Uzasadnienie orzeczenia Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z dnia 1 grudnia 2025 r., X K 370/25

uzasadnienie orzeczenia Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z dnia 1 grudnia 2025 r., X K 370/25

Uzasadnienie

1 Formularz UK 1

2 Sygnatura akt

3 X K 370/25

4 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

5 1. USTALENIE FAKTÓW

6 1.1. Fakty uznane za udowodnione

7 Lp.

8 Oskarżony

9 Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

10 1.1.1.

11 S. B.

12 1. W dniu 1 lutego 2025 roku w W. przy ul. (...) znieważyła słowami powszechnie uznanymi za obelżywe funkcjonariuszy Straży Miejskiej: mł. str. S. S. i mł. str. R. D. podczas i w związku z pełnieniem przez niech obowiązków służbowych.

13 tj. o czyn z art. 226 § 1 k.k.

14 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

15 Dowód

16 Numer karty

17 1 lutego 2025 roku na ul. (...) doszło do interwencji Straży Miejskiej w liczbie ok. 8-10 funkcjonariuszy wobec męża oskarżonej A. B..

18 Przyczyną przeprowadzenia przez funkcjonariuszy interwencji było posiadanie przedmiotów zakazanych w P. K. obejmującym obszar S. w którym zakazano handlu bez zgody zarządcy terenu oraz prowadzenia tamże niedozwolonego handlu ulicznego.

19 Oskarżona w pierwszej chwili wyłącznie przyglądała się przeprowadzanej interwencji oraz rejestrowała ją telefonem komórkowym.

20 Od pierwszych chwil interwencji A. B. przyjął postawę konfrontacyjną wobec funkcjonariuszy, co skutkowało zastosowaniem wobec niego środków przymusu bezpośredniego, w tym m.in. obezwładnienia, skucia kajdankami oraz użyciem gazu. Po zastosowaniu środków przymusu uspokoił się on i w dalszym etapie nie podejmował działań konfrontacyjnych.

21 Przebieg interwencji wobec męża spowodował wzbudzenie w oskarżonej dużych pokładów agresji, w szczególności werbalnej, które to prezentowała po przez znieważanie funkcjonariuszy Straży Miejskiej mł. str. S. S. i mł. str. R. D. słowami powszechnie uznanymi za obelżywe tj. „twoja bladź”, „swołocze”, „ściągnij namordnik”. Oskarżona kierowała także do ww. funkcjonariuszy groźby karalne pozbawienia życia tj. „zajebie cię, jeśli nie zdejmiesz komina”.

22 Z uwagi na powyższe także wobec oskarżonej zastosowano środki przymusu bezpośredniego tj. obezwładnienie, skucie kajdankami oraz użycie gazu, a także podjęto decyzję o zatrzymaniu.

23 wyjaśnienia oskarżonej

24 26-27, 99-103

25 zeznania świadka S. S.

26 10-11, 104-105

27 zeznania świadka R. D.

28 13-14, 105-106

29 zeznania świadka P. F.

30 17-18

31 protokół zatrzymania oskarżonej

32 2-3

33 protokół przeszukania oskarżonej

34 6-7

35 zeznania świadka A. O.

36 117-119

37 zeznania świadka A. B.

38 119-120

39 nagranie przebiegu zdarzenia

40 57

41 Oskarżona nie była dotychczas karana

42 K.

43 29

44 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

45 Lp.

46 Oskarżony

47 Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

48 1.2.1.

49 S. B.

50 2. W dniu 1 lutego 2025 roku w W. przy ul. (...) skierowała wobec funkcjonariuszy Straży Miejskiej: mł. str. S. S. i mł. str. R. D. groźby karalne pozbawienia życia, przy czym groźby te wzbudziły u wyżej wymienionych pokrzywdzonych uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione,

51 tj. o czyn z art. 190 § 1 k.k.

52 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

53 Dowód

54 Numer karty

55 wzbudzenie obawy spełnienia groźby karalne pozbawienia życia mł. str. S. S. i mł. str. R. D. przez oskarżoną

56 jak w 1.1.1.

57 2. OCena DOWOdów

58 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

59 Lp. faktu z pkt 1.1

60 Dowód

61 Zwięźle o powodach uznania dowodu

62 1.1.1

63 wyjaśnienia oskarżonej

64 Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonej za częściowo wiarygodne tj. w zakresie jej obecności na ul. (...), faktu legitymowania, sporu ze strażnikami oraz jej zatrzymania.

65 W tej części wyjaśnienia są zbieżne z pozostałym materiałem dowodowym uznanym za wiarygodny.

66 zeznania świadka S. S.

67 Sąd uznał zeznania świadków za wiarygodne. Depozycje ich są spójne, logiczne i zbieżne z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowy. Sąd nie znalazł podstaw aby wiarygodność świadków kwestionować.

68 Pewne różnice w szczegółach opisu przebiegu zdarzenia, pomiędzy zeznaniami świadków w porównaniu z zeznaniami innych osób, są w ocenie Sądu drugorzędne, wynikały z dynamicznego przebiegu zdarzenia oraz braku możliwości obserwacji całości wydarzeń i nie mają wpływu na całokształt oceny zeznań świadka

69 zeznania świadka R. D.

70 zeznania świadka P. F.

71 zeznania świadka zeznania świadka A. O.

72 częściowo zeznania świadka A. B.

73 Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne w części. Depozycje świadka są co do zasady spójne, i logiczne, lecz niepełne. Sąd nie znalazł podstaw aby wiarygodność świadka kwestionować, jednakże w ocenie Sądu świadek próbuje przedstawić przebieg zdarzenia, w taki sposób, aby był korzystny dla oskarżonej tj. jego żony.

74 Ponadto od chwili używania wobec niego środków przymusu, w tym gazu i kajdanek oraz fizycznego osadzenia na jezdni, miał on bardzo ograniczone możliwości obserwacji otoczenia, w szczególności zaś wydarzeń które miały miejsce po drugiej stronie jego dostawczego samochodu, który ze swej natury (wysokość, brak okien etc.) uniemożliwiał obserwację.

75 Pewne różnice w szczegółach opisu przebiegu zdarzenia, pomiędzy zeznaniami świadka w porównaniu z zeznaniami innych osób, nie mają wpływu na całokształt oceny zeznań świadka.

76 protokół zatrzymania oskarżonej

77 Dokument urzędowy. Niekwestionowany przez strony.

78 protokół przeszukania oskarżonej

KRK

79 Dokument urzędowy. Niekwestionowany przez strony.

80 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

81 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

82 Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

83 Dowód

84 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

85 1.1.1

86 wyjaśnienia oskarżonej

87 Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonej za niewiarygodne w części w której nie przyznaje się ona do użycia wobec policjantów gróźb i ich znieważania, a także co do zachowania policjantów w toku wydarzeń objętych aktem oskarżenia.

88 Sąd zwrócił uwagę, że wyjaśnienia oskarżonej, ich treść oraz sposób wypowiadania się jest bardzo emocjonalna oraz skupiona na poronionej ciąży, a także obwinianiu o to funkcjonariuszy Straży Miejskiej.

89 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU

90 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

91 Oskarżony

92 ☐

93 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

94 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

95 ☐

96 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

97 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

98 ☐

99 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

100 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

101 ☒

102 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

103 2

104 S. B.

105 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

106 Zgodnie z art. 226 § 1 k.k. kto znieważa funkcjonariusza publicznego lub osobę do pomocy mu przybraną, podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Czynność sprawcza polega na znieważaniu. Przepis ten chroni godność i powagę funkcjonariusza lub osoby do pomocy mu przybranej, a także powagę organu, który reprezentuje. Przestępstwo to ma charakter formalny, bowiem do realizacji jego znamion nie jest konieczne wystąpienie żadnego skutku. Przestępstwo to można popełnić zarówno w zamiarze bezpośrednim jak i ewentualnym. Funkcjonariuszem publicznym zgodnie z definicją zawartą w art. 115 § 13 pkt. 7 k.k. jest funkcjonariusz organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego. Działanie przestępne musi być popełnione podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych.

107 W przedmiotowej sprawie oskarżona, używając podczas czynności służbowych Strażników Miejskich, będących funkcjonariuszami na służbie, słów powszechnie uważanych za obelżywe, wymienionych w opisie stanu faktycznego, znieważyła ich. Działanie to miało miejsce podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych przez owych funkcjonariuszy, bowiem doszło do niego na skutek podejmowania czynności wobec męża oskarżonej, do których funkcjonariusze są uprawnieni, a która to czynność spowodowała u oskarżonej stan wysokiego napięcia emocjonalnego, co w ocenie Sądu wynika z jej stanu emocjonalnego oraz faktu, że interwencja ta dotyczy osoby dla niej najbliższej. Oskarżona działała z zamiarem bezpośrednim, bowiem miała świadomość, iż słowa używane w stosunku do Strażników Miejskich są w odczuciu powszechnym uznane za nieprzyzwoite i mające cechy znieważenia. Zachowanie oskarżonej w ocenie Sądu zrealizowało znamiona przestępstwa z art. 226 § 1 k.k.

108 Na podstawie art. 66 § 1 k.k., Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Nadto § 2 wskazuje, iż warunkowego umorzenia nie stosuje się do sprawcy przestępstwa zagrożonego karą przekraczającą 5 lat pozbawienia wolności.

109 W ocenie Sądu wina i społeczna szkodliwość czynu oskarżonej nie była znaczna. Oskarżona jest osobą niekaraną. Ponadto nie jest osobą zdemoralizowaną, zaś jedynie osobą, które wedle jej poglądu oraz oceny przebiegu interwencji stanęła w obronie swojego męża. Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Sądu stwierdzić należy, że właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia, w tym w szczególności jej uprzednia niekaralność, uzasadniają przypuszczenie, że przypisane oskarżonej zachowanie miało charakter incydentalny. Nadto w ocenie Sądu pomimo warunkowego umorzenia postępowania oskarżona będzie przestrzegała porządku prawnego, w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa. Dotychczasowa niekaralność i sposób życia oskarżonej przed popełnieniem przestępstwa przemawiają na jej korzyść.

110 W ocenie Sądu już samo postępowanie karne toczące się wobec oskarżonej odniosło adekwatne cele wychowawcze, zaś wymierzenie choćby kary grzywny stanowiłoby nadmierną sankcję w świetle zachodzącej w stosunku do oskarżonej prognozy kryminologicznej. Oskarżona także poniosła negatywne konsekwencje osobiste i w rodzinie.

111 W tym stanie rzeczy spełnione są wszelkie przesłanki z art. 66 § 1 i 2 k.k. Zdaniem Sądu, do sprawdzenia woli przestrzegania porządku prawnego przez oskarżoną, konieczny będzie okres 1 roku próby.

112 ☐

113 3.4. Umorzenie postępowania

114 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

115 ☒

116 3.5. Uniewinnienie

117 1

118 S. B.

119 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

120 Zgodnie z art. 190 § 1 k.k. Kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub na szkodę osoby dla niej najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w osobie, do której została skierowana lub której dotyczy, uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Przedmiotem ochrony w określeniu typu czynu zabronionego z art. 190 § 1 jest wolność człowieka od obawy popełnienia przestępstwa na jego szkodę lub szkodę osoby mu najbliższej. W przepisie tym chronione jest więc poczucie bezpieczeństwa jednostki. Treścią groźby musi być zapowiedź popełnienia przestępstwa, a więc czynu bezprawnego i karalnego. Nie jest więc groźbą karalną stwierdzenie, że w obronie swojego prawa użyje się wobec innej osoby wszystkich koniecznych do obrony środków. Groźba tym się różni od ostrzeżenia, że grożący daje do zrozumienia, iż przestępstwo popełni sam albo popełni je inna osoba, na której postępowanie ma wpływ. (A. Zoll [w:] Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Część I. Komentarz do art. 117-211a , red. W. Wróbel, Warszawa 2017, art. 190.)

121 Orzecznictwo wskazuje, że Nie jest konieczne, aby grożący miał w rzeczywistości zamiar zrealizowania groźby. Wystarczy, że treść groźby zostaje przekazana zagrożonemu. (wyrok SN z 3.04.2008 r., IV KK 471/07) Jednocześnie wskazuje się, że przestępstwem jest grożenie innej osobie, pod warunkiem że groźba wzbudza u adresata (osoby, której dotyczy) uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona. Ocena taka musi uwzględniać kryteria obiektywne i subiektywne. Należy badać, czy groźby sformułowane przez sprawcę są na tyle poważne i zostały w taki sposób wyrażone, że każdy rozsądny człowiek bałby się ich spełnienia. Nie można jednak abstrahować od subiektywnych odczuć pokrzywdzonego, których ocena musi uwzględniać jego osobowość, stan psychiki, intelektu (por. wyrok SA w Łodzi z 30.07.2013 r., II AKa 125/13, LEX nr 1363273).

122 Jeśli chodzi to o obiektywne, niezależne od samego pokrzywdzonego, okoliczności, to „Uzasadniona obawa, w konstrukcji przepisu art. 190 § 1 k.k., jest tym elementem, który pozwala ująć i zweryfikować, czy subiektywna odczucie obawy pokrzywdzonego co do spełnienia groźby miało obiektywne (uzasadnione) podstawy. Nie wystarczy zatem to, że pokrzywdzony oświadczy, iż obawiał się spełnienia groźby; konieczne jest bowiem dokonanie oceny, czy jego przekonanie miało obiektywne podstawy w ustalonych okolicznościach. Obiektywizacja podstawy wymaga zaś oceny w oparciu zarówno o osobowość pokrzywdzonego, jak i okoliczności, które pozwalają stwierdzić, że każdy przeciętny człowiek o podobnej osobowości, cechach psychiki, intelektu co pokrzywdzony, w ustalonych okolicznościach, uwzględniając także wcześniejsze ewentualne relacje pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym, towarzyszące wypowiedziom zachowania, uznałby groźbę za rzeczywistą i wzbudzającą obawę jej spełnienia”. (Sąd Najwyższy w wyroku z 6.04.2017 r., V KK 372/16, LEX nr 2284206)

123 Przekładając powyższe rozważania teoretyczne na okoliczności niniejszej sprawy należy wskazać, że słowa wypowiedziane przez oskarżoną wobec funkcjonariuszy mł. str. S. S. i mł. str. R. D. formalnie mogłyby stanowić groźbę w rozumieniu art. 190 § 1 k.k. Użycie wobec nich słów „zajebie cię, jeśli nie zdejmiesz komina” , mogło być odczytane jako groźba pozbawienia życia, czy też innego zachowania mającego być „rozliczeniem” się z adresatami tych słów. Subiektywnie wypowiedziane słowa mogły wzbudzić u pokrzywdzonych obawę spełnienia.

124 Rozważyć jednak należy czy obiektywnie słowa te, wypowiedziane w tym miejscu, przez daną osobę, wobec konkretnego adresata, winny wzbudzić u tego ostatniego obawę spełnienia.

125 W ocenie Sądu, obiektywne przesłanki spełnienia groźby nie zaistniały. Na powyższe wskazują następujące okoliczności: Z samych słów pokrzywdzonego mł. str. R. D. jednoznacznie wynika, że obawa spełnienia „groźby pozbawienia życia” wynikała wyłącznie z obywatelstwa oskarżonej, albowiem według jego oceny sam fakt tego, że oskarżona posiada obywatelstwo ukraińskiej oznacza może być powiązana z różnymi grupami przestępczymi. Nadto wskazać należy, że do owego pozbawienia życia miało by dojść na miejscu, to zwrócić należy uwagę, że sytuacja wydarzyła się w miejscu publicznym, pokrzywdzonym asystowało co najmniej 6 innych Strażników Miejskich, oskarżona była wobec funkcjonariuszy agresywny jedynie werbalnie i nie dopuszczała się żadnej przemocy fizyczneh. Dodatkowo oskarżona na dzień czynu była w 7 tygodniu ciąży, a jej budowa fizyczna nie wskazuje aby była osobą szczególnie wysportowaną, silną czy skorą do użycia siły fizycznej wobec dorosłych i silnych mężczyzn, będących w grupie i w wypadku ewentualnego starcia fizycznego z pewnością mogących liczyć na wsparcie innych funkcjonariuszy.

126 Te wszystkie argumenty uzasadniają w ocenie Sądu, przyjęcie że w sprawie niniejszej brak jest owej obiektywnej obawy spełniania gróźb skierowanych wobec pokrzywdzonych. Z tego też względu oskarżona swym zachowaniem nie wypełniła znamion występku z art. 190 § 1 k.k., i z tego zarzutu Sąd oskarżoną uniewinnił.

127 4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i

128 środki związane z poddaniem sprawcy próbie

129 Oskarżony

130 Punkt rozstrzygnięcia

131 z wyroku

132 Punkt z wyroku odnoszący się

133 do przypisanego czynu

134 Przytoczyć okoliczności

135 S. B.

136 3

137 3

138 na podstawie art. 67 § 3 k.k. Sąd zasądził od oskarżonej nawiązkę w kwocie 500 złotych na rzecz (...) (...).

139 W ocenie Sądu konieczność zapłaty tej niezbyt wysokiej kwoty pieniężnej, na rzecz fundacji zajmującej się wsparciem sierot i wdów po zmarłych na służbie funkcjonariuszach, będzie adekwatną moralną rekompensatą dla pokrzywdzonych Strażników Miejskich.

140 5. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

141 Oskarżony

142 Punkt rozstrzygnięcia

143 z wyroku

144 Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

145 Przytoczyć okoliczności

146 S. B.

147 4

148 4

149 na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. Sąd przyznał ze Skarbu Państwa na rzecz adwokata J. L. kwotę 1.176 złoty powiększone o podatek VAT, tytułem zwrotu kosztów obrony udzielonej oskarżonej S. B. z urzędu.

150 Na kwotę powyższą składa się 840 zł stawki minimalnej określonej w § 17 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 763 z późn. zm.) oraz 20% tej kwoty (168 zł) za każdy kolejny termin (łącznie trzy terminy rozpraw w sprawie). Łącznie do zapłaty pozostaje 1.176 zł (840 +168 + 168) powiększone o podatek VAT zgodnie z § 4 ust. 3 cytowanego rozporządzenia.

151 6. inne zagadnienia

152 W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,

153 a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

154 7. KOszty procesu

155 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

156 Przytoczyć okoliczności

157 5

158 Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. Sąd zwolnił oskarżoną od kosztów postępowania, przejmując je w całości na rachunek Skarbu Państwa z uwagi na sytuację osobistą i majątkową oskarżonej.

159 7. Podpis