Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2013 r., V KO 34/13

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2013 r., V KO 34/13

Tekst

1 Sygn. akt V KO 34/13

POSTANOWIENIE

2 Dnia 8 maja 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Jarosław Matras (przewodniczący)

5 SSN Kazimierz Klugiewicz

6 SSN Michał Laskowski (sprawozdawca)

7 w sprawie R. T. i M. K.

8 oskarżonych z art. 278 § 1 i 5 k.k. i in.

9 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 8 maja 2013 r., wniosku Sądu Rejonowego w N. z dnia 11 lutego 2013 r., o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu

10 na podstawie art. 37 k.p.k.

11 p o s t a n o w i ł

12 nie uwzględnić wniosku.

Uzasadnienie

13 Postanowieniem z dnia 11 lutego 2013 r. Sąd Rejonowy w N. wystąpił o przekazanie przedmiotowej sprawy w trybie art. 37 k.p.k. innemu równorzędnemu sądowi ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości. W uzasadnieniu postanowienia sądu występującego o przekazanie sprawy podkreślono, że sprawa nie może się toczyć w sądzie właściwym ze względu na osadzenie obu oskarżonych w aresztach śledczych w W. do dyspozycji sądów w./…/, w których toczą się inne postępowania przeciwko oskarżonym. Sądy, do których dyspozycji pozostają oskarżeni nie wyrażają zgody na ich przetransportowanie do N. Zdaniem sądu występującego o przekazanie sprawy niemożność rozpoznania sprawy w sądzie właściwym jest sprzeczna z dobrem wymiaru sprawiedliwości.

14 Sąd Najwyższy zważył co następuje.

15 2

16 Bezsporne jest, że przepis art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy. Przewiduje bowiem odstępstwo od ustawowych reguł określenia właściwości miejscowej sądu. Stąd też jego zastosowanie może nastąpić tylko wtedy, gdy zaistniałe w sprawie okoliczności jednoznacznie świadczą o tym, że jej pozostawienie do rozpoznania sądowi miejscowo właściwemu byłoby sprzeczne z dobrem wymiaru sprawiedliwości. Takimi okolicznościami mogą zaś być tego rodzaju sytuacje, które mogą wywierać wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie (nawet w istocie mylne, jakkolwiek powzięte w oparciu o racjonalne przesłanki) o braku warunków do rozpoznania danej sprawy w sposób w pełni obiektywny (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 lipca 1995 r., III KO 34/95, OSNKW 1995, nr 9-10, poz. 68; z dnia 10 grudnia 1999 r., III KO 98/99, Prok. i Pr. 2000, z. 3 poz. 7; z dnia 21 października 2008 r., IV KO 116/08, R-OSNKW 2008, poz. 2072; z dnia 13 listopada 2008 r., IV KO 130/08, R-OSNKW 2008, poz. 2280). Przekazanie sprawy na podstawie art. 37 k.p.k. może nastąpić także wtedy, gdy z obiektywnych powodów, najczęściej związanych ze stanem zdrowia oskarżonego, jego udział w rozprawie przed sądem miejscowo właściwym jest trwale wykluczony, zaś możliwy w sądzie, który położony jest w pobliżu jego miejsca zamieszkania. Przepis, na który powołał się sąd w swoim wniosku, nie powinien jednak stanowić podstawy odstąpienia od reguł właściwości wówczas, gdy przeszkodę w rozpoznaniu sprawy stanowią względy natury organizacyjnej lub technicznej albo, tak jak w przedmiotowej sprawie, gdy liczba spraw z udziałem tych samych oskarżonych powoduje konieczność kolejnego rozpoznawania tych spraw. Z informacji zawartych w aktach wynika, że sprawy obu oskarżonych wyznaczone są w sądach w. do czerwca 2013 r. Możliwe, że sądy te wyznaczą kolejne terminy rozpraw, nie można jednak równocześnie stwierdzić, że przekazanie sprawy R. T. i M. K. do sądu w W. przyspieszy bieg przedmiotowego postępowania. Ponadto, przeszkody z jakimi spotyka się Sąd Rejonowy w N. mają wprawdzie charakter długotrwały, nie są jednak przeszkodami o charakterze trwałym.

17 Z powyższych względów, kierując się także zakazem rozszerzającej wykładni przepisu o charakterze wyjątkowym, jakim jest art. 37 k.p.k., Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia.

18 3