Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 2012 r., V KO 74/12

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 2012 r., V KO 74/12

Tekst

1 Sygn. akt V KO 74/12

POSTANOWIENIE

2 Dnia 6 grudnia 2012 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Jerzy Grubba (przewodniczący)

5 SSN Kazimierz Klugiewicz (sprawozdawca)

6 SSN Rafał Malarski

7 w sprawie J. Z.

8 oskarżonego z art. 258 § 1 k.k. i in.,

9 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

10 w dniu 6 grudnia 2012 r.,

11 wniosku Sądu Okręgowego w P. z dnia 12 listopada 2012 r ., w przedmiocie przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu , na podstawie art. 37 k.p.k.,

12 p o s t a n o w i ł:

13 przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w W.

Uzasadnienie

14 Sąd Okręgowy w P. we wniosku o przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w W. wskazał, że z uwagi na aktualny stan zdrowia oskarżonego J. Z. – potwierdzony stosowną opinią biegłych (głęboki spastyczny niedowład lewostronny u osoby po przebytym udarze niedokrwiennym prawej półkuli mózgu, stan po zawale serca i wszczepieniu kardiowertera-defibrylatora u osoby z przewlekłą niewydolnością serca, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2 w wywiadzie, otyłość znacznego stopnia, obustronny zespół pozakrzepowy z owrzodzeniem prawego podudzia), istnieją obiektywne przesłanki uniemożliwiające prowadzenie sprawy w Sądzie właściwym, przy jednoczesnym istnieniu przesłanek pozwalających na podjęcie zawieszonego postępowania i prowadzenie go w Sądzie bliskim miejscu zamieszkania oskarżonego.

15 2

16 Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

17 Wystąpienie Sądu Okręgowego w P. jest zasadne. Trafnie wskazano w nim, że z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości sprawa powinna zostać rozpoznana przez inny sąd równorzędny.

18 Jakkolwiek bowiem nie ulega wątpliwości, że instytucja określona w art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy, zaś odstąpienie od zasady rozpoznania sprawy przez Sąd miejscowo właściwy może nastąpić tylko w razie zaistnienia sytuacji jednoznacznie świadczącej o tym, że pozostawienie sprawy w gestii tego Sądu sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości, to właśnie w przedmiotowej sprawie przesłanka powyższa zachodzi w sposób rzeczywisty. Kryterium "dobra wymiaru sprawiedliwości" uzasadniające skorzystanie z właściwości delegacyjnej na podstawie art. 37 k.p.k. przejawia się nie tylko w realnym zagrożeniu obiektywizmu w orzekaniu w zakresie odpowiedzialności karnej, lecz także w sytuacji rzeczywistego zagrożenia sprawnego i szybkiego przeprowadzenia postępowania sądowego, realizującego ustawowy postulat rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie.

19 W interesie dobra wymiaru sprawiedliwości leży zatem dopuszczenie odstępstwa od zasad wyznaczających właściwość sądu również wtedy, gdy odstępstwo to doprowadzi do usunięcia niepożądanej sytuacji, która z powodu stanu zdrowia oskarżonego mającego obowiązek stawienia się na rozprawę w sądzie właściwym, stanowi przeszkodę do wydania w sprawie orzeczenia końcowego.

20 Podzielić więc należy pogląd Sądu Okręgowego, że stan zdrowia oskarżonego stanowi przeszkodę do rozpoczęcia przewodu sądowego przed tym Sądem, a niewątpliwie dobrem wymiaru sprawiedliwości w ujęciu art. 37 k.p.k. jest także potrzeba skutecznego spowodowania przeprowadzenia procesu, co byłoby mało realne, bądź zupełnie niemożliwe z uwagi na stan zdrowia oskarżonego, bez odejścia od zasady właściwości miejscowej sądu (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 kwietnia 2012 r., III KO 13/12, LEX nr 1163346). Dlatego też, mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.

21 3