Wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 4 grudnia 2014 r., IX Ua 21/14

wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 4 grudnia 2014 r., IX Ua 21/14

Tekst

1 Sygn. akt IX Ua 21/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 4 grudnia 2014 r.

3 Sąd Okręgowy w Gliwicach

4 Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

5 Wydział IX Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

6 w składzie:

7 Przewodniczący : SSO Maria Konieczna /spr/

8 Sędziowie: SSO Iwona Nowak

9 SSO Mariola Łącka

10 Protokolant: st. sekretarz sądowy Dagmara Mazurkiewicz

11 przy udziale ./.

12 po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2014r. w Rybniku

13 sprawy R. T.

14 przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R.

15 o zasiłek chorobowy

16 na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R.

17 od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku Wydziału V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

18 z dnia 16 grudnia 2013 r. sygn. akt V U 77/13

19 oddala apelację

20 Sędzia: Przewodniczący: Sędzia:

21 SSO Mariola Łącka SSO Maria Konieczna SSO Iwona Nowak

22 Sygn. akt IX Ua 21/14

Uzasadnienie

23 Zaskarżoną decyzją z dnia 23.01.2013r. organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. ograniczył ubezpieczonemu R. T.

24 ( T. ) podstawę wymiaru zasiłku chorobowego za okres od dnia 16.12.2012r.

25 w wysokości 80% podstawy wymiaru zasiłku, do kwoty odpowiadającej 100% przeciętnego wynagrodzenia.

26 W uzasadnieniu wskazano, iż podstawa wymiaru zasiłku chorobowego za okres

27 od dnia 16.12.2012r., tj. za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia, nie może być wyższa

28 od kwoty 3510,22 zł, tj. przeciętnego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału, ogłaszanego dla celów emerytalnych. Faktyczna podstawa wymiaru za okres po ustaniu tytułu wynosi 6960 zł zatem podlega ograniczeniu do kwoty 3510,22 zł.

29 Decyzją z dnia 13.02.2013r. organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa

30 do zasiłku chorobowego za okres od dnia 12.01.2013r. do dnia 22.02.2013r.

31 W uzasadnieniu organ rentowy podał, że tytuł ubezpieczenia chorobowego ubezpieczonego ustał w dniu 28.11.2012r., zaś niezdolność do pracy po przerwie powstała

32 w dniu 12.01.2013r., a więc po upływie 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia, wobec czego ubezpieczony nie ma prawa do zasiłku.

33 Od powyższych decyzji ubezpieczony złożył odwołania.

34 W odpowiedziach na odwołania organ rentowy podtrzymał dotychczasową argumentację.

35 Wyrokiem z dnia 16.12.2013r. Sąd Rejonowy w Rybniku Wydział V Pracy

36 i Ubezpieczeń Społecznych:

37 - w pkt 1 oddalił odwołanie ubezpieczonego od decyzji z dnia 23.01.2013r.,

38 - w pkt 2 zmienił zaskarżoną decyzję z dnia 13.02.2013r. w ten sposób, iż przyznał ubezpieczonemu prawo do zasiłku chorobowego za okres od dnia 12.01.2013r. do dnia 22.02.2013r.

39 W uzasadnieniu Sąd ten podał, iż ustalił i zważył co następuje.

40 Ubezpieczony R. T. był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy

41 w (...) Sp. z o.o. w C. do dnia 28.11.2012r. oraz w (...) sp. z o.o.

42 w W. w wymiarze 1/8 etatu do dnia 15.12.2012r. Niezdolność do pracy ubezpieczonego rozpoczęła się w dniu 28.11.2012r. i trwała nieprzerwanie do dnia 22.02.2013r. Za okres do dnia15.12.2012r. ubezpieczony otrzymał wynagrodzenie

43 z art. 92 k.p., a następnie do dnia 08.01.2013r. pobierał zasiłek chorobowy.

44 Prawomocną decyzją z dnia 30.01.2013r. organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa do zasiłku chorobowego za okres od dnia 09.01.2013r. do dnia 11.01.2013r., gdy nie stawił się on na badanie do lekarza orzecznika ZUS w dniu 08.01.2013r., ani nie usprawiedliwił swojej nieobecności.

45 Zaskarżoną decyzją z dnia 23.01.2013r. organ rentowy ograniczył ubezpieczonemu podstawę wymiaru zasiłku chorobowego za okres od dnia 16.12.2012r. w wysokości 80% podstawy wymiaru zasiłku, do kwoty odpowiadającej 100% przeciętnego wynagrodzenia.

46 Decyzją z dnia 13.02.2013r. organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa

47 do zasiłku chorobowego za okres od dnia 12.01.2013r. do dnia 22.02.2013r.

48 Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zgromadzony materiał

49 dowodowy w szczególności w postaci dokumentów jako wiarygodnych, rzetelnych

50 i niekwestionowanych przez strony. Sąd uwzględnił zeznania ubezpieczonego jako spójne

51 i logiczne.

52 W myśl art. 46 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego

53 w razie choroby i macierzyństwa z dnia 25.06.1999r. podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego nie może być wyższa niż kwota wynosząca 100 % przeciętnego wynagrodzenia. Kwotę tę ustala się miesięcznie, poczynając od 3 miesiąca kwartału kalendarzowego, na okres 3 miesięcy,

54 na podstawie przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału, ogłaszanego dla celów emerytalnych.

55 Podkreślić należy, iż podstawę wymiaru zasiłku dla osób niezdolnych do pracy stanowi art. 36 w/w ustawy, jednakże za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego podstawa wymiaru zasiłku podlega ograniczeniu na mocy art. 46. Dotyczy to zarówno osób których niezdolność do pracy rozpoczęła się jeszcze w okresie podlegania ubezpieczeniu jak

56 i tych, których niezdolność powstała dopiero po ustaniu tytułu, co wyraźnie wynika

57 z brzmienia przepisu. Potwierdza to jednoznacznie również jednolite orzecznictwo Sądu Najwyższego, w tym m.in. wyrok z dnia 07.04.2009r. o sygn. I UK 337/08: „Ograniczenie wysokości podstawy obliczania zasiłku chorobowego wynikające z art. 46 ustawy …

58 ma zastosowanie także wówczas, gdy okres zasiłkowy rozpoczął się w czasie trwania zatrudnienia”. W treści art. 46 ustawy zasiłkowej nie sposób znaleźć uzasadnienia

59 do wyłączenia spod jego rygoru wszystkich okresów pobierania zasiłku chorobowego przypadających po ustaniu zatrudnienia i pracowniczego tytułu ubezpieczenia chorobowego. Takie przekonujące stanowisko wzmacnia wykładnia systemowa przepisów ustawy zasiłkowej, z których wynika, że zasiłek chorobowy pełni funkcję rekompensującą utracone wynagrodzenie za pracę na wypadek wystąpienia chronionego ryzyka niezdolności do pracy wskutek choroby, która pozbawia ubezpieczonego pracownika możliwości świadczenia pracy i uzyskiwania ekwiwalentu w postaci wynagrodzenia za pracę wykonaną.

60 Ubezpieczony nie kwestionował wysokości kwoty do jakiej ograniczono zasiłek. Bezspornym również było ustanie tytułu ubezpieczenia chorobowego w dniu 15.12.2012r. oraz faktyczna podstawa wymiaru zasiłku wynosząca 6960 zł.

61 Mając na względzie powyższe na podstawie w/w przepisu oraz art. 477¹⁴§ 1 k.p.c. oddalono odwołanie od decyzji z dnia 23.01.2013r.

62 Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ww. ustawy zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego. Jak stanowi art. 8 powołanej ustawy, zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby lub niemożności wykonywana pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 – nie dłużej jednak niż przez 182 dni. W myśl art. 7 zasiłek chorobowy przysługuje również osobie, która stała się niezdolna

63 do pracy po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli niezdolność do pracy trwała bez przerwy co najmniej 30 dni i powstała nie później niż w ciągu 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego.

64 Poza sporem w niniejszej sprawie pozostawało, iż prawomocną decyzją z dnia

65 30.01.2013r. odmówiono ubezpieczonemu prawa do zasiłku chorobowego za okres

66 od dnia 09.01.2013r. do dnia 11.01.2013r. w związku z niestawieniem się na badanie

67 u lekarza orzecznika w dniu 08.01.2013r. Ubezpieczony nie miał możliwości stawienia

68 się na badanie, gdy wezwanie odebrał w dniu wyznaczonym na badanie, a tym samym

69 nie uniemożliwił przeprowadzenia kontroli.

70 Organ rentowy nie kwestionował nieprzerwanej niezdolności do pracy ubezpieczonego od dnia 28.11.2012r., w tym w okresie od dnia 08.01.2013r. do dnia

71 22.02.2013r., a więc przekraczającej 30 dni, potwierdzały to również zaświadczenia

72 o czasowej niezdolności do pracy oraz zeznania ubezpieczonego.

73 Bez znaczenia było wydanie przez organ rentowy prawomocnej decyzji z dnia

74 30.01.2013r. pozbawiającego ubezpieczonego prawa do zasiłku za okres od dnia 09.01.2013r. do dnia 11.01.2013r. Jak wynika z treści art. 6 ust. 1 ustawy zasiłkowej zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby - nie dłużej jednak niż przez 182 dni. Przepis ten wskazuje jedynie na niezdolność do pracy, a nie przysługiwanie za ten okres prawa do zasiłku chorobowego, które jak w przypadku ubezpieczonego zostało niewątpliwie wyłączone za okres od dnia 09.01.2013r. do dnia 11.01.2013r., chociaż był

75 w tym czasie niezdolny do pracy. Prawo do zasiłku chorobowego jest zatem kwestią wtórną, wymaga spełnienia dodatkowych przesłanek, a decydujące znaczenie ma ustalenie niezdolności do pracy, która jak wiadomo może występować, chociaż ubezpieczonemu nie będzie przysługiwać prawo do zasiłku jak w przypadku ubezpieczonego. Innymi słowy czym innym jest niezdolność do pracy, a czym innym prawo do zasiłku i okresów tych nie można generalnie utożsamiać. Skoro ubezpieczony był nieprzerwanie niezdolny do pracy przez okres ponad 30 dni, a niezdolność powstała w okresie 14 dni od ustania tytułu, to miał prawo

76 do zasiłku w spornym okresie.

77 W świetle powyższego, z mocy art. 477¹⁴ § 2 k.p.c. w związku z art. 6 ust.1

78 i art.8 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby

79 i macierzyństwa Sąd zmienił zaskarżoną decyzję jak w pkt 2 wyroku.

80 W apelacji od wyroku organ rentowy zaskarżył go w części dotyczącej pkt 2 zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art.59 ust.6 ustawy

81 o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby

82 i macierzyństwa … przez błędne przyjęcie, że ubezpieczony w okresie od dnia 12.01.2013r. do dnia 22.02.2013r. był niezdolny do pracy i z tego tytułu przysługuje mu zasiłek chorobowy.

83 Wskazując na powyższe zarzuty organ rentowy wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania.

84 W uzasadnieniu organ rentowy wskazał, iż skoro zaświadczenie o czasowej niezdolności do pracy utraciło ważność w określonym dniu, gdy ubezpieczony nie stawił się na badanie do lekarza orzecznika ZUS, to zaistniała przerwa, która spowodowała utratę prawa do zasiłku chorobowego za okres po przerwie.

85 W odpowiedzi na apelację ubezpieczony wniósł o jej oddalenie w całości podnosząc w uzasadnieniu, iż wszystkie zwolnienia lekarskie dostarczane do organu rentowego były wystawione w jednym gabinecie lekarskim przez tego samego lekarza i z zachowaniem ciągłości.

86 Rozpoznając apelację Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

87 Apelacja organu rentowego nie zasługuje na uwzględnienie, nie zawiera bowiem jakichkolwiek argumentów, które mogłyby skutecznie podważyć ustalenia dokonane przez Sąd Rejonowy i ich ocenę prawną.

88 Sąd Rejonowy przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe, dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego i jego oceny prawnej, a rozstrzygnięcie swoje również zasadniczo prawidłowo i wyczerpująco uzasadnił.

89 Zaskarżone orzeczenie i jego argumentacja zyskuje pełną aprobatę Sądu Okręgowego.

90 Wskazać należy, że w myśl utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego, jeżeli uzasadnienie orzeczenia pierwszoinstancyjnego sporządzonego zgodnie z wymaganiami art.328§2 k.p.c. spotyka się z pełną aprobatą sądu drugiej instancji to wystarczy, że da on temu wyraz w treści uzasadnienia swego orzeczenia, bez powtarzania szczegółowych ustaleń faktycznych i wnioskowań prawniczych zawartych w motywach zaskarżonego orzeczenia

91 ( OSNP z 1998r., z.3, poz.104, OSNP z 1999r. z.24 , poz.776, OSNP z 2000r. z.4, poz.143 ).

92 Podkreślić jednakże należy, iż Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu I Instancji wynikające z uzasadnienia wyroku, iż wobec uprawomocnienia się decyzji z dnia 30.01.2013r. pozbawiającej ubezpieczonego prawa do zasiłku chorobowego za okres od dnia 09.01.2011r. do dnia 11.01.2011r. nastąpiła jedynie przerwa w prawie do zasiłku chorobowego z przyczyn formalnych, a nie przerwa w faktycznej niezdolności do pracy, gdy trwanie niezdolności jest podstawą prawa do zasiłku chorobowego, na co wskazał Sąd I instancji w uzasadnieniu swojego orzeczenia.

93 Podkreślić również należy, mimo uprawomocnienia się decyzji z dnia 30.01.2013r., nieprawidłowość działania organu rentowego przy jej wydaniu, gdy ubezpieczony nie stawił się na termin wyznaczonego badania przez lekarza orzecznika w dniu 08.01.2013r. w sytuacji, gdy wezwanie na to badanie odebrał w tymże dniu, co wynika jednoznacznie z adnotacji dokonanej w aktach tego organu.

94 W konsekwencji takiego stanowiska Sąd Okręgowy uznał zarzuty apelacji

95 za nieuzasadnioną polemikę z prawidłowym rozstrzygnięciem Sądu I instancji i z mocy

96 art. 385 k.p.c. oddalił apelację jako bezzasadną.

97 Sędzia Przewodnicząca Sędzia

98 SSO Mariola Łącka SSO Maria Konieczna SSO Iwona Nowak