Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 2016 r., V KK 137/16

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 2016 r., V KK 137/16

Tekst

1 Sygn. akt V KK 137/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 21 czerwca 2016 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Małgorzata Gierszon (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Krzysztof Cesarz

5 SSN Kazimierz Klugiewicz

6 Protokolant Katarzyna Wełpa

7 w sprawie J. K.

8 ukaranego z art. 431

9 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz.1356 ze zm.)

10 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 21 czerwca 2016 r.

11 kasacji Prokuratora Generalnego na korzyść ukaranego od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w N.

12 z dnia 23 lutego 2015 r.,

13 uchyla zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięcia o karze i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu, do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

14 Wyrokiem nakazowym z dnia 23 lutego 2015 r., Sąd Rejonowy w N. uznał obwinionego J. K. za winnego popełnienia czynu z art. 431 ust. 1 ustawy z dnia

15 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz.1356 ze zm.) i za to, na podstawie tego 2

16 przepisu wymierzył mu karę 1 miesiąca ograniczenia wolności, której odbywanie na podstawie art. 20 § 2 k.w. i art. 21 § 1 k.w. miało polegać na wykonywaniu przez obwinionego nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym.

17 Powyższy wyrok został doręczony ukaranemu, który potwierdził jego odbiór w dniu 4 marca 2015 r. Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w dniu 12 marca 2015 r.

18 Kasację na korzyść ukaranego od tego wyroku nakazowego wniósł Prokurator Generalny, zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego, to jest art. 431 ust. 1 ustawy z dnia 26

19 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, polegające na orzeczeniu wobec obwinionego J. K. na podstawie tego przepisu kary ograniczenia wolności, mimo że w jego sankcji przewidziano jedynie możliwość wymierzenia kary grzywny. W konkluzji kasacji Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie orzeczonej kary i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

20 Sąd Najwyższy zważył co następuje.

21 Kasacja jest oczywiście zasadna.

22 Zgodnie z dyspozycją art. 431

23 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o

24 wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, przypisane ukaranemu wykroczenie zagrożone jest wyłącznie karą grzywny. Co więcej, żaden z przepisów ogólnych prawa wykroczeń nie pozwala na orzeczenie w tym przypadku kary ograniczenia wolności w miejsce przewidzianej przez ustawodawcę kary grzywny. W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości zasadność zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 431 ustawy o

25 wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, poprzez orzeczenie względem obwinionego kary, której ustawa za przypisane wykroczenie nie przewiduje. Wobec tego konieczne stało się uchylenie zaskarżonego wyroku nakazowego w zakresie rozstrzygnięcia o karze i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

26 Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.

27 kc

28 3