Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2013 r., V KZ 27/13

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2013 r., V KZ 27/13

Tekst

1 Sygn. akt V KZ 27/13

POSTANOWIENIE

2 Dnia 11 kwietnia 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Jerzy Grubba

5 w sprawie skazanej E. R.

6 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

7 w dniu 11 kwietnia 2013r.,

8 zażalenia obrońcy skazanej na postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 25 stycznia 2013r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 12 listopada 2012r.

9 na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.

10 p o s t a n o w i ł:

11 utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

12 Zażalenie obrońcy skazanej nie zasługuje na uwzględnienie.

13 Skazana wnosząc o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku wskazał na to, że co prawda była obecna na rozprawie odwoławczej, ale znajdowała się w na tyle złym stanie zdrowia, że nie rozumiała przebiegu rozprawy.

14 Żaden z argumentów przestawionych w zażaleniu obrońcy skazanej na uwzględnienie nie zasługuje. Przede wszystkim brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że skazana znajdowała się podczas rozprawy odwoławczej w na tyle złym stanie zdrowia, że nie rozumiała znaczenia przeprowadzanych czynności procesowych, ani udzielanych pouczeń. Tak zły stan zdrowia nie wynika ani z dołączonych zaświadczeń lekarskich ani z protokołu rozprawy. Obrońca, jak i sama skazana, nie wnosili o odroczenie rozprawy. Co zaś najistotniejsze ówczesny obrońca skazanej złożył jednoznaczne oświadczenie, iż: „nie zauważył aby E. R. 2

15 znajdował się w stanie silnego bólu lub pod wpływem leków i nie rozumiała jego informacji. Gdyby było inaczej złożyłby wniosek o odroczenie rozprawy. Gdyby E. R. wyraziła wolę złożenia wniosku o uzasadnienie uczyniłby to” (k.220). Jako nie mniej istotne należy uznać i to, że jak wynika z protokołu rozprawy odwoławczej z dnia 12 listopada 2012r. (k.190v): „po sporządzeniu i podpisaniu wyroku Przewodniczący ogłosiła go publicznie, pouczyła strony, że wyrok jest prawomocny, a następnie podała ustnie najważniejsze powody wyroku oraz pouczyła o terminie i sposobie wniesienia kasacji, nadto o treści art. 457§2 k.p.k.” (a więc o konieczności złożenia wniosku aby uzyskać sporządzanie i doręczenie uzasadnienia wyroku). Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że skazana, nawet gdyby nie uzyskała stosownych informacji od swojego obrońcy, to został pouczona o przysługujących jej uprawnieniach przez przewodniczącego składu orzekającego.

16 W tej sytuacji, nie można zażalenia skazanej uznać za zasadne, a jej obecną aktywność, należałoby wiązać nie tyle z deklarowanymi we wniosku okolicznościami, co z kolejnym zaognieniem się sytuacji międzysąsiedzkiej (k. 199). Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.