Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z dnia 6 marca 2025 r., VI U 505/23

wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z dnia 6 marca 2025 r., VI U 505/23

Tekst

1 Sygn. akt VI U 505/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 06 marca 2025 roku

3 Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

4 w składzie:

5 Przewodniczący: sędzia Joanna Napiórkowska – Kasa

6 Protokolant: starszy protokolant sądowy Aleksandra Łaszuk

7 po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2025 roku w Warszawie

8 na rozprawie

9 sprawy I. S.

10 przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B.

11 w przedmiocie odwołania od decyzji z dnia 02 sierpnia 2023 roku znak: 040000/603/37493/2023

12 o zasiłek macierzyński

13 zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. z dnia 02 sierpnia 2023 roku znak: 040000/603/37493/2023 w ten sposób, że przyznaje odwołującej I. S. prawo do zasiłku macierzyńskiego od 16 czerwca 2023 roku do 02 listopada 2023 roku oraz zasiłku macierzyńskiego za okres urlopu rodzicielskiego od 03 listopada 2023 roku do 13 czerwca 2024 roku.

14 Sygn. akt VI U 505/23

Uzasadnienie

15 Decyzją z dnia 2 sierpnia 2023 r. znak: 040000/603/37493/2023 Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. odmówił I. S. prawa do zasiłku macierzyńskiego od 16 czerwca 2023 r. do 2 listopada 2023 r. oraz prawa do zasiłku macierzyńskiego za okres urlopu rodzicielskiego od 3 listopada 2023 r. do 13 czerwca 2024 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z jego ustaleń wynika, iż I. S. podlegała dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności jedynie do 31 października 2021 r. z uwagi na fakt, iż składkę za listopad 2021 r. opłaciła po obowiązującym terminie oraz w zaniżonej wysokości, od 1 grudnia 2021 r. zaś nie zgłosiła się ponownie do dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego. ZUS stwierdził, że nie zaistniała możliwość objęcia I. S. dobrowolnym ubezpieczeniem od 1 grudnia 2021 r. na zasadzie wniosku dorozumianego w oparciu o terminowe opłacenie składki w styczniu 2022 r. W związku z powyższym organ przyjął, iż narodziny dziecka nastąpiły w okresie, kiedy jego matka nie podlegała ubezpieczeniu chorobowemu, w związku z czym odmówiono jej prawa do zasiłku macierzyńskiego we wskazanych w decyzji okresach.

16 (decyzja ZUS z 2 sierpnia 2023 r. – a.r.)

17 Od powyższej decyzji I. S. złożyła odwołanie, wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez ustalenie, że podlega ona dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu od dnia 1 listopada 2021 r. i przysługuje jej z tego tytułu zasiłek macierzyński za okres od 16 czerwca 2023 r. do 2 listopada 2023 r. oraz zasiłek macierzyński za okres urlopu rodzicielskiego od 3 listopada 2023 r. do 13 czerwca 2024 r. W uzasadnieniu odwołania wskazano, iż przez cały okres prowadzenia działalności gospodarczej odwołująca uiszczała składki w prawidłowej wysokości, a w systemach informatycznych ZUS odwołująca widniała jako przedsiębiorca, który podlega ubezpieczeniu, pozostawała zatem wprowadzoną przez organ w błąd i była przekonana o podleganiu dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu. Z uwagi na fakt, iż odwołująca według powyższych systemów podlegała ubezpieczeniu, jej księgowa miała nie mieć możliwości ponownego jej zarejestrowania do dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego. Z treści odwołania wynika także, iż odwołująca kwestionuje twierdzenia ZUS, jakoby składka za listopad została opłacona w zaniżonej wysokości, odnosząc się zaś do kwestii opłacenia jej po terminie odwołująca stwierdziła, iż uiściła ją jedynie dwa dni robocze po terminie, co było spowodowane opóźnieniem w wypłacie wynagrodzenia od spółki, z którą współpracuje w ramach działalności gospodarczej. Odwołująca wskazała także, iż uiszczane przez odwołującą składki organ księgował i zaliczał na poczet dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego, gdyż na podstawie informacji zawartych w PUE ZUS stwierdzić należy, iż wysokość nadpłaty znajdującej się na saldzie konta odwołującej nie wskazuje na uznawanie przez ZUS, iż nie podlega ona ubezpieczeniu chorobowemu.

18 (odwołanie: k. 1-6)

19 W odpowiedzi na odwołanie ZUS wniósł o oddalenie odwołania, posługując się argumentacją zawartą w zaskarżonej decyzji.

20 (odpowiedź na odwołanie: k. 26)

21 Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

22 Odwołująca I. S. od 2 listopada 2019 r. prowadzi działalność gospodarczą.

23 (wydruk z CEiDG: k. 7)

24 Dnia 13 grudnia 2021 r. odwołująca otrzymała wynagrodzenie od spółki, z którą współpracowała w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

25 (lista operacji za okres od 11 grudnia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r.: k. 9)

26 Odwołująca opłaciła składkę na dobrowolne ubezpieczenie chorobowe dnia 14 grudnia 2021 r w odpowiedniej wysokości. W kolejnych miesiącach kontynuowała opłacanie składek, które ZUS księgował na poczet ubezpieczenia chorobowego odwołującej.

27 (lista operacji za okres od 9 listopada 2021 r. do 19 marca 2022 r.: k. 10, zeznania świadka U. K., zeznania świadka B. S., zeznania świadka I. S.)

28 Według informacji zawartych w systemie PUE-ZUS oraz rejestrze ubezpieczonych odwołująca od 1 września 2021 r. podlegała dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej i pozostawała osobą ubezpieczoną po grudniu 2021 r. Saldo odwolującej na dzień 23 sierpnia 2023 r. wynosiło 17,31 zł nadpłaty. ZUS nie informował odwołująecj o jakichkolwiek nieprawidłowościach w zakresie jej ubezpieczenia chorobowego.

29 (wydruki z platformy PUE-ZUS: k. 11-13, k. 23, zeznania świadka U. K., zeznania świadka B. S., zeznania odwołującej I. S.)

30 Dnia 16 czerwca 2023 r. odwołująca urodziła córkę, L. S..

31 (odpis skrócony aktu urodzenia: k. 14)

32 W dniu 11 lipca 2023 r. odwołująca złożyła wniosek o zasiłek macierzyński za okres od 16 czerwca 2023 r. do 16 czerwca 2024 r.

33 (zaświadczenie płatnika składek: k. 15-18, wniosek o zasiłek macierzyński: k. 19-22)

34 Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, aktach organu rentowego oraz w oparciu o zeznania odwołującej I. S. oraz świadków U. K. i B. S., które były wiarygodne i korelowały ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.

35 Sąd zważył, co następuje:

36 Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie było odwołanie I. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. nr (...) odmawiającej jej prawa do zasiłku macierzyńskiego od 16 czerwca 2023 r. do 2 listopada 2023 r. oraz zasiłku macierzyńskiego za okres urlopu rodzicielskiego od 3 listopada 2023 r. do 13 czerwca 2024 r.

37 Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2022 r., poz. 1732)

38 zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego. Na mocy przepisu art. 11 ust. 2 tej ustawy osoby prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą podlegają ubezpieczeniu chorobowemu dobrowolnie na swój wniosek. Zgodnie zaś z art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2022r., poz. 1009; dalej jako ustawa systemowa) w jej brzmieniu sprzed dnia 1 stycznia 2022 roku, dobrowolne ubezpieczenie chorobowe ustaje od pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego, za który nie opłacono w terminie składki należnej na to ubezpieczenie - w przypadku osób prowadzących pozarolniczą działalność i osób z nimi współpracujących, duchownych oraz osób wymienionych w art. 7; w uzasadnionych przypadkach Zakład, na wniosek ubezpieczonego, może wyrazić zgodę na opłacenie składki po terminie, z zastrzeżeniem ust. 2a.

39 Na wstępie należy stwierdzić, że przepis art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych został uchylony z dniem 1 stycznia 2022 r. na mocy art. 1 pkt 4 lit. c tiret drugie ustawy z 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r., poz. 1621; dalej jako: ustawa zmieniająca). W konsekwencji usunięto zarówno podstawę prawną do wygaśnięcia dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego, jak i możliwość wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu opłacenia składki. W kwestii przywrócenia terminu ustawodawca jednoznacznie wypowiedział się w art. 14 ustawy zmieniającej, wskazując, że wnioski wynikające z uchylonego przepisu art. 14 ust. 2 pkt 2 (w dotychczasowym brzmieniu) dotyczące okresów sprzed 1 stycznia 2022 r. mogły być składane najpóźniej do 30 czerwca 2022 r. Oznacza to, że po tej dacie ubezpieczony, którego ubezpieczenie chorobowe wygasło z powodu nieterminowego opłacenia składki, nie ma już możliwości ubiegania się o przywrócenie terminu.

40 Z dniem 1 stycznia 2022 r. zaczęły obowiązywać nowe przepisy ustawy, zgodnie z którymi art. 14 ust. 2 stanowi, że ubezpieczenia emerytalne, rentowe i chorobowe, o których mowa w ust. 1, ustają:

41 1. z dniem wskazanym w zgłoszeniu wyrejestrowania, o którym mowa w art. 36 ust. 11 lub 14, nie wcześniej jednak niż w dniu złożenia tego zgłoszenia do ZUS;

42 2. z dniem, w którym ustaje tytuł do objęcia tymi ubezpieczeniami.

43 Usunięto natomiast dotychczasowy pkt 2, który przewidywał, że ubezpieczenia te wygasają z początkiem miesiąca, za który nie opłacono składki w terminie – co dotyczyło osób prowadzących działalność pozarolniczą, osób z nimi współpracujących, duchownych oraz niektórych innych ubezpieczonych. Przepis ten pozwalał Zakładowi, w szczególnych przypadkach, na zgodę na opłacenie zaległej składki, z zastrzeżeniem ust. 2a. W ocenie Sądu, po nowelizacji przepis ten nie powinien być interpretowany rozszerzająco – nie może więc być podstawą do uznania ustania dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego jedynie z powodu niepełnej wysokości składki. Celem uchylenia art. 14 ust. 2 pkt 2 było uproszczenie zasad dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego. Jak wynika z uzasadnienia do projektu ustawy nowelizującej, nowe przepisy odchodzą od idei dorozumianego przystąpienia do ubezpieczenia poprzez sam fakt zapłaty składki. Zmiana ta oznacza, że objęcie ubezpieczeniem może nastąpić także wtedy, gdy składka została opłacona po terminie lub nawet w ogóle nieopłacona – co ma umożliwić korzystanie ze świadczeń także w takich sytuacjach. Nowe regulacje mają uprościć system, ograniczyć liczbę sporów i zmniejszyć obowiązki administracyjne dla osób prowadzących pozarolniczą działalność – eliminując konieczność składania wniosków o przywrócenie terminu opłaty składki w razie jej nieterminowego lub częściowego uiszczenia. W konsekwencji należy przyjąć, że celem ustawodawcy było wyłącznie uproszczenie systemu oraz ochrona osób prowadzących działalność gospodarczą przed negatywnymi skutkami wyrejestrowania z ubezpieczenia chorobowego – także w przypadkach korekt deklaracji rozliczeniowych, jak miało to miejsce w analizowanej sprawie. W uzasadnieniu projektu ustawy wskazano również, że termin do 30 czerwca 2022 r. na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do opłacenia składki miał zapewnić wystarczający czas na dostosowanie się do nowych zasad.

44 W odniesieniu do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że sytuacja odwołującej przemawia za uznaniem składki za listopad 2021 r. za opłaconą w terminie, mimo że decyzja ZUS już po uchyleniu przepisu art. 14 ust. 2 pkt 2 i po upływie wyznaczonego terminu. Gdyby ZUS wcześniej poinformował odwołującą o konieczności złożenia wniosku o przywrócenie terminu, miałaby ona realną możliwość wystąpienia o zgodę na późniejsze opłacenie składki za listopad 2021 r. Sąd, choć ma świadomość, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie stosuje się zasad współżycia społecznego, podkreśla jednak znaczenie wykładni celowościowej oraz uwzględnienia indywidualnej sytuacji ubezpieczonego, który dotychczas rzetelnie wypełniał swoje obowiązki wobec ZUS. Wprowadzenie art. 14 ust. 2 pkt 2 było wyrazem przekonania ustawodawcy, że brak terminowej lub pełnej opłaty składki świadczy o rezygnacji z dobrowolnego ubezpieczenia. Wznowienie ubezpieczenia wymagało ponownego zgłoszenia lub wniosku o przywrócenie terminu – co miało być wyrazem woli powrotu do ubezpieczenia. W niniejszej sprawie jednak nie można mówić o świadomej rezygnacji – odwołująca się regularnie opłacała składki w przekonaniu, że robi to prawidłowo, a ZUS nie informował o jakichkolwiek nieprawidłowościach w tym zakresie.

45 Z orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że proces wykładni oraz stosowania art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy systemowej sprzed nowelizacji powinien być dokonywany w sposób pozbawiony nadmiernego rygoryzmu, uwzględniający dotkliwość skutku w postaci ustania dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego w sytuacji, gdy ubezpieczony uiszcza ostatecznie składkę po terminie, przejawiając tym samym wolę dalszego podlegania ubezpieczeniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2021 r., III USK 42/21). Powyższy pogląd określić należy jako ugruntowany w orzecznictwie. Zgoda na opłacenie składek po terminie nie powinna być uzależniona wyłącznie od braku winy wnioskodawcy. Przywilej ten powinien w pierwszej kolejności przysługiwać tym osobom, które uchybiły obowiązkowi terminowego opłacenia składki jedynie incydentalnie, a poza tym rzetelnie wywiązywały się z obowiązków płatnika zarówno wcześniej, jak i później, oraz które niezwłocznie uregulowały zaległość po jej wykryciu. Przy ocenie takiego uchybienia istotne znaczenie ma dotychczasowa historia ubezpieczenia, w szczególności regularność opłacania składek w przeszłości, dany przypadek nie musi być wyjątkowy i szczególnie uzasadniony ale taki, który obiektywnie usprawiedliwia i tłumaczy, dlaczego składka nie została należycie opłacona. Przykładowo może być to brak pieniędzy wywołany czynnikami niezależnymi od ubezpieczonego, siłą wyższą, wypadkiem losowym, brak należytej informacji ze strony organu rentowego, trudna sytuacja zdrowotna i rodzinna, długoletni okres opłacania składek na ubezpieczenie, przy jednoczesnym braku zaległości na koncie ubezpieczonego oraz terminowym opłacaniu składek na ubezpieczenie chorobowe przez przedsiębiorcę (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 12 kwietnia 2022 r., III AUa 1355/20, wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 11 czerwca 2015 r., III AUa 921/14, wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 22 lipca 2015 r., III AUa 387/15, wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 21 kwietnia 2015 r., III AUa 943/14, wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 19 lipca 2022 r., III AUa 1479/21, wyrok Sądu Apelacyjnego). Zważyć należało w niniejszej sprawie, iż ubezpieczona opłaciła składkę z zaledwie parudniowym opóźnieniem, przy czym należy wskazać, iż było to incydentalne, jednorazowe uchybienie, gdyż poza nim odwołująca zawsze w terminowy sposób uiszczała składki w odpowiedniej wysokości. Jednocześnie Sąd miał na uwadze, iż nieterminowe opłacenie składki było następstwem opóźnienia w przelaniu odwołującej wynagrodzenia przez współpracującą z nią firmę. Po uzyskaniu zaś swego honorarium odwołująca niezwłocznie opłaciła składkę. W wyżej przywołanym orzeczeniu znikome opóźnienie w uiszczeniu składki, jego incydentalność oraz zaistnienie okoliczności niezawinionej przez ubezpieczonego, stanowiącej przyczynę opóźnienia, Sąd Najwyższy określił jako „uzasadniony przypadek do wyrażenia zgody na opłatę brakującej składki po terminie, co ostatecznie prowadzić musi do potwierdzenia ciągłości jej dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego”.

46 Niniejsza sprawa nie może być także rozpatrywana bez dokonania oceny, czy organ rentowy dopełnił swoim obowiązkom wynikającym z art. 8 oraz art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2024.572 t.j., dalej jako: k.p.a.). Na podstawie art. 8 k.p.a. należy stwierdzić, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Z brzmienia art. 9 k.p.a. wynika zaś, iż organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. ZUS, jako organ administracji publicznej, musi prawidłowo wypełniać określone obowiązki informacyjne, a jego działania względem ubezpieczonych powinny być analizowane z jednoczesną weryfikacją, czy nie naruszały zasad wynikających z art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. Art. 9 k.p.a. ustanawia zasadę obowiązku udzielania informacji co do okoliczności faktycznych i prawnych przez organy administracji publicznej. Organ administracji ma obowiązek informowania stron o przepisach proceduralnych i materialnych dotyczących rozpatrywanej sprawy. Należy podkreślić, iż z utrwalonej linii orzeczniczej jasno wynika, iż obywatel działający w przekonaniu, iż działania organów względem niego są prawidłowe, nie powinien doznać uszczerbku, a podanie nieprawdziwej czy niepełnej informacji przez organ to naruszenie zasady unormowanej w art. 9 k.p.a. Organy nie mogą wykorzystywać wątpliwości obywateli w sferze ich sytuacji prawnej, szczególnie przy stanie faktycznym, który nie jest jednoznaczny i może powodować wątpliwości ubezpieczonych, którzy nie dysponują fachową wiedzą. Błędna postawa organu, brak pouczenia lub dezinformacja nie może rodzić negatywnych skutków względem ubezpieczonego. Realizacja obowiązków wynikających z art. 9 k.p.a. polega, między innymi, na powinności organu administracji poinformowania strony w sposób szczegółowy o tym, od jakich okoliczności zależy rozstrzygnięcie sprawy i jakie dowody powinny być przedstawione przez stronę, aby zostało wydane rozstrzygnięcie o treści żądanej przez stronę. Obowiązek udzielania stronie informacji powinien być rozumiany w jak najszerszy sposób, jego naruszenie zaś należy traktować jako wystarczającą przesłankę do uchylenia decyzji. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2006 r., II OSK 500/05, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 stycznia 2022 r., I SA/Gd 1382/21, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2001 r., V SA 44/01, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 1997 r., SA/Lu 2087/95). W wyroku z dnia 22 stycznia 2020 r., sygn. I UK 311/18 Sąd Najwyższy wskazał, iż choć ustawa nie określa wprost sankcji za niewywiązanie się organu rentowego z obowiązku informacyjnego, należy uznać, że osoba ubezpieczona nie powinna ponosić ujemnych konsekwencji wynikających z wadliwego zachowania organu rentowego. Organ rentowy nie może przerzucać na nią ciężaru odpowiedzialności za skutki własnych zaniedbań. W niniejszej sprawie ZUS nie tylko nie poinformował odwołującej o wygaśnięciu jej dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego z uwagi na opóźnienie w opłaceniu składki, ale także przez cały okres od grudnia 2021 roku utrzymywał ją swoimi działaniami w uzasadnionym przekonaniu, iż pozostaje osobą podlegającą ubezpieczeniu chorobowemu. Organ bowiem konsekwentnie księgował wpłaty dokonywane w kolejnych miesiącach przez odwołującą na poczet ubezpieczenia chorobowego, w swych systemach informatycznych utrzymywał informację z której wynikało, iż odwołująca podlega ubezpieczeniu chorobowemu, nadpłata zaś na koncie ubezpieczonej wynosiła 17,31 zł. Gdyby ZUS przyjął, że ubezpieczenie chorobowe odwołującej wygasło w grudniu, nadpłata powinna wynosić kwotę stanowiącą sumę wszystkich wpłat odwołującej dokonanych na rzekomo nieobejmujące ją według ZUS ubezpieczenie chorobowe, zatem kwotę nieporównywalnie wyższą. Niedopuszczalna jest sytuacja, w której ZUS, po tak długim okresie nie tylko braku poinformowania odwołującej, ale także wywoływania w niej uzasadnionego przekonania, że pozostaje osobą ubezpieczoną, dopiero w momencie złożenia wniosku o zasiłek macierzyński stwierdza, iż odwołująca od ponad roku nie podlega ubezpieczeniu chorobowemu. Postawę taką określić należy jako rażące naruszenie obowiązków informacyjnych organu oraz wynikającej z art. 8 k.p.a zasady zaufania do władzy publicznej.

47 Podsumowując, ustawodawca jednocześnie usunął z ustawy systemowej przepis art. 14 ust. 2 pkt 2, aby samo nieterminowe opłacenie składki nie powodowało automatycznego wyłączenia z dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego, uzasadniając to dużą liczbą zasadnych wniosków o przywrócenie terminu. Jednocześnie pozbawił ubezpieczonych możliwości składania takich wniosków, mimo że były one wcześniej oczywiście uzasadnione.

48 W ocenie Sądu, w tej sytuacji należy zarzucić ZUS-owi naruszenie obowiązków wynikających z art. 8 i 9 k.p.a., a zatem nie można obarczać odwołującego się skutkami bezczynności organu, zwłaszcza że działał on w dobrej wierze i regularnie opłacał składki w pełnej wysokości. W konsekwencji Sąd uznał, że dobrowolne ubezpieczenie chorobowe nie wygasło, a zatem niezdolność do pracy powstała w okresie objętym ochroną ubezpieczeniową.

49 Sąd uwzględnił, że sytuacja odwołującej kwalifikowałaby się do przywrócenia terminu zapłaty składki według wcześniejszego brzmienia przepisów (sprzed 1 stycznia 2022 r.). Opóźnienie w zapłacie było bowiem minimalne – tylko jednodniowe – i miało miejsce jednorazowo, a ponadto odwołująca zarówno wcześniej, jak i później opłacała składki terminowo i w pełnej wysokości. Jednodniowe opóźnienie było incydentalne i w pełni uzasadnione. W ocenie Sądu taka sytuacja przemawiałaby za przywróceniem terminu płatności.

50 Biorąc pod uwagę analizę przepisów zmieniających ustawę o systemie ubezpieczeń społecznych, celowościową wykładnię prawa, obowiązki informacyjne ZUS oceniane przez pryzmat art. 8 i 9 k.p.a. oraz okoliczności, które w poprzednim stanie prawnym uzasadniałyby przywrócenie terminu płatności, Sąd stwierdził, że ubezpieczenie chorobowe odwołującej się nie wygasło z dniem 1 grudnia 2021 r., oraz że pozostawała ona objęta tym ubezpieczeniem. W związku z tym Sąd zmienił decyzję ZUS i przyznał odwołującej prawo do zasiłku macierzyńskiego za sporny okres.

51 W świetle powyższego Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.