana z normami prawa materialnego. Sąd dokonuje oceny istnienia legitymacji procesowej strony w chwili orzekania co do istoty sprawy i bierze tą przesłankę pod uwagę z urzędu, a zatem ma obowiązek ustalić tą okoliczność. Brak legitymacji procesowej zarówno czynnej, jak i biernej prowadzi do wydania wyroku oddalającego powództwo (H. Pietrzkowski, Zarys metodyki pracy sędziego w sprawach cywilnych, Warszawa 2007, s. 112).
11 Dalej należy wskazać, że dołączony do pozwu dokument mający stanowić załącznik do umowy cesji wierzytelności z dnia 5 grudnia 2023 roku (k. 18) nie może w żaden sposób zostać powiązany z umową cesji wierzytelności z 5 grudnia 2023 r., gdyż nie wiadomo jakiej konkretnie umowy dotyczy, nie posiada tytułu oraz żadnej daty. Nie stanowi on zatem integralnej części umowy cesji, gdyż nie można go w żaden sposób powiązać z przedmiotową umową. Tym samym strona powodowa nie wykazała, że na mocy umowy z dnia 5 grudnia 2023 r. wierzytelność przeciwko I. W. (2) z umowy pożyczki z dnia 1 lutego 2023 r. zawartej z pierwotnym wierzycielem (...) Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. została skutecznie przeniesiona na stronę powodową.
12 Mając na uwadze powyższe argumenty sąd oddalił powództwo.
13 J., 3 lipca 2025 r. asesor sądowy Piotr Flisiuk
14 Sygn. akt I C (...)upr.
ZARZĄDZENIE
15 (...)
16 (...)
17 (...)
18 (...)
19 (...)
20 (...)
21 (...)