Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2018 r., V KO 86/18

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2018 r., V KO 86/18

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 Dnia 20 grudnia 2018 r.

2 Sąd Najwyższy w składzie:

3 SSN Piotr Mirek

4 w sprawie G.N. oskarżonego z art. 226 § 1 i art. 238 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

5 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 20 grudnia 2018 r.

6 wniosku Sądu Rejonowego w J. z dnia 22 listopada 2018 r., sygn. akt II K […]/18, w przedmiocie przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k.

7 postanowił:

8 przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Z.

Uzasadnienie

9 Do Sądu Rejonowego w J. wpłynął akt oskarżenia przeciwko G.N., w którym zarzucono mu, że w dniu 24 lipca 2018 r. w J. woj. […], znieważył funkcjonariusza publicznego Wiceprezesa Sądu Rejonowego w J. SSR P.S. podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych w ten sposób, że przesłał w formie elektronicznej do różnych podmiotów zawiadomienia o przestępstwach niedopełnienia obowiązków i wymuszeń rozbójniczych wiedząc, że przestępstwa nie popełniono, tj. o czyn z art. 226 § 1 k.k. i art. 238 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Właściwym do rozpoznania sprawy jest Sąd Rejonowy w J. – Sąd ten, występując z inicjatywą przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, wskazał, że pokrzywdzonym w sprawie jest Wiceprezes Sądu Rejonowego w J., co w odbiorze społecznym mogłoby wpływać na swobodę orzekania przez ten Sąd. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

10 Przedstawiona inicjatywa co do przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu – z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości, okazała się uzasadniona. Regulująca powyższe norma z art. 37 k.p.k. ma przede wszystkim na celu wyeliminowanie sytuacji, w których w przeświadczeniu społecznym mogłoby dojść do przekonania, nawet mylnego, że w sądzie właściwym nie ma warunków do bezstronnego rozpoznania sprawy, lub w których istnieje niebezpieczeństwo ograniczenia swobody orzekania sędziowskiego. W ocenie Sądu Najwyższego, rozpatrywanie tej sprawy przez sąd właściwy mogłoby wywołać u stron lub wśród lokalnej społeczności przeświadczenie, że do rozpoznania sprawy oskarżonego doszło w warunkach nierespektowania zasady bezstronności, o której mowa w art. 4 k.p.k.

11 Nie ulega wątpliwości, że w takim wypadku sprawę powinien rozpoznać inny sąd rejonowy. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby tym sądem był Sąd Rejonowy w Z. Sąd ten znajduje w obszarze innego Sądu Okręgowego niż Sąd Rejonowy w J., a jednocześnie położenie jego siedziby nie powinno powodować dla osób podlegających wezwaniu na rozprawę lub mogących w niej uczestniczyć znacząco większej uciążliwości niż stawiennictwo w sądzie właściwym miejscowo. Z tych zatem względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.