Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2013 r., V KO 76/13

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2013 r., V KO 76/13

Tekst

1 Sygn. akt V KO 76/13

POSTANOWIENIE

2 Dnia 5 grudnia 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Jarosław Matras (przewodniczący)

5 SSN Małgorzata Gierszon

6 SSN Michał Laskowski (sprawozdawca)

7 w sprawie D. G.-T.

8 oskarżonej z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 i 3 k.k.

9 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 5 grudnia 2013 r., wniosku Sądu Rejonowego w X. z dnia 9 października 2013 r., o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu

10 na podstawie art. 37 k.p.k.

11 p o s t a n o w i ł

12 przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Y. .

Uzasadnienie

13 Postanowieniem z dnia 9 października 2013 r. Sąd Rejonowy w X. wystąpił o przekazanie w trybie art. 37 k.p.k. innemu równorzędnemu sądowi sprawy D. G.-T. oskarżonej z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 i 3 k.k.

14 W postanowieniu sądu występującego o przekazanie sprawy podkreślono, że D. G.–T. oskarżona została o usiłowanie doprowadzenia Skarbu Państwa reprezentowanego przez Sąd Rejonowy w X. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci refundacji kosztów stawiennictwa w sądzie. Jako świadka wskazano w akcie oskarżenia sędziego Sądu Rejonowego w X. Może to rodzić wątpliwości co do bezstronności sądu.

15 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

16 2

17 Bezsporne jest, że przepis art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy. Przewiduje bowiem odstępstwo od ustawowych reguł określenia właściwości miejscowej sądu. Stąd też jego zastosowanie może nastąpić tylko wtedy, gdy zaistniałe w sprawie okoliczności jednoznacznie świadczą o tym, że jej pozostawienie do rozpoznania sądowi miejscowo właściwemu byłoby sprzeczne z dobrem wymiaru sprawiedliwości. Takimi okolicznościami mogą zaś być tego rodzaju sytuacje, które mogą wywierać wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie (nawet w istocie mylne, jakkolwiek powzięte w oparciu o racjonalne przesłanki) o braku warunków do rozpoznania danej sprawy w sposób w pełni obiektywny (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 lipca 1995 r., III KO 34/95, OSNKW 1995, nr 9-10, poz. 68; z dnia 10 grudnia 1999 r., III KO 98/99, Prok. i Pr. 2000, z. 3 poz. 7; z dnia 21 października 2008 r., IV KO 116/08, R-OSNKW 2008, poz. 2072; z dnia 13 listopada 2008 r., IV KO 130/08, R-OSNKW 2008, poz. 2280). Sytuacja taka zaistniała w niniejszej sprawie. Sąd właściwy do rozpoznania sprawy występuje w procesie jako pokrzywdzony, a nadto sędzia orzekający w tym sądzie występować ma w procesie jako świadek oskarżenia. Ta koncentracja różnych ról procesowych może rodzić dla stron i postronnych obserwatorów procesu wątpliwości co do bezstronności sądu. Nie odpowiada to wymogom dobra wymiaru sprawiedliwości, o którym mowa w art. 37 k.p.k.

18 Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia.