Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 2012 r., V KO 75/12

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 2012 r., V KO 75/12

Tekst

1 Sygn. akt V KO 75/12

POSTANOWIENIE

2 Dnia 6 grudnia 2012 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Jerzy Grubba (przewodniczący)

5 SSN Kazimierz Klugiewicz

6 SSN Rafał Malarski (sprawozdawca)

7 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

8 w dniu 6 grudnia 2012 r., inicjatywy przekazania innemu sądowi równorzędnemu sprawy związanej z zażaleniem T. D. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej del. do Prokuratury Okręgowej

9 z dnia 15 czerwca 2012r, o odmowie wszczęcia śledztwa, wyrażonej w postanowieniu Sądu Rejonowego w L., z dnia 6 listopada 2012r, sygn. akt II Kp …, p o s t a n o w i ł:

10 na podstawie art. 37 kpk przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ż.

Uzasadnienie

11 Prokurator Prokuratury Rejonowej del. do Prokuratury Okręgowej, postanowieniem z 15 czerwca 2012 r., odmówił wszczęcia śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków przez trzech wymienionych z imienia i nazwiska sędziów Sądu Okręgowego w L. Zażalenie T. D., uznanej za pokrzywdzoną, zostało przyjęte i przesłane Sądowi Rejonowemu w L., który wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu.

12 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

13 Stanowisko sądu terytorialnie właściwego zasługiwało na uwzględnienie. Pomijając już treść oświadczeń złożonych przez sędziów Sądu Rejonowego w L., należało uznać, że dokonanie kontroli zasadności prokuratorskiego 2

14 postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie zachowań sędziów Sądu Okręgowego w L. przez sędziów sądu niższego rzędu, mogłoby zrodzić w opinii publicznej wątpliwość, czy kontrola ta przeprowadzona została w sposób bezstronny, a więc prawidłowy. Rzecz jasna problem nie tkwi w tym, że brak obiektywizmu po stronie sędziów sądu właściwego miałby miejsce, lecz w tym, że racjonalne podstawy znajduje stwierdzenie, iż w powszechnym odczuciu społecznym mogłoby dojść do choćby całkiem mylnego przeświadczenia o rozpoznaniu zażalenia w warunkach odległych do tych, o których mowa w art. 4 k.p.k.

15 Z tych względów, uznając, że dobro wymiaru sprawiedliwości przemawia za przekazaniem środka odwoławczego do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia.