Wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 6 kwietnia 2018 r., VIII U 2246/16

wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 6 kwietnia 2018 r., VIII U 2246/16

Tekst

1 Sygn. akt VIII U 2246/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 6 kwietnia 2018 r.

3 Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

4 w składzie:

5 Przewodniczący:

6 SSR del. Magdalena Kimel

7 Protokolant:

8 Justyna Jarzombek

9 po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2018 r. w Gliwicach

10 sprawy Z. T. (1) (T.)

11 przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C.

12 o wysokość emerytury

13 na skutek odwołania Z. T. (1)

14 od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C.

15 z dnia 26 października 2016 r. nr (...) - (...)-8/15

16 zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonemu Z. T. (1) prawo do ustalenia wysokości emerytury zgodnie z art. 110a ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych poczynając od dnia 1 września 2016r.

17 (-) SSR del. Magdalena Kimel

18 Sygn. akt VIII U 2246/16

Uzasadnienie

19 Decyzją z dnia 26 października 2016 r. organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. odmówił ubezpieczonemu Z. T. (1) prawa do ponownego przeliczenia podstawy wymiaru emerytury na podstawie art. 110a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, bowiem nowo wyliczony wskaźnik wysokości podstawy wymiaru był niższy niż 250%. Organ rentowy wskazał, że wskaźnik:

20 - z kolejnych 10 lat kalendarzowych przypadających w ostatnich 20 latach kalendarzowych, poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek o ponowne ustalenie wysokości emerytury od przeliczonej podstawy wymiaru – tj.: z okresu od 1996 do 2015 wyniósł 4,40%;

21 - z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu, przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku o ponowne ustalenie emerytury wyniósł 244,25%.

22 W odwołaniu od powyższej decyzji, ubezpieczony wniósł o jej zmianę i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez przyznanie mu prawa do spornego świadczenia. Ubezpieczony kwestionował obliczenia dokonane przez organ rentowy.

23 W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

24 Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

25 Ubezpieczony Z. T. (1) urodził się (...)

26 Ubezpieczony w okresie od 20 sierpnia 1960 r. do 31 marca 1973 r. był zatrudniony w KWK (...) w R. jako cieśla pod ziemią. Natomiast od 2 kwietnia 1973 r. do 30 kwietnia 1988 r. był pracownikiem KWK (...) w R., z tym że od 2 kwietnia 1973 r. do 21 czerwca 1979 r. był zatrudniony jako górnik pod ziemią, a od 22 czerwca 1979 r. do 30 kwietnia 1988 r. jako górnik kombajnista pod ziemią. Ponadto w okresie od 16 marca 1992 r. do 15 grudnia 1992 pracował w wymiarze ½ etatu jako robotnik powierzchniowy w KWK (...) w R..

27 Decyzją organu rentowego z dnia 4 lipca 1986 r. przyznano ubezpieczonemu prawo do emerytury górniczej począwszy od 1 lutego 1986 r.. Do ustalenia podstawy wymiaru przyjęto wskaźnik wysokości podstawy wymiaru w wysokości 482,57% ustalony z okresu od maja 1987 r. do kwietnia 1988 r., który został ograniczony do 250% oraz kwotę bazową wynoszącą 717,16 zł.

28 W dniu 26 września 2016 r. ubezpieczony wniósł o ponowne ustalenie wysokości emerytury na podstawie art. 110 a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

29 Zaskarżoną decyzja z dnia 26 października 2016 r. organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa do przeliczenia świadczenia w oparciu o art. 110 a ustawy emerytalnej, bowiem nowo ustalony wskaźnik wysokości podstawy wymiaru był niższy niż 250%.

30 W toku postępowania Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu rent i emerytur Z. T. (2) celem odtworzenia zarobków ubezpieczonego za okres nieudokumentowany przy założeniu, że za okres, za który nie można odtworzyć wynagrodzenia ubezpieczonego z uwagi na brak jakichkolwiek dokumentów dotyczących wysokości wynagrodzenia, przyjąć on powinien minimalne wynagrodzenie z uwzględnieniem deputatu węglowego, wynagrodzenia z Karty Górnika zgodnie z obowiązującymi w danym okresie przepisami branżowymi z pominieciem premii technicznej.

31 Zgodnie z załącznikiem 3 do protokołu dodatkowego Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla pracowników fizycznych i umysłowych zatrudnionych w zakładach pracy Ministerstwa Górnictwa i Energetyki obowiązujący od 1 kwietnia 1957 r., ubezpieczony pracując jako cieśla w KWK (...) w R. (od 20 sierpnia 1960 r. do 31 marca 1973 r.) zaszeregowany był do VI kategorii, co implikuje, że zgodnie z załącznikiem nr 1 do wspomnianego wyżej protokołu dla VI kat. zaszeregowania najniższa stawka wynosiła 118 zł, a najniższa stawka dla III kat. – 80 zł. W związku z brakiem dokumentacji, biegły przyjął, że ubezpieczony do 1969 r. osiągał minimalne wynagrodzenia za pracę, a po tym okresie wynagrodzenie zostało obliczone zgodnie z najniższą z możliwych stawek zaszeregowania, tj. 80 zł.

32 Zgodnie z pkt. 1 uchwały Rady Ministrów z dnia 30 listopada 1949 r. w sprawie szczególnych przywilejów dla górników w górnictwie węglowym, ubezpieczonemu przysługiwało wynagrodzenie wyliczane w sposób procentowy, tj.: dla robotników zatrudnionych w przodkach węglowych, kamiennych i przy głębieniu szybów po jednym roku nieprzerwanej pracy na tej samej kopalni czynnej lub w budowie w wysokości 10%, ponad 2 lata – 15%, ponad 5 lat – 20%. Dla robotników zatrudnionych poza przodkami: po jednym roku nieprzerwanej pracy na tej samej kopalni- 5%, od 2 do 5 lat – 10%, ponad 5 lat – 15%. Uchwała ta utraciła moc z dniem 1 lutego 1982 r. na skutek §22 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1981 r. w sprawie szczegółowych przywilejów dla pracowników górnictwa – Karta Górnika.

33 W myśl §14 załącznika nr 1 do Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla pracowników fizycznych i umysłowych zatrudnionych w zakładach pracy Ministerstwa Górnictwa i Energetyki obowiązującego do 1 kwietnia 1957 r., gdzie prawo do specjalnego wynagrodzenia z Karty Górnika przysługuje robotnikom dołowym po przepracowaniu 1 kwartału kalendarzowego na dole kopalni.

34 Natomiast począwszy od 1968 r. obowiązywały również przepisy z protokołu dodatkowego nr 265/PW z dnia 5 grudnia 1968 r., a od 1 lutego 1974 r. przepisy protokołu dodatkowego nr 342/PW z dnia 24 stycznia 1974 r., gdzie wysokość specjalnego wynagrodzenia z Karty Górnika uzależniona była od okresu pracy, kategorii zaszeregowania oraz miejsca pracy. Przepisy z protokołów dodatkowych i uchwały Rady Ministrów obowiązywały wówczas równolegle i stawki wynagrodzeń w protokołach dodatkowych były odzwierciedleniem zmian wprowadzanych uchwałami. Dla pracowników już zatrudnionych, którzy mieli dokonywane naliczenia jako procent płacy zasadniczej, to jeżeli wynagrodzenie specjalne obliczone na podstawie protokołów było korzystniejsze dla pracownika to następowała zmiana naliczenia i naliczane wynagrodzenie odbywało się bazując na protokołach dodatkowych, w przeciwnym wypadku wynagrodzenie to było liczone jako procent płacy zasadniczej (na starych warunkach) uzależniony od ilości lat pracy na tej samej kopalni i miejsca pracy (z Uchwały Rady Ministrów). Ponadto od 1 października 1974 roku weszła w życie Uchwała Rady Ministrów nr 230/74 z dnia 27 września 1974r. w sprawie zmian w zasadach wypłacania specjalnego wynagrodzenia z "Karty Górnika" i dla zatrudnionych pod ziemią wynagrodzenie z "Karty Górnika" zostało uzupełnione poprzez dodanie przy stażu pracy ponad 10-20 lat - 25% płacy zasadniczej, przy stażu ponad 20 lat - 30% płacy zasadniczej. Dodatkowo wprowadzono przepis, że pracownikom fizycznym zatrudnionym pod ziemią w kopalniach węgla kamiennego oraz pracownikom dozoru do sztygara oddziałowego włącznie, którzy efektywnie przepracują wszystkie dni przypadające na dany miesiąc w harmonogramie pracy, specjalne wynagrodzenie z "Karty Górnika" będzie wypłacane w wysokości podwójnej. Wynagrodzenie to było wypłacane od października 1974 roku w okresach miesięcznych. Następnie od 1 stycznia1975 roku zgodnie z § 25 pkt. 1-8 oraz tabelą nr 2 załącznika nr 1 do Układu Zbiorowego Pracy dla (...) Węglowego z dnia 1 stycznia 1975 roku - V kategoria zaszeregowania, okres pracy ponad 10 lat.

35 Zgodnie z powyższym, do obliczenia hipotetycznego wynagrodzenia ubezpieczonego w okresie zatrudnienia w KWK (...) przyjęto wynagrodzenie zasadnicze, świadczenie z Karty Górnika oraz deputat węglowy. Z uwagi na brak kartotek zarobkowych i innych dokumentów płacowych w aktach osobowych, niemożliwym było ustalenie faktycznie otrzymywanego przez ubezpieczonego wynagrodzenia za lata 1960-1968 oraz 1970-1975, zatem do obliczeń biegły przyjął wynagrodzenie minimalne. W wyliczanych wynagrodzeniach pominął premię techniczną oraz inne dodatki, takie jak: praca w godzinach nadliczbowych, praca w nocy i poza I zmianą, dodatki szkodliwe oraz inne dodatki do których ubezpieczony mógł być uprawniony ale nie ma dokumentów potwierdzając fakt, iż otrzymania.

36 W związku z powyższym, wynagrodzenie ubezpieczonego w latach 1960-1975 kształtowało się następująco:

37 1960 rok:

38 Wynagrodzenie zasadnicze: 2 612,90 zł

39 Karta Górnika: 0zł

40 Deputat węglowy: 218,75 zł

41 Razem: 2 831,65 zł

42 1961 rok:

43 Wynagrodzenie zasadnicze: 7 700 zł

44 Karta Górnika: 385 zł

45 Deputat węglowy: 525 zł

46 Razem: 8 610 zł

47 1962 rok:

48 Wynagrodzenie zasadnicze: 8 400 zł

49 Karta Górnika: 560 zł

50 Deputat węglowy: 525 zł

51 Razem: 9 485 zł

52 1963 rok:

53 Wynagrodzenie zasadnicze: 8 850 zł

54 Karta Górnika: 885 zł

55 Deputat węglowy: 882,88 zł

56 Razem: 10 617,88 zł

57 1964 rok:

58 Wynagrodzenie zasadnicze: 9 000 zł

59 Karta Górnika: 900 zł

60 Deputat węglowy: 2 250 zł

61 Razem: 12 150 zł

62 1965 rok:

63 Wynagrodzenie zasadnicze: 9 000 zł

64 Karta Górnika: 1 012,50 zł

65 Deputat węglowy: 4 000 zł

66 Razem: 14 012,50 zł

67 1966 rok:

68 Wynagrodzenie zasadnicze: 9 500 zł

69 Karta Górnika: 1 425 zł

70 Deputat węglowy: 4 000 zł

71 Razem: 14 925 zł

72 1967 rok:

73 Wynagrodzenie zasadnicze: 10 200 zł

74 Karta Górnika: 1 530 zł

75 Deputat węglowy: 4 000 zł

76 Razem: 15 730 zł

77 1968 rok:

78 Wynagrodzenie zasadnicze: 10 200 zł

79 Karta Górnika: 1 530 zł

80 Deputat węglowy: 4 000 zł

81 Razem: 15 730 zł

82 1969 rok:

83 Wynagrodzenie zasadnicze: 28 160 zł

84 Karta Górnika: 5 632 zł

85 Deputat węglowy: 4 000 zł

86 Razem: 37 792 zł

87 1970 rok:

88 Wynagrodzenie zasadnicze: 24 960 zł

89 Karta Górnika: 4 992 zł

90 Deputat węglowy: 4 000 zł

91 Razem: 33 952 zł

92 1971 rok:

93 Wynagrodzenie zasadnicze: 26 560 zł

94 Karta Górnika: 5 312 zł

95 Deputat węglowy: 4 400 zł

96 Razem: 36 272 zł

97 1972 rok:

98 Wynagrodzenie zasadnicze: 24 480 zł

99 Karta Górnika: 4 896 zł

100 Deputat węglowy: 4 400 zł

101 Razem: 33 776 zł

102 1973 rok:

103 Wynagrodzenie zasadnicze: 29 768 zł

104 Karta Górnika: 5 953,60 zł

105 Deputat węglowy: 4 400 zł

106 Razem: 40 121,60 zł

107 1974 rok:

108 Wynagrodzenie zasadnicze: 40 428 zł

109 Karta Górnika: 11 186,40 zł

110 Deputat węglowy: 4 400 zł

111 Razem: 56 014,40 zł

112 1975 rok:

113 Wynagrodzenie zasadnicze: 41 480 zł

114 Karta Górnika: 17 690 zł

115 Deputat węglowy: 4 400 zł

116 Razem: 63 570 zł

117 Stosunek wynagrodzenia ubezpieczonego do średniego wynagrodzenia w kraju w całym okresie zatrudnienia kształtuje się następująco:

118 Rok

119 Wynagrodzenie (zł)

120 Średnia

121 krajowa

122 Stosunek wynagrodzenia ubezpieczonego do średniego krajowej (w %)

123 1960

124 2 831,65

125 18 720,00

126 15,13

127 1961

128 8 610,00

129 19 500,00

130 44,15

131 1962

132 9 485,00

133 20 160,00

134 47,05

135 1963

136 (...),88

137 21 156,00

138 50,19

139 1964

140 12 150.00

141 21 792,00

142 55,75

143 1965

144 14 012,50

145 22 404,00

146 62,54

147 1966

148 14 925,00

149 23 208,00

150 64,31

151 1967

152 15 730,00

153 24 192,00

154 65,02

155 1968

156 15 730.00

157 25 272,00

158 62,24

159 1969

160 37 792,00

161 26 088,00

162 144,86

163 1970

164 33 952,00

165 26 820,00

166 126,59

167 1971

168 36 272,00

169 28 296,00

170 128,19

171 1972

172 33 776,00

173 30 108,00

174 112,18

175 1973

176 40 121,60

177 33 576,00

178 119,49

179 1974

180 56 014.40

181 38 220,00

182 146,56

183 1975

184 63 570,00

185 46 956,00

186 135,38

187 1976

188 152 039,00

189 51 372,00

190 295,96

191 1977

192 165 910,00

193 55 152,00

194 300.82

195 1978

196 165 910,00

197 58 644,00

198 300.82

199 1979

200 169 935,00

201 63 924,00

202 289,77

203 1980

204 204 346,00

205 72 480,00

206 319,67

207 1981

208 215 678,00

209 92 268,00

210 297,57

211 1982

212 308 734,00

213 139 572,00

214 334,61

215 1983

216 585 278,00

217 173 700,00

218 419,34

219 1984

220 692 435,00

221 202 056,00

222 398,64

223 1985

224 800 678,00

225 240 060,00

226 396,27

227 1986

228 987 281,00

229 289 140,00

230 411,26

231 1987

232 1 422 601,00

233 350 208,00

234 492,01

235 1988

236 1 814 424.00

237 637 080,00

238 518,10

239 1992

240 12 841 900,00

241 35 220 000,00

242 36,46

243 Suma wskaźników z 20 najkorzystniejszych lat z całego okresu zatrudnienia ubezpieczonego, tj. z lat 1969-1988 wynosi 5 507,61 %.

244 Zgodnie z powyższym wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wynosi 275,38% (5 507,61 % : 20)

245 Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu akta organu rentowego, akta osobowe ubezpieczonego, opinię główną biegłego Z. T. (2) z dnia 23 czerwca 2017 r. (k.24-45) wraz z opinią uzupełniającą z dnia 13 stycznia 2018 r. (k.78-100).

246 Sąd podzielił opinię uzupełniającą biegłego sądowego Z. T. (2) sporządzoną w dniu 13 stycznia 2018 r., uznając ją za prawidłową. Opinia została porządzona z uwzględnieniem zarzutów organu rentowego. Słusznie podniósł organ rentowy, że w przypadku niemożności odtworzenia wynagrodzenia w danym okresie, to konieczne jest przyjęcie za ten okres minimalnego wynagrodzenie za pracę. Ponadto skorygowania wymagało obliczone przez biegłego wynagrodzenie z tytułu Karty Górnika, a także błędne zaliczenie przez biegłego do otrzymywanego wynagrodzenia premii technicznej, która była uznaniowa i nie ma pewności, co do tego, że ubezpieczony ją otrzymywał. Ostatecznie biegły sądowy sporządził opinię uwzględniającą minimalne wynagrodzenie za pracę w nieudokumentowanych okresach, wynagrodzenie z Karty Górnika oraz deputat węglowy zgodnie z obowiązującymi w danym okresie przepisami branżowymi.

247 Organ rentowy nie wniósł zastrzeżeń do opinii uzupełniającej sporządzonej przez biegłego.

248 Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

249 Odwołanie ubezpieczonego Z. T. (1) zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa.

250 W rozpoznawanej sprawie kwestia sporna sprowadzała się do ustalenia, czy ubezpieczony spełnia warunki do przeliczenia emerytury górniczej na podstawie art.110a ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U.2017.1383 j.t.).

251 Zgodnie z powołanym przepisem wysokość emerytury oblicza się ponownie od podstawy wymiaru ustalonej w sposób określony w art.15, z uwzględnieniem art.110 ust.3, jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie prawa polskiego przypadającą w całości lub w części po przyznaniu świadczenia:

252 - z kolejnych 10 lat kalendarzowych przypadających w ostatnich 20 latach kalendarzowych, poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek

253 o ponowne ustalenie emerytury od przeliczonej podstawy,

254 - dowolnie wybranych przez emeryta 20 lat kalendarzowych, w których podlegał ubezpieczeniu, przypadających przed rokiem zgłoszenia o ponowne ustalenie wysokości emerytury, a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru przed zastosowaniem ograniczenia, o którym mowa w art.15 ust.5, jest wyższy niż 250%.

255 Ustalenie wysokości emerytury w sposób wskazany powyżej może nastąpić tylko raz.

256 Szczegółowe zasady postępowania w sprawach o świadczenia emerytalno-rentowe określa rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 października 2011r.

257 w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe (Dz. U. z 2011r. nr 237, poz. 1412). Rozporządzenie to w § 21 pkt 1 przewiduje, iż środkiem dowodowym stwierdzającym wysokość wynagrodzenia, dochodu, przychodu oraz uposażenia przyjmowanego do ustalenia podstawy wymiaru emerytury lub renty są zaświadczenia pracodawcy lub innego płatnika składek, legitymacja ubezpieczeniowa lub inny dokument, na podstawie którego można ustalić wysokość wynagrodzenia, dochodu, przychodu lub uposażenia.

258 Powyższy przepis zakłada istnienie optymalnych warunków, tj. wymaga, by zachowała się dokumentacja płacowa pracodawcy. Natomiast w sytuacji, gdy nie zachowała się stosowna dokumentacja płacowa, wysokość zarobków może być ustalona na podstawie dokumentacji zastępczej z akt osobowych pracownika ( np. umów o pracę, angaży, wpisów w legitymacji ubezpieczeniowej oraz innych pism dotyczących zatrudnienia, które zawierają informacje o wynagrodzeniu), a także zeznań świadków.

259 W postępowaniu sądowym nie obowiązują ograniczenia, co do środków dowodowych stwierdzających wysokość zarobków lub dochodów stanowiących podstawę wymiaru emerytury lub renty określone w § 21 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 października 2011r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe. Wysokość zarobków, której pochodną jest podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne, jest faktem mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 227 k.p.c.), który w postępowaniu przed sądem może być udowadniany wszelkimi środkami dowodowymi (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lipca 1997r., sygn. akt II UKN 186/97, OSNP 1998/11/342, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 2006r., sygn. akt I UK 115/06, OSNP 2007/17-18/257). Niemniej jednaj zarobki za poszczególne lata muszą być wykazane w sposób niebudzący wątpliwości, w ściśle określonej kwotowo wysokości. Nie jest natomiast możliwe przeliczenie wysokości emerytury w oparciu o hipotetyczne lub uśrednione wysokości zarobków. Zatem – jak już to wskazano wcześniej - kwestia pobieranego wynagrodzenia musi zostać udowodniona w sposób bezwzględny, a tylko dokumentacja stanowi precyzyjny dowód w zakresie wysokości wynagrodzenia w postępowaniu sądowym.

260 Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, podnieść należy, że biegły sądowy Z. T. (2) ostatecznie odtworzył wynagrodzenie ubezpieczonego za okresy nieudokumentowane w trakcie zatrudnienia w KWK (...), przyjmując, za właściwe minimalne wynagrodzenie za pracę, w okresach, w których nie ma możliwości precyzyjnego odtworzenia osiąganego przez ubezpieczonego wynagrodzenia, z uwzględnieniem wynagrodzenia z Karty Górnika oraz deputatu węglowego. Obliczenia dokonane przez biegłego nie zostały ostatecznie zakwestionowane przez strony postępowania. Z dokonanych obliczeń wynika, że wskaźnik wysokości podstawy wymiaru w najkorzystniejszym dla ubezpieczonego wariancie, tj. z 20 najkorzystniejszych lat z całego okresu zatrudnienia (lata 1969-1988) wynosi 275,38%, zatem jest on wyższy od wymaganego przepisami 250 %.

261 Reasumując, skoro wskaźnik wysokości podstawy wymiaru jest wyższy niż 250%, to ubezpieczonemu przysługuje prawo do ponownego przeliczenia pobieranej przez niego emerytury z zastosowaniem art.110a ustawy, to jest z uwzględnieniem podstawy wymiaru wyliczonej na nowo zgodnie z art.15 ustawy.

262 Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł na mocy art. 477¹⁴ § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał ubezpieczonego prawo do ustalenia wysokości emerytury zgodnie z art. 110 a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych od dnia 1 września 2016 r., a więc od pierwszego dnia miesiąca, w którym ubezpieczony złożył wniosek o ponowne ustalenie wysokości emerytury.

263 (-) SSR del. Magdalena Kimel