Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 września 2026 r., V KK 354/22

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 września 2026 r., V KK 354/22

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 Dnia 1 września 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w składzie:

3 SSN Adam Roch

4 w sprawie P.S. na posiedzeniu w Izbie Karnej bez udziału stron po rozpoznaniu w dniu 1 września 2026 r.

5 wniosku skazanego o zwrot kosztów obrony w postępowaniu kasacyjnym na podstawie art. 626 § 2 k.p.k. a contrario postanowił:

6 nie uwzględnić wniosku.

Uzasadnienie

7 Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 7 marca 2023 roku, sygn. V KK 354/22, Sąd Najwyższy oddalił kasację Prokuratora Generalnego, uznając ją za oczywiście bezzasadną. Jednocześnie kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążono Skarb Państwa. Wobec braku stosownego wniosku Sąd Najwyższy nie orzekł wówczas o zwrocie wydatków poniesionych przez skazanego w postępowaniu kasacyjnym z tytułu ustanowienia w sprawie jednego obrońcy. Dopiero pismem z 6 lipca 2026 roku skazany P.S. wystąpił o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów obrony z wyboru w postępowaniu kasacyjnym w kwocie 5.000 złotych.

8 Sąd Najwyższy uznał co następuje.

9 Wniosek skazanego nie mógł zostać uwzględniony.

10 Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 637a k.p.k., do kosztów postępowania kasacyjnego stosuje się odpowiednio przepisy o kosztach postępowania odwoławczego, chyba, że ustawa stanowi inaczej. Wobec tego odpowiednie zastosowanie w tej sprawie znajduje art. 636 § 1 k.p.k., przewidujący obciążenie Skarbu Państwa kosztami procesu za postępowanie odwoławcze, jeżeli środek odwoławczy pochodzi wyłącznie od oskarżyciela publicznego i nie został uwzględniony – jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie. Do kosztów procesu należą zaś m. in. uzasadnione wydatki stron, w tym z tytułu ustanowienia w sprawie jednego obrońcy (art. 626 § 1 pkt 2 k.p.k.).

11 Z istoty omawianej regulacji wynika więc, że Sąd Najwyższy może zasądzić zwrot wydatków poniesionych w postępowaniu kasacyjnym z tytułu ustanowienia obrońcy – podstawowym jednak tego warunkiem jest poniesienie przez skazanego wydatku, o zwrot którego następczo się ubiega. W niniejszej sprawie stosownego wniosku nie złożył obecny na rozprawie obrońca, a uczynił to sam skazany P.S. – ponad trzy lata od rozpoznania sprawy, nie przedstawiając w tym zakresie jakichkolwiek dowodów potwierdzających poniesienie kosztów obrony. Wezwany pisemnie do uzupełnienia wniosku, w zakreślonym terminie nie złożył żądanej dokumentacji w postaci: kopii umowy z adw. J.K. dotyczącej świadczenia obrony w postępowaniu kasacyjnym oraz kopii dokonanego przelewu lub pokwitowania dokonanej z tego tytułu wpłaty – potwierdzających poniesienie kosztów obrony we wskazanej we wniosku kwocie 5.000 złotych, a także przedstawienia okoliczności uzasadniających ustalenie opłaty w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, wskazanych w § 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2026.215 t.j.). Powyższe powoduje, że wobec niewykazania poniesienia jakichkolwiek kosztów obrony w postępowaniu kasacyjnym, wniosek ten nie mógł zostać uwzględniony.

12 Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.