Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 września 2013 r., V KK 211/13

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 września 2013 r., V KK 211/13

Tekst

1 Sygn. akt V KK 211/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 12 września 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Andrzej Siuchniński (przewodniczący)

5 SSN Eugeniusz Wildowicz

6 SSA del. do SN Dariusz Czajkowski (sprawozdawca)

7 Protokolant Joanna Sałachewicz

8 przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Mieczysława Tabora w sprawie M. K.

9 skazanego z art. 58 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 12 września 2013 r. kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w M. z dnia 18 stycznia 2013 r.

10 1) uchyla wyrok w zaskarżonej części i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w M. w tym zakresie do ponownego

11 rozpoznania;

12 2) kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża

13 Skarb Państwa.

Uzasadnienie

14 Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 18 stycznia 2013 r. M. K. został uznany za winnego dwóch czynów popełnionych w warunkach ciągu przestępstw, za które na podstawie art. 58 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 91 § 1 2

15 k.k. Sąd ten wymierzył mu karę 150 stawek dziennych grzywny, przyjmując jedną stawkę za równoważną kwocie 10 złotych.

16 Wyrok ten nie został zaskarżony przez żadną ze stron i uprawomocnił się w dniu 26 stycznia 2013 roku.

17 Kasację od tego wyroku na niekorzyść skazanego M. K. wniósł Prokurator Generalny, zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, polegające na wymierzeniu M. K. kary nieprzewidzianej za ten czyn, to jest kary grzywny w wysokości 150 stawek dziennych, przyjmując jedną stawkę za równoważną kwocie 10 złotych, podczas gdy przestępstwo udzielania środka odurzającego zagrożone jest karą pozbawienia wolności do lat 3.

18 W konkluzji Prokurator wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w M.

19 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

20 Kasacja Prokuratora Generalnego, wniesiona na niekorzyść skazanego M. K. w części orzeczonej wobec niego kary jest oczywiście zasadna. Ponad wszelką wątpliwość orzeczenie kary, która nie jest przewidziana w ustawie jako sankcja za dany występek, stanowi oczywistą i rażącą obrazę prawa materialnego. Przepis art. 58 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, penalizujący udzielanie środka odurzającego innej osobie, za przestępstwo to przewiduje karę pozbawienia wolności, a nie grzywnę. Z treści wyroku Sądu Rejonowego w M. w żadnym razie nie wynika natomiast, by Sąd ten stosując karę wolnościową kierował się normą art. 58 § 3 k.k., zezwalającą na odstąpienie od kary izolacyjnej na warunkach w tym przepisie opisanych.

21 Z tych względów, kasacja Prokuratora Generalnego, żądająca uchylenia prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w M. z dnia 18 stycznia 2013 r. w zaskarżonym zakresie, w pełni zasługuje na uwzględnienie.

22 O wydatkach związanych z rozpoznaniem kasacji Prokuratora Generalnego Sąd Najwyższy orzekł zgodnie z treścią przepisu art. 638 k.p.k.

23 3