Postanowienie Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 8 maja 2014 r., II Cz 324/14

postanowienie Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 8 maja 2014 r., II Cz 324/14

Tekst

1 Sygnatura akt II Cz 324/14

2 Jelenia Góra, dnia 8 maja 2014 r.

POSTANOWIENIE

3 Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze II Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie:

4 Przewodniczący:SSO Wojciech Damaszko /spr./

5 Sędziowie:SSO Alicja Izydorczyk, SSO Maria Lechowska

6 po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2014 r. w Jeleniej Górze

7 na posiedzeniu niejawnym

8 sprawy ze skargi dłużnika J. N.

9 z udziałem wierzyciela (...) w G.

10 na czynności komornika

11 na skutek zażalenia dłużnika

12 na postanowienie Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze VII Zamiejscowego Wydziału Cywilnego z siedzibą w Kamiennej Górze

13 z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt VII Co 1377/13

14 p o s t a n a w i a:

15 I. zażalenie oddalić;

16 II. nie obciążać dłużnika kosztami postępowania zażaleniowego na rzecz wierzyciela.

Uzasadnienie

17 Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze VII Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w Kamiennej Górze zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 marca 2014 r. oddalił skargę dłużnika J. N.na postanowienie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Jeleniej Górze J. P.z dnia 25 października 2013 r. wydane w sprawie Km 1968/12, w którym ustalono opłatę sądową za odnalezienie majątku dłużnika na kwotę 3.019,18 zł. Sąd ten ocenił, że organ egzekucyjny podejmował, na wniosek wierzyciela, czynności co do ustalenia majątku dłużnika. J. N.pismem z dnia 10 września 2013 r. był wzywany przez komornika do udzielenia wyjaśnień odnośnie swego majątku, ale na umówione spotkanie się nie stawił. W tych okolicznościach Sąd I instancji uznał, że opłata ustalona na podstawie art. 53 a ust.2 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji jest prawidłowa.

18 J. N. zaskarżył powyższe orzeczenie wnosząc o jego zmianę poprzez uchylenie postanowienia komornika lub wskazanie, że koszty tej czynności powinien ponieść dłużnik. W ocenie skarżącego poszukiwanie jego majątku było nieuzasadnione, gdyż wierzyciel posiadał zabezpieczenie w postaci hipoteki łącznej kaucyjnej, a wartość zabezpieczenia kilkakrotnie przewyższało zobowiązanie dłużnika. W efekcie poszukiwań komornik odnalazł tylko te nieruchomości, które stanowiły zabezpieczenie udzielonej pożyczki.

19 W odpowiedzi na zażalenie wierzyciel wnosił o jej oddalenie na koszt dłużnika argumentując, że organ egzekucyjny w wyniku poszukiwań ujawnił również inny majątek J. N., do którego została skierowana egzekucja.

20 Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

21 Zgodnie z treścią art.797¹ k.p.c. wierzyciel może zlecić komornikowi poszukiwanie za wynagrodzeniem majątku dłużnika. Poszukiwanie to odbywa się w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Wniosek o wszczęcie takich poszukiwań wierzyciel zgłosił we wniosku egzekucyjnym.

22 Stosownie do art.53 a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji w razie odnalezienia majątku dłużnika komornik pobiera opłatę stałą w wysokości 5% szacunkowej wartości tego majątku, nie więcej jednak niż 100% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia. Wysokość opłaty ustalona przez komornika w oparciu o powyższe przepisy jest prawidłowa. Natomiast za przedwczesne należało uznać wezwanie dłużnika do jej uiszczenia. Należy bowiem podzielić stanowisko zawarte w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2013 r. III CZP 57/13, że komornik pobiera opłatę przewidzianą w art. 53 a ust.2 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji od wierzyciela. Komornik nie może zatem pobrać zaliczki na ten cel od dłużnika, a obowiązany zaś ją będzie rozliczyć – zgodnie z zasadą określoną w art.770 k.p.c., po zakończeniu egzekucji.

23 Ponieważ treść postanowienia komornika z dnia 25 października 2013 r. określa jedynie wysokość opłaty to zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. Błędne było jedynie wezwanie, w uzasadnieniu postanowienia, o tę opłatę dłużnika.

24 Z powyższych względów zażalenie jako bezzasadne podlegało oddaleniu (art.385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.). Ponieważ w zasadniczej części skarga była celowa nie obciążono dłużnika kosztami postępowania zażaleniowego (art. 770 k.p.c.).