Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 2013 r., V KK 190/12

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 2013 r., V KK 190/12

Tekst

1 Sygn. akt V KK 190/12

POSTANOWIENIE

2 Dnia 15 stycznia 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Piotr Hofmański

5 na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

6 po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 15 stycznia 2013r.

7 sprawy P. K.,

8 skazanego z art. 284 § 3 k.k. i art. 275 § 1 k.k. i in.

9 z powodu kasacji obrońcy skazanego

10 od wyroku Sądu Okręgowego w S.

11 z dnia 27 stycznia 2012 r

12 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G.

13 z dnia 20 września 2011 r.,

14 p o s t a n o w i ł:

15 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,

16 2. kosztami postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego P. K.

Uzasadnienie

17 Kasację obrońcy skazanego należało uznać za bezzasadną w stopniu oczywistym.

18 Jedynym zarzutem kasacyjnym jest naruszenie „zasady prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, tj. art. 7 k.p.k. poprzez przyjęcie, że przez przekazanie rzeczy innej osobie można również rozumieć samo zobaczenie tej rzeczy przez inną osobę i wzięcie jej ze sobą”.

19 Sąd Najwyższy zważył co następuje.

20 Jak się zdaje, skarżący w istocie dąży do zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 284 § 1 k.k., polegająca na uznaniu zachowania skazanego za przekazanie karty bankomatowej i karty IKM w celu ułatwienia M. S. zaboru pieniędzy z rachunku bankowego. Zauważyć należy, że 2

21 zarzut ten był przedmiotem kontroli odwoławczej, a sąd II instancji odniósł się do niego w sposób rzetelny, wyczerpujący i – co najważniejsze – przekonujący. W ocenie Sądu Najwyższego zachowanie skazanego, który był aktualnym posiadaczem karty bankomatowej i karty IKM, polegające na braku sprzeciwu wobec ich zaboru przez M. S., w sytuacji, w której oczywiste było, że zabór ten następuje celem podjęcia próby kradzieży środków zgromadzonych na rachunku bankowym, trafnie zostało uznane za pomocnictwo do przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. Dla oceny tej nie ma znaczenia fakt, że skazany nie przekazał „czynnie” kart bankomatowych (np. przez ich wręczenie), ale istotna jest wyrażająca się w biernej postawie wola, co do udostępnienia ich M. S. oraz przy jednoczesnej świadomości, a tym samym i zgodzie, co do sposobu przestępnego ich wykorzystania. Wszystkie te okoliczności uprawniają do aprobaty stanowiska sądów obu instancji, że przekazaniu kart bankomatowych M. S. stanowiło pomocnictwo cum dolo eventuali. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.