Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 2013 r., V KK 357/12

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 2013 r., V KK 357/12

Tekst

1 Sygn. akt V KK 357/12

POSTANOWIENIE

2 Dnia 15 stycznia 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Piotr Hofmański

5 na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

6 po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 15 stycznia 2013r.

7 sprawy A. L.,

8 skazanego z art. 280 § 1 kk

9 z powodu kasacji obrońcy skazanego

10 od wyroku Sądu Okręgowego w S.

11 z dnia 3 kwietnia 2012 r.,

12 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S.

13 z dnia 7 listopada 2011 r.,

14 p o s t a n o w i ł:

15 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,

16 2. obciążyć kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego skazanego A. L.

Uzasadnienie

17 Kasację obrońcy skazanego należało uznać za bezzasadną w stopniu oczywistym.

18 Kasacja zawiera dwa zarzuty. Pierwszy dotyczy rażącej obrazy art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 w zw. z art. 410 k.p.k., poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli odwoławczej, polegające na zaakceptowaniu powierzchownej, jednostronnej i sprzecznej z art. 7 k.p.k. oceny dowodów dokonanej przez Sąd I instancji. Drugi zarzut dotyczy rażącej obrazy art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., poprzez pobieżne odniesienie się do podniesionego w apelacji zarzutu obrazy art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.

19 Sąd Najwyższy zważył co następuje.

20 2

21 Pierwszy z zarzutów tylko pozornie ma cechy zarzutu kasacyjnego, w istocie zmierza zaś do poddania ponownej kontroli odwoławczej dokonanych w I instancji ustaleń faktycznych, co jest jaskrawo niezgodne z istotą nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest kasacja. Zarzut ten nie mógł zatem doprowadzić do uwzględnienia kasacji.

22 Drugi z zarzutów okazał się zaś nieprawdziwy. Uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego odnosi się do podniesionego w apelacji zarzutu naruszenia art. 424 § 1 k.p.k. w sposób jasny i jednoznaczny (zob. s. 5 tego uzasadnienia). Co więcej, Sąd odwoławczy trafnie zauważa tam, że zarzut sumarycznego powołania dowodów, na których oparto ustalenia sądu I instancji nie może być uznany za zasadny – karty 1-4 uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wyraźnie wskazują, jakie dowody były podstawą poczynienia poszczególnych opisanych tam ustaleń co do przebiegu przypisanego skazanemu przestępstwa.

23 Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.